I UK 107/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I UK 107/06

POSTANOWIENIE

Dnia 18 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Maria Tyszel

w sprawie z odwołania H. .

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w B.

o rentę inwalidy wojennego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 lipca 2006 r.,

skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego w B.

z dnia 6 grudnia 2005 r., sygn. akt III AUa …/05,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., w brzmieniu nadanym ustawą z dnia

22 grudnia 2004 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98),

postanowienie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi

kasacyjnej nie wymaga pisemnego uzasadnienia, jednakże Sąd Najwyższy

rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne wskazanie

zasadniczych motywów rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przesłankami przyjęcia skargi kasacyjnej do

rozpoznania są: 1) wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego, 2) potrzeba

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, 3) nieważność postępowania lub 4) oczywista

zasadność skargi kasacyjnej.

Przedstawione w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania

zagadnienia dotyczące zakresu podmiotowego statusu żołnierza oraz uprawnień do

renty inwalidy wojennego wielokrotnie były przedmiotem rozstrzygnięć Sądu

Najwyższego, który konsekwentnie wyjaśnia, że przepisy ustawy z 29 maja 1974 r.

o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 1983 r.

Nr 13, poz. 68 ze zm.), nie dotyczą osób cywilnych, które stały się inwalidami

wskutek działań wojennych, (por. wyrok z 16 lutego 1999 r., II UKN 483/98,

OSNAPiUS 2000 r., Nr 8, poz. 320). Po raz kolejny Sąd Najwyższy przypomina, że

żadna z metod wykładni art. 6 i 8, a także posiłkowo art. 7 tej ustawy, nie pozwala

na objęcie osób cywilnych osadzonych w obozie koncentracyjnym z innych

przyczyn, niż enumeratywnie wymienione w jej art. 7 ust. 5, definicją pojęć:

„żołnierz” oraz „inwalida wojenny”, a renta inwalidy wojennego przysługuje tylko

żołnierzom. Osoby cywilne mogą natomiast być osobami represjonowanymi w

rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy z 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz

niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego

(jednolity tekst: Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371). Dyspozycją tego przepisu nie są

jednak objęte wszystkie osoby przebywające w obozach koncentracyjnych (innych

miejscach w nim wymienionych), lecz tylko te, które w nich przebywały z przyczyn

politycznych, narodowościowych, religijnych i rasowych. Podkreślić więc trzeba, że

gdyby wnioskodawca znalazł się w obozie koncentracyjnym np. za przestępstwo

kryminalne, a nie z przyczyny politycznej, jaką była działalność jego braci, to nie

byłoby podstaw do przyznania mu renty przysługującej osobom represjonowanym,

a taką pobiera. W sprawie nie zaistniała nieważność postępowania, a w skardze nie

wykazano rozbieżności w orzecznictwie. Nie można jej też przypisać oczywistej

zasadności, lecz przeciwnie – jest oczywiście bezzasadna, więc w świetle

powołanego wyżej art. 3989 § 1 k.p.c., nie było przesłanek przyjęcia skargi do

rozpoznania i dlatego na jego podstawie oraz na podstawie § 2 tego przepisu Sąd

Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.