I PZ 95/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 3 grudnia 2001 r.

I PZ 95/01

Sprawami, w których o dopuszczalności kasacji przesądza wartość

przedmiotu zaskarżenia (art. 3921 § 1 KPC), są sprawy majątkowe, którymi

mogą być sprawy o świadczenie, jak i sprawy o ustalenie oraz o ukształtowanie

prawa lub stosunku prawnego.

Przewodniczący SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Andrzej

Wasilewski, Andrzej Wróbel (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia

2001 r. sprawy z powództwa Mariana C. przeciwko Stacji Pogotowia Ratunkowego w

K. o zapłatę dodatkowego wynagrodzenia rocznego, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Koszalinie z dnia 14 września 2001 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie postanowieniem z dnia 14 września 2001 r. [...] odrzucił kasację pozwanej stacji Pogotowia

Ratunkowego w K. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Koszalinie z dnia 26 czerwca 2001 r. [...], oddalającego apelację pozwanej od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Koszalinie z dnia 28 lutego 2001 r.

[...] zasądzającego w pkt I od pozwanej na rzecz powoda Mariana C. kwotę 1.316,51

zł brutto wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 28 lutego 2001 r. do dnia zapłaty tytułem dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 1999 r. i umarzającego w pkt II postępowanie w pozostałej części.

W uzasadnieniu postanowienia podniesiono w szczególności, że mylne jest

stanowisko pozwanego wnoszącego kasację, iż w istocie spór w niniejszej sprawie

miał charakter sporu niemajątkowego o ustalenie ( art. 189 KPC). W ocenie Sądu

powód w sposób wyraźny określił swoje roszczenie, dochodząc zapłaty dodatkowego

wynagrodzenia rocznego i w żaden sposób nie można uznać, iż jest to spór o ustalenie prawa. Sprawa ma charakter sprawy o prawa majątkowe o wartości orzeczonej

przez Sąd Rejonowy ( art. 19 KPC). Kasacja jest niedopuszczalna, bowiem wartość

przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł.

Pełnomocnik pozwanej w zażaleniu na powyższe postanowienie domaga się

jego uchylenia i przyjęcia kasacji do rozpoznania przez Sąd Najwyższy. W ocenie

wnoszącego zażalenie, ustalenie przez Sąd prawa powoda do nagrody rocznej,

mimo że prawo to mu nie przysługiwało, poprzez zasądzenie należności, nie przesadziło jeszcze o typowo majątkowym charakterze powództwa. Pozwana uważa, że w

sytuacji, kiedy powód wniósł o zasądzenie należności, gdy strona pozwana wyraźnie

wskazywała, że weszła w spór z powodem w związku z tym, że prawo do rocznego

wynagrodzenia mu nie przysługiwało, to nie jest zasadne twierdzenie, że ustalono

tym samym prawo do nagrody jubileuszowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy Kodeks

postępowania cywilnego ( Dz.U. Nr 48, poz. 554), do złożenia i rozpoznania środków

zaskarżenia od orzeczeń wydanych przed dniem 1 lipca 2000 r. stosuje się przepisy

dotychczasowe. Oznacza to, że do wniesienia i rozpoznania środków zaskarżenia od

orzeczeń wydanych po dniu 1 lipca 200 r. należy stosować przepisy KPC w brzmieniu nadanym wyżej wymienioną ustawą. W niniejszej sprawie orzeczenie wydano

dnia 26 czerwca 2001 r., a zatem do złożenia i rozpoznania kasacji wniesionej od

tego wyroku znajduje zastosowanie między innymi art. 3921 § 1 KPC. Zgodnie z tym

przepisem, kasacja nie przysługuje w sprawach o prawa majątkowe, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 10.000 zł, a w sprawach gospodarczych

niższa niż 20.000 zł. Według zaś art. 393 pkt 1 KPC przed nowelizacją, kasacja nie

przysługiwała w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia

nie przekraczała 5.000 zł, a w sprawach gospodarczych była niższa niż 10.000 zł.

Pojęcie „sprawa o świadczenie” zastąpiono zatem określeniem „sprawy o prawo

majątkowe”. Zmiana ta jest doniosła między innymi w zakresie dopuszczalności kasacji w sprawach o ustalenie, skoro można żądać zarówno ustalenia w sprawach

majątkowych, jak i niemajątkowych. Należy przyjąć, że sprawami, o których mowa w

art. 3921 § 1 KPC w aktualnym brzmieniu, są sprawy majątkowe, które mogą być

sprawami o świadczenie, jak i sprawami o ustalenie oraz o ukształtowanie prawa lub

stosunku prawnego. Niezależnie zatem od tego, czy sprawa majątkowa ma charakter

sprawy o świadczenie czy sprawy o ustalenie, jak twierdzi wnoszący zażalenie, w

każdym przypadku o dopuszczalności kasacji przesądza wartość przedmiotu zaskarżenia. W niniejszej sprawie przedmiotem żądania było zasądzenie od pozwanego

zakładu pracy odprawy pieniężnej oraz dodatkowego wynagrodzenia rocznego za

1999 r., a zatem nie ma wątpliwości, iż chodzi o świadczenie w sprawie majątkowej.

Przeciwny pogląd wnoszącego zażalenie, że ustalenie przez Sąd prawa do wynagrodzenia rocznego nie przesądza o majątkowym charakterze powództwa jest oczywiście błędny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że sprawą o prawa majątkowe jest

roszczenie pieniężne, w tym roszczenie o zasądzenie dodatkowego wynagrodzenia

rocznego.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.