I PZ 56/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 19 stycznia 1998 r.

I PZ 56/97

Żądanie zasądzenia wynagrodzenia za pracę jest sprawą o świadczenie,

w której dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia

(art. 393 pkt 1 KPC), a nie sprawą o roszczenie niemajątkowe zmierzające do

ochrony prawa do wynagrodzenia.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Józef Iwulski,

Zbigniew Myszka (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lutego

1998 r. sprawy z powództwa Franciszka G. przeciwko Elektrotechnicznej Spółdzielni

Inwalidów "E." w Z.Ś. o wynagrodzenie, na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu

z dnia 2 września 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

1. o d d a l i ć zażalenie,

2. zasądzić od powoda na rzecz pozwanej kwotę 75 zł - tytułem zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu postanowieniem z dnia 2 września 1997 r. odrzucił kasację powoda Franciszka G. od wyroku tego Sądu z dnia 19 czerwca 1997 r. [...], oddalającego apelację od wyroku

Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 19 lutego 1997 r., oddalającego

powództwo o zasądzenie od Elektrotechnicznej Spółdzielni Inwalidów „E.” w Z.Ś.

kwoty 616,82 zł z tytułu wynagrodzenia prowizyjnego.

Odrzucając kasację powoda Sąd Wojewódzki wskazał na jej przedmiotową

-2niedopuszczalność według regulacji z art. 393 pkt 1 KPC, który stanowi, że kasacja

nie przysługuje w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż pięć tysięcy złotych, a w sprawach gospodarczych - niższa niż

dziesięć tysięcy złotych. Dlatego z uwagi na wskazaną wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 618,82 zł, kasacja podlegała odrzuceniu na podstawie art. 393 5 KPC.

W zażaleniu powód zarzucił zaskarżonemu postanowieniu „istotne uchybienia

procesowe mające wpływ na wynik sprawy” (art. 368 pkt 5 KPC), a w szczególności

„naruszenie przepisu art. 393 pkt 1 i art. 17 pkt 1 KPC” - przez przyjęcie, że roszczenie miało charakter majątkowy. Zdaniem skarżącego z zestawienia art. 393 pkt 1

KPC i art. 17 pkt 1 KPC wynika, że w przypadku dochodzenia roszczenia majątkowego w kwocie 616,82 zł, z roszczeniem niemajątkowym, chroniącym jego „prawa do

wypłaty wynagrodzenia prowizyjnego”, kasacja jest dopuszczalna bez względu na

wartość roszczenia majątkowego.

W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o jego oddalenie i zasądzenie od

powoda zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, wskazując, że w sprawie o

roszczenie majątkowe kasacja podlegała ograniczeniu z uwagi na nie przekraczającą

pięć tysięcy złotych wartość przedmiotu zaskarżenia.

Sąd Najwyższy uznał twierdzenia zażalenia za oczywiście bezzasadne.

Sprawa o zasądzenie wynagrodzenia za pracę dotyczy podstawowego pracowniczego ekwiwalentu za pracę wykonaną w ramach stosunku pracy, który jest świadczeniem majątkowym ze stosunku pracy, przysługującym co do zasady za pracę wykonaną w określonej kwocie pieniężnej (art. 22 § 1 in fine, art. 77, 80 i 86 KP), co

powoduje, że można dochodzić go w drodze powództwa o świadczenie ze stosunku

pracy. Roszczenia tego nie sposób wywodzić, tak jak czyni to skarżący w zażaleniu,

z ochrony abstrakcyjnie pojmowanego niemajątkowego prawa powoda do wypłaty

wynagrodzenia prowizyjnego, z zastosowaniem reguły zawartej w art. 17 pkt 1 KPC,

ponieważ zobowiązanie pracodawcy do wypłaty wynagrodzenia za pracę ma jednoznacznie charakter świadczenia majątkowego ze stosunku pracy, przyjmującego postać pieniężnego ekwiwalentu za pracę wykonaną.

Równocześnie o charakterze niemajątkowego prawa i łącznie z nim dochodzonych roszczeń majątkowych - w sprawach należących według dyspozycji art. 17

pkt 1 KPC do właściwości rzeczowej sądów wojewódzkich - przesądza samoistny

-3niemajątkowy rodzaj dobra podstawowego, którego ochrony żąda powód. Dlatego

też nie może podlegać żadnej kwestii, że skoro w rozpoznawanej sprawie powód

dochodził zasądzenia określonej kwoty pieniężnej z tytułu pracowniczego wynagrodzenia prowizyjnego, to domagał się ochrony prawnej dobra majątkowego przez zasądzenie żądanego świadczenia w kwocie 616,82 zł, a w takiej sprawie kasacja jest

wyłączona na podstawie art. 393 pkt 1 KPC.

Mając powyższe na uwadze zażalenie podlegało oddaleniu na podstawie art. 385

KPC w związku z art. 393

i 397 § 2 KPC, z orzeczeniem o kosztach postępowania

zażaleniowego na podstawie art. 98 § 1 KPC w związku z art. 391 i 393 19 KPC.