Legislator Case Law & Legislation
I PZ 55/00 AI generated

I PZ 55/00 · Sąd Najwyższy

Case Number I PZ 55/00
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

2000 r. odrzucające kasację strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2000 r. zarzucono naruszenie art. 393 pkt 1 KPC przez przedmiotu zaskarżenia”. W uzasadnieniu wskazano, że „wartość przedmiotu zaskarżenia powinna odpowiadać wartości przedmiotu sporu, tj. kwocie 5.597,46 zł”.

Legislator headnote

AI generated

I PZ 55/00 · Sąd Najwyższy: 2000 r. odrzucające kasację strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2000 r. zarzucono naruszenie art. 393 pkt 1 KPC przez przedmiotu zaskarżenia”. W uzasadnieniu wskazano, że „wartość przedmiotu zaskarżenia powinna odpowiadać wartości przedmiotu sporu, tj. kwocie 5.597,46 zł”.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 14 września 2000 r.

I PZ 55/00

Wartość przedmiotu zaskarżenia w kasacji strony pozwanej od wyroku

oddalającego apelację nie może być wyższa od wartości przedmiotu zaskarżenia w apelacji.

Przewodniczący SSN Barbara Wagner, Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski

(sprawozdawca), Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 września 2000 r. sprawy z powództwa Jadwigi K. przeciwko Miastu O. o odprawę, na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2000 r. [...]

postanowił:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

W rozpatrywanym zażaleniu strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 27 kwietnia

2000 r. odrzucające kasację strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2000 r. zarzucono naruszenie art. 393 pkt 1 KPC przez

zastosowanie tego przepisu pomimo braku „jakichkolwiek ustaleń co do wartości

przedmiotu zaskarżenia”. W uzasadnieniu wskazano, że „wartość przedmiotu zaskarżenia powinna odpowiadać wartości przedmiotu sporu, tj. kwocie 5.597,46 zł”.

Sąd Najwyższy stwierdził bezzasadność zażalenia mając na uwadze, co następuje:

Wbrew zarzutowi zażalenia, zaskarżone postanowienie opiera się - jak to wyraźnie przedstawiono w jego uzasadnieniu - na ustaleniu, że zaskarżony kasacją wyrok Sądu Okręgowego dotyczy kwoty 2.798,73 zł. Tak określona wartość przedmiotu

zaskarżenia nie nasuwa zastrzeżeń. W szczególności nie ma racji żalący się, ażeby

wartość przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 393 pkt 1 KPC ustalić według

wartości dochodzonego w sprawie świadczenia, która wynosiła 5.597,46 zł. O takim

przedmiocie sprawy orzekał wyłącznie Sąd pierwszej instancji, który w wyroku z dnia

15 października 1999 r. zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki 2798,73 zł z

ustawowymi odsetkami, oddalając roszczenia pozwu dalej idące. Jeżeli zaś chodzi o

postępowanie drugoinstancyjne zakończone wyrokiem, od którego kasację wniosła

strona pozwana, to toczyło się ono wyłącznie na skutek apelacji strony pozwanej,

która skarżyła tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, która zasądzała świadczenia (2798,73 zł z odsetkami) na rzecz powódki. W konsekwencji tego Sąd Okręgowy

w Warszawie po rozpoznaniu apelacji strony pozwanej w granicach zaskarżenia (art.

378 § 1 KPC) rozpoznał sprawę w zakresie świadczenia żądanego w pozwie i

uwzględnionego w wyroku pierwszej instancji co do kwoty 2.798,73 zł. Taka więc

była wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC) w sprawie z kasacji strony

pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2000 r. oddalającego apelację strony pozwanej.

Wobec bezzasadności zażalenia podlegało ono oddaleniu (art. 393 19 w

związku z art. 385 KPC).