I PZ 54/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 19 stycznia 1998 r.

I PZ 54/97

Zasada, że zażalenie do Sądu Najwyższego służy tylko na postanowienie

sądu drugiej instancji odrzucające kasację nie jest sprzeczna z Konstytucją RP

ani też z art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności

z 1950 r. (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285).

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Józef Iwulski, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 stycznia

1998 r. sprawy z powództwa Roberta B. przeciwko "U.L." Sp. z o.o. w K. o zapłatę,

na skutek zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 9 czerwca 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Strona pozwana, "U.L." Sp. z o.o. w K., wniosła zażalenie na postanowienie

Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 czerwca 1997 r. [...], którym Sąd ten odrzucił jej zażalenie na zarządzenie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Odrzucając skierowane do

Sądu Najwyższego zażalenie na zarządzenie z dnia 10 kwietnia 1997 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 39318 KPC zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje tylko na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające kasację

i w związku z tym na zasadzie art. 373 KPC w związku z art. 39318 KPC i art. 397 § 2

KPC zażalenie strony pozwanej odrzucił.

Wnosząc zażalenie na postanowienie z dnia 9 czerwca 1997 r. (o odrzuceniu

wcześniejszego zażalenia) strona pozwana podniosła, że Sąd Apelacyjny nieprawid-

- 2 łowo zinterpretował przepis art. 3933 KPC, podnosząc nadto, że przyjęcie stanowiska

tego Sądu "oznaczałoby złamanie konstytucyjnej zasady II instancji wyrażonej również i w szeregu ustaw, a nadto stanowiłoby naruszenie art. 6 Konwencji o ochronie

praw człowieka i podstawowych wolności".

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w zażaleniu nie są trafne. Treść art. 393 18 KPC jest bowiem

jednoznaczna. Zażalenie do Sądu Najwyższego służy bowiem "tylko" na postanowienia sądu drugiej instancji odrzucające kasację. Oznacza to, że zażalenia do Sądu

Najwyższego na postanowienia innego rodzaju niż odrzucające kasację stronie nie

przysługują. Również zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady "II instancji" nie jest

słuszny. W myśl bowiem art. 78 Konstytucji każda ze stron ma wprawdzie prawo do

zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji, ale jednocześnie

przewiduje się w nim możliwość wprowadzenia od tej zasady wyjątków. Jeden z takich wyjątków ustanawia właśnie - w sposób pośredni - art. 39318 KPC. Chybiony jest

także zarzut naruszenia art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych

wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284), gdyż przepis

ten gwarantuje jedynie prawo do sprawiedliwego i publicznego rozpatrzenia sprawy

przez niezawisły i bezstronny sąd (z ograniczeniem do rozstrzygania o prawach i

obowiązkach o charakterze cywilnym albo o zasadności każdego oskarżenia w wytoczonej przeciwko jednostce sprawie), nie ustanawiając zasady obowiązkowości

dwuinstancyjności postępowania. Z przepisu tego przy tym wynika, że idzie (jeżeli

pominąć sprawy karne) o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach o charakterze

cywilnym, a nie o każde rozstrzygnięcie (w tym rozstrzygnięcie incydentalne), z jakim

mamy do czynienia w toku procesu cywilnego.

Z powyższych względów orzeczono jak w sentencji.