I PZ 49/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 22 października 1999 r.

I PZ 49/99

Podmiotowi, który nie był stroną postępowania nie przysługuje kasacja

od postanowienia o odrzuceniu apelacji.

Przewodniczący: SSN Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Józef Iwulski,

Walerian Sanetra (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 1999 r. sprawy z powództwa Hanny T. przeciwko Przedszkolu [...] w K. o

uznanie za bezskuteczną decyzji o przeniesieniu powódki w stan nieczynny, na skutek zażalenia Miasta K. na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z siedzibą w Gdyni z dnia 14 czerwca 1999 r. [...]

postanowił:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

W imieniu Miasta K. wniesione zostało zażalenie na postanowienie Sądu

Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku z dnia 14 czerwca

1999 r. [...], którym odrzucona została wniesiona przez to Miasto kasacja od postanowienia tego Sądu z dnia 28 kwietnia 1999 r. Tym ostatnim postanowieniem odrzucona została apelacja wniesiona przez Miasto K. od wyroku Sądu Rejonowego-Sądu

Pracy w Kwidzynie z dnia 29 grudnia 1998 r. [...]. Sąd Pracy uznał za bezskuteczną

decyzję pozwanego Przedszkola [...] w K. z dnia 19 czerwca 1998 r. w przedmiocie

przeniesienia powódki Hanny T. w stan nieczynny. Apelację od powyższego wyroku

wniosło Miasto K., twierdząc, iż jest następcą prawnym zlikwidowanego Przedszkola

[...] w K. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił tę apelację, gdyż uznał, że

wniesiona ona została przez osobę nieuprawnioną. W kasacji od tego postanowienia

Miasto K., zarzuciło naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą

wykładnię art. 231 KP oraz naruszenie przepisów postępowania przez przyjęcie, że

Miasto K. jako następca prawny Publicznego Przedszkola [...] w K. nie posiadało legitymacji do złożenia apelacji. Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, badając dopuszczalność wniesienia kasacji stwierdził, że zgodnie z art. 392 § 1 KPC kasacja do

Sądu Najwyższego przysługuje stronie od wyroku lub postanowienia, wydanych

przez sąd drugiej instancji i kończących postępowanie w sprawie. Skarżący jako

podstawę swego uprawnienia do wniesienia apelacji jak i kasacji wskazuje następstwo prawne po pozwanym, zlikwidowanym Przedszkolu [...] w K. Twierdzenie to nie

znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z ustaleń dokonanych przez Sąd Pracy oraz Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (rozpoznający apelację Miasta K.) wynika, że następcą prawnym zlikwidowanego Przedszkola [...] w K. jest Niepubliczne Przedszkole [...] w K., a to przesądza o odrzuceniu

kasacji jako niedopuszczalnej wobec wniesienia jej przez podmiot do tego nieuprawniony. Stanowisko to jest zdaniem Sądu Najwyższego prawidłowe, skutkiem czego

zażalenie Miasta K. musiało zostać oddalone.

W uzasadnieniu zażalenia na postanowienie z 14 czerwca 1999 r. Miasto K.

podniosło, że postanowienie o odrzuceniu apelacji kończy postępowanie w sprawie i

wobec tego kasacja przysługuje podmiotowi, którego apelację odrzucono. Pogląd ten

nie jest trafny. Ponieważ Miasto K. nie było stroną postępowania przed Sądem

pierwszej instancji, nie będąc następcą prawnym Publicznego Przedszkola [...] w K.,

nie mogło stać się tym samym także stroną w postępowaniu apelacyjnym. W konsekwencji tego nie mogło się też ono stać stroną w postępowaniu kasacyjnym. Kasacja

od postanowienia wydanego przez sąd drugiej instancji i kończącego postępowanie

w sprawie służy tylko podmiotowi (osobie) będącemu stroną w sprawie. Pod pojęciem sprawy należy przy tym w tym wypadku rozumieć sprawę, która była przedmiotem rozstrzygnięcia przez sąd pierwszej instancji, a następnie przez sąd drugiej

instancji, nie zaś „sprawę”, która wszczęta niejako zostaje przez wniesienie apelacji

przez podmiot do tego nieuprawniony. Postępowanie o odrzuceniu apelacji wniesionej przez podmiot do tego nieuprawniony nie kończy postępowania w sprawie, gdyż

apelację mogą wnieść strony sporu, który został rozstrzygnięty wyrokiem Sądu

pierwszej instancji. Kończy ono tylko „sprawę” dla podmiotu (osoby), który nie był

stroną w sprawie stanowiącej przedmiot rozstrzygnięcia wydanego przez Sąd pierwszej instancji, a który uważa, że za taka stronę powinien być uznany. Nie jest to jednakże sprawa, o której mowa w art. 392 KPC. Prowadzi to do wniosku, iż kasację

należało odrzucić, gdyż nie została wniesiona przez stronę, o której mowa w art. 392

KPC, oraz w odniesieniu do postanowienia, które kończy postępowanie. Oznacza to

tym samym, że wniesione zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.