Legislator Case Law & Legislation
I PZ 35/01 AI generated

I PZ 35/01 · Sąd Najwyższy

Case Number I PZ 35/01
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

Jana M. - właściciela Biura Podróży „U.” w W. na rzecz powoda Dariusza B. kwotę 5.000 zł tytułem wynagrodzenia za pracę i 6250 zł, jako odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z ustawowymi odsetkami od dat wymagalności. Dalej idące powództwo Sąd pierwszej instancji oddalił. Wyrok ten

Legislator headnote

AI generated

I PZ 35/01 · Sąd Najwyższy: Jana M. - właściciela Biura Podróży „U.” w W. na rzecz powoda Dariusza B. kwotę 5.000 zł tytułem wynagrodzenia za pracę i 6250 zł, jako odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z ustawowymi odsetkami od dat wymagalności. Dalej idące powództwo Sąd pierwszej instancji oddalił. Wyrok ten

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Postanowienie z dnia 29 czerwca 2001 r.

I PZ 35/01

Przywrócenie terminu do wniesienia kasacji jest niedopuszczalne, jeżeli

strona nie zażądała doręczenia wyroku sądu drugiej instancji z uzasadnieniem

w terminie z art. 387 § 3 KPC.

Przewodniczący SSN Jerzy Kwaśniewski, Sędziowie: SN Andrzej Kijowski, SA

Kazimierz Josiak (sprawozdawca)

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 czerwca

2001 r. sprawy z powództwa Dariusza B. przeciwko Janowi M. prowadzącemu Biuro

Podróży „U.” w W. o wynagrodzenie i należność za hotel, na skutek zażalenia wniesionego przez pozwanego na postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 23 lutego 2001 r. [...]

o d d a l i ł zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 19 listopada 1999 r. zasądził od pozwanego

Jana M. - właściciela Biura Podróży „U.” w W. na rzecz powoda Dariusza B. kwotę

5.000 zł tytułem wynagrodzenia za pracę i 6250 zł, jako odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę z ustawowymi odsetkami od dat wymagalności. Dalej idące powództwo Sąd pierwszej instancji oddalił. Wyrok ten

uwzględniający powództwo zaskarżył apelacją pozwany. Zarzucając naruszenie

przepisów prawa materialnego i uchybienia procesowe mające wpływ na wynik

sprawy, pozwany wnosił o zmianę orzeczenia Sądu Rejonowego przez oddalenie powództwa w całości.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie wyrokiem

z dnia 2 marca 2000 r. oddalił apelację. Wyrok Sądu uprawomocnił się. W dniu 17

kwietnia 2000 r. pozwany złożył wniosek o przywrócenie mu terminu do zaskarżenia

wyroku kasacją. Nie dokonał jednak czynności procesowej, której dotyczył wniosek.

Na wezwanie przewodniczącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu przez złożenie kasacji pozwany 26 lipca 2000 r. wniósł kasację sporządzoną osobiście. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy oddalił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji z braku okoliczności usprawiedliwiających opóźnienie w zaskarżeniu wyroku kasacją, a samą kasację odrzucił jako niedopuszczalną

z powodu jej sporządzenia i wniesienia osobiście przez stronę.

Postanowienie Sądu Apelacyjnego zaskarżone zostało przez pełnomocnika

pozwanego. Wnosił on o „uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości” i zarzucał, że jako pełnomocnik ustanowiony z urzędu nie mógł wcześniej podjąć czynności

zmierzających do prawidłowego złożenia kasacji i wniosku o przywrócenie terminu

do jej wniesienia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie, mimo popełnionych przez Sąd Okręgowy uchybień przed jego wydaniem, odpowiada prawu. Zgodnie z art. 387 KPC sąd drugiej

instancji uzasadnia z urzędu wyrok oraz postanowienie kończące postępowanie w

sprawie. Orzeczenie z uzasadnieniem doręcza się tej stronie, która w terminie tygodniowym od ogłoszenia sentencji zażądała uzasadnienia. Brak wniosku strony o doręczenie odpisu wyroku sądu drugiej instancji z uzasadnieniem uniemożliwia zaskarżenie go kasacją do Sądu Najwyższego. Wynika to wyraźnie z art. 393 4 KPC, w którym wskazany został sposób i termin wniesienia kasacji. Termin do wniesienia kasacji liczy się bowiem od dnia doręczenia stronie skarżącej orzeczenia z uzasadnieniem, które sąd drugiej instancji sporządza z urzędu. W sprawie jest bezsporne, że

pozwany i jego pełnomocnik nie zgłosili żądania o doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem, ani wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. W tym

stanie rzeczy wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia kasacji nie powinien w

ogóle być merytorycznie rozpoznany, bo był on z mocy ustawy niedopuszczalny (art.

171 KPC). Przywrócenie pozwanemu terminu do wniesienia kasacji byłoby bezcelowe, skoro kasacja z przyczyn omówionych wyżej podlegałaby odrzuceniu jako niedopuszczalna. Ustanowienie stronie przez Sąd na jej wniosek pełnomocnika z

urzędu nie ma wpływu na bieg terminu do wniesienia kasacji. Termin z art. 393 4 KPC

jest terminem ustawowym. Nie podlega on przedłużeniu przez przewodniczącego lub

sąd na wniosek strony bądź z urzędu, tak jak termin sądowy (art. 166 KPC). Kasacja

złożona po upływie terminu, niezależnie od przyczyn opóźnienia, podlega odrzuceniu

zgodnie z art. 3935 KPC. Kolejny wniosek o przywrócenie terminu do złożenia kasacji

złożony został przez pełnomocnika pozwanego już po wydaniu zaskarżonego postanowienia. Odrzucenie kasacji sporządzonej osobiście przez pozwanego nie stanowi

przeszkody do rozpoznania przez sąd właściwy do przyjęcia pisma procesowego,

zawierającego kasację, wniosku o przywrócenie terminu (art. 169 § 1 KPC).

Z tych motywów Sąd Najwyższy orzekł o oddaleniu zażalenia na podstawie

art. 39319 KPC w związku z art. 385 KPC.