I PZ 33/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 33/10

POSTANOWIENIE

Dnia 13 grudnia 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Korzeniowski (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska (sprawozdawca)

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie z powództwa J. Ś.

przeciwko Prokuraturze Okręgowej w K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 grudnia 2010 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 6 maja 2010 r.,

uchyla postanowienie zawarte w wyroku Sądu Okręgowego w

K. z dnia 6 maja 2010 r. dotyczące kosztów postępowania i

zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej 386 zł (trzysta

osiemdziesiąt sześć) tytułem zwrotu kosztów postępowania w

obu instancjach.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 6 maja 2010 r. Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony przez

pozwaną

Prokuraturę Okręgową wyrok Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 czerwca 2009 r. w ten sposób, że oddalił

powództwo J. Ś. o zapłatę i zasądził od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę

675 zł tytułem kosztów postępowania w obydwu instancjach.

W

zażaleniu

skierowanym

przeciwko

postanowieniu

o

kosztach

postępowania, powód – wnosząc o jego zmianę – zarzucił obrazę przepisów art. 98

§ 1 i 3 w związku z art. 102 k.p.c. przez obciążenie go całością kosztów związanych

z zastępstwem procesowym w obydwu instancjach realizowanym przez radcę

prawnego na rzecz Prokuratury Okręgowej.

Wskazał, że w sprawie zachodzi

szczególnie uzasadniony wypadek, umożliwiający odstąpienie od zasądzenia tych

kosztów względnie obciążenie go w znacznie mniejszej części. Powołał się w

szczególności na

to, że dochodził roszczeń ze stosunku pracy wspólnie z

sześcioma innymi, zatrudnionymi na tej samej podstawie powodami, którzy

wystąpienie na drogę sądową traktowali jako ostateczność. Podobnie jak inni

powodowie, nie korzystał z pomocy kwalifikowanego zastępcy procesowego.

Podniósł, że po drugiej stronie procesu występował jeden radca prawny, który

reprezentował interesy tego samego podmiotu (Prokuratury Okręgowej w

Krakowie), pozwanego

w siedmiu odrębnych postępowaniach, w których

powództwa oparte były na takich samych podstawach faktycznych i prawnych,

wobec czego jego rzeczywisty nakład pracy wiązał się z przygotowaniem siedmiu

jednobrzmiących zestawów pism procesowych. Stwierdził w końcu, że nie

uzasadnia to zasądzenia od każdego z powodów całości wykazanych przez

pełnomocnika kosztów, gdyż ostatecznie łączne wynagrodzenie pełnomocnika

przekroczyło stawki minimalne wynagrodzenia radcy prawnego z tytułu świadczonej

pomocy prawnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest jednym z kilku wniesionych w przedmiocie kosztów

postępowania zasądzonych na rzecz strony pozwanej w sprawie, w której

pierwotnie wystąpiło siedmiu powodów będących współuczestnikami formalnymi.

Przedmiot sporu w tej sprawie wynosił kwotę 30.371,23 zł, ale sprawy powodów

zostały rozdzielone, co Sąd Najwyższy uwzględnił już, rozpoznając zażalenia

innych powodów w odrębnych sprawach (por. np. postanowienia z dnia 5

października 2010 r., I PZ 24/10 i I PZ 22/10 oraz z dnia 29 października 2010 r., I

PZ 27/10, nie publ.).

Zważył, że – zgodnie z art. 105 § 1 k.p.c. – współuczestnicy sporu zwracają

koszty procesu w częściach równych i uznał, że jeżeli przegrywającą jest strona

powodowa, po której występuje kilka osób, koszty zastępstwa procesowego strony

pozwanej

reprezentowanej

przez

radcę

prawnego

wyrażają

się

jednym

wynagrodzeniem, a nie jego wielokrotnością. Udział siedmiu powodów w jednej

sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym miał charakter współuczestnictwa

formalnego, więc nawet po jej rozdzieleniu nakład pracy pełnomocnika strony

pozwanej w każdej z rozłączonych spraw mógł być jedynie tylko nieco większy, niż

gdyby toczyło się jedno postępowanie. Zdaniem Sądu Najwyższego, względy

słuszności przemawiały w takim wypadku przeciwko zasądzeniu kosztów równych

wynagrodzeniu radcy prawnego odpowiadającemu stawce minimalnej odpowiedniej

dla wartości przedmiotu sporu w każdej z tych spraw. W konsekwencji Sąd

Najwyższy zasądził od poszczególnych powodów na rzecz strony pozwanej kwoty

po 386 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania za obydwie instancje.

Sąd Najwyższy orzekający w niniejszej sprawie zaaprobował ten sposób

podejścia do sposobu rozliczenia stron, uznając go za sprawiedliwy i słuszny, w

związku z czym orzekł, jak na wstępie (art. 394 § 3 w związku z art. 398 k.p.c. oraz

§ 6 pkt 5, § 11 ust. 1 pkt 2 i § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców

prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej

udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, Dz.U. Nr 163, poz. 1349

ze zm.).