I PZ 32/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 32/11

POSTANOWIENIE

Dnia 2 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

SSN Jerzy Kwaśniewski

w sprawie z powództwa "C. P." Spółki z o. o. w B.

przeciwko W. J.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 grudnia 2011 r.,

zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w T.

z dnia 7 września 2011 r.,

oddala zażalenie.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 września 2011 r., … 14/11, Sąd Okręgowy-Sąd

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w T.: 1) odrzucił zażalenie powódki wzajemnej

"C. P." Spółki z o.o. z siedzibą w B. na postanowienie Sądu Rejonowego-Sądu

Pracy w B. z dnia 8 czerwca 2011 r., … 7/11, którym odrzucono zażalenie powódki

wzajemnej na zarządzenie przewodniczącego w Sądzie pierwszej instancji z dnia

21 marca 2011 r. o zwrocie pozwu wzajemnego wniesionego przeciwko

pozwanemu wzajemnemu W. J. o zapłatę kwoty 50.000 złotych oraz 2) zasądził od

powódki wzajemnej na rzecz pozwanego wzajemnego kwotę 600 zł tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego.

Na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w punkcie

drugim postanowienia Sądu Okręgowego powódka wzajemna wniosła zażalenie, w

którym zarzuciła naruszenie art. 371 oraz art. 98 § 3 k.p.c. "poprzez doręczenie

odpisu zażalenia powoda (Y) stronie pozwanej i w ten sposób wywołanie kosztów

zastępstwa procesowego". Żaląca się podniosła, że zarządzenie przewodniczącego

o doręczeniu odpisu apelacji stronie przeciwnej powinno być wydane wówczas, gdy

nie zachodzi potrzeba uzupełnienia braków apelacji lub gdy strona apelująca braki

te uzupełniła w wyznaczonym terminie. Sąd Rejonowy błędnie doręczył stronie

pozwanej zażalenie wniesione przez powódkę wzajemną w dniu 14 czerwca

2011 r., gdyż zażalenie to było obarczone brakiem formalnym (nieuiszczeniem

opłaty sądowej). Następnie Sąd Okręgowy odrzucił to zażalenie z powołaniem się

na nieusunięcie w terminie jego braków formalnych. W tym układzie zażalenie

powódki

wzajemnej

nigdy

nie

powinno

zostać

doręczone

pozwanemu

wzajemnemu, a tym samym powódka nie wywołała potrzeby obrony praw strony

pozwanej. Żaląca się wniosła o uchylenie punktu drugiego zaskarżonego

postanowienia i zasądzenie na jej rzecz od pozwanego wzajemnego kosztów

postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest bezzasadne, już choćby z tego względu, że powołuje się na

obrazę art. 371 k.p.c., którego Sąd Okręgowy w ogóle nie zastosował w

postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia. W myśl

art. 371 k.p.c., po doręczeniu apelacji stronie przeciwnej sąd pierwszej instancji

przedstawia niezwłocznie akta sprawy sądowi drugiej instancji. Jest to przepis,

który odnosi się wprost do postępowania apelacyjnego. Natomiast w postępowaniu

zażaleniowym stosuje się art. 395 § 1 k.p.c., zgodnie z którym akta sprawy wraz z

zażaleniem sąd pierwszej instancji przedstawia sądowi drugiej instancji po

doręczeniu zażalenia stronie przeciwnej, a w przypadkach gdy ustawa przewiduje

doręczenie zaskarżonego postanowienia tylko jednej ze stron oraz w przypadkach

wskazanych w art. 394 § 1 pkt 5 k.p.c. - niezwłocznie po złożeniu zażalenia bez

doręczenia go stronie przeciwnej, przy czym odpowiedź na zażalenie może być

wniesiona wprost do sądu drugiej instancji w terminie tygodniowym od dnia

doręczenia zażalenia. Przepis art. 395 § 1 k.p.c., który w postępowaniu

zażaleniowym ma bezpośrednie zastosowanie, wyłącza w tym względzie potrzebę

sięgania do art. 371 k.p.c. jako do przepisu, który z mocy odesłania zawartego w

art. 397 § 2 zdanie pierwsze k.p.c. miałby odpowiednie zastosowanie w

postępowaniu zażaleniowym.

Niezależnie od powyższego należy dodać, że przywołanie przez żalącą się

art. 371 k.p.c. (który jedynie statuuje spoczywający na sądzie pierwszej instancji

obowiązek niezwłocznego przekazania akt sprawy sądowi drugiej instancji po

doręczeniu odpisu apelacji stronie przeciwnej) zupełnie nie koresponduje z treścią

podnoszonego w zażaleniu twierdzenia, iż brak formalny zażalenia złożonego przez

powódkę wzajemną (nieuiszczenie należnej opłaty sądowej) powinien powodować

zakaz doręczenia odpisu tego zażalenia stronie przeciwnej, wobec czego skarżąca

nie wywołała potrzeby podjęcia przez pozwanego wzajemnego obrony jego praw.

Z analogicznych względów nie można uznać za usprawiedliwiony zarzutu

naruszenia art. 98 § 3 k.p.c., bowiem przepis ten jedynie określa katalog

niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata (a z mocy

art. 99 k.p.c. również reprezentowanej przez radcę prawnego), do których zalicza

się wynagrodzenie (nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach)

i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd

osobistego stawiennictwa strony. W tym sensie zasądzając na rzecz pozwanego

wzajemnego - jako strony wygrywającej spór w postępowaniu zażaleniowym koszty

zastępstwa

procesowego

wykonywanego

w

imieniu

pozwanego

wzajemnego przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego (przewidziane w

katalogu ujętym w art. 98 § 3 k.p.c.), Sąd Okręgowy w żadnym wypadku nie

dopuścił się obrazy art. 98 § 3 k.p.c.

Zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 2009 r., I PZ

17/09 (OSNP 2011 nr 15-16, poz. 207), w postępowaniu zażaleniowym przed

Sądem Najwyższym obowiązuje związanie zarzutami dotyczącymi naruszenia

prawa procesowego (art. 378 § 1 w związku z art. 3941 § 3 i art. 39821 k.p.c.; por.

też uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2008 r.,

zasadę prawną, III CZP 49/07, OSNC 2008 nr 6, poz. 55).

Ponieważ żaden z zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych

w zażaleniu nie jest uzasadniony, Sąd Najwyższy oddalił zażalenie na podstawie

art. 39814 w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.