I PZ 31/98 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 30 lipca 1998 r.

I PZ 31/98

W sprawie o odszkodowanie z powodu wadliwego rozwiązania umowy o

pracę bez wypowiedzenia ocena dopuszczalności kasacji zależy od tego, czy

wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co najmniej pięć tysięcy złotych.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Józef Iwulski, Andrzej Wasilewski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 lipca

1998 r. sprawy z powództwa Beaty C. przeciwko Elżbiecie N. o odszkodowanie, na

skutek zażalenia powódki na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 27 kwietnia 1998 r. [...]

postanowił:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Powódka Beata C. wniosła zażalenie na postanowienie Sądu WojewódzkiegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Opolu z dnia 27 kwietnia 1998 r. [...],

którym Sąd ten odrzucił jej kasację od wyroku z dnia 19 lutego 1998 r. Jest ona zdania, że Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych niezasadnie przyjął, iż „przedmiotem

roszczenia kasacji” jest suma 1.440.00 zł. Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu zgodnie z żądaniem pozwu - było bowiem uznanie za bezskuteczne „wypowiedzenia

umowy o pracę w trybie art. 52 KP”.

Zażalenie nie jest usprawiedliwione. Z ustaleń Sądu, który orzekał w pierwszej

instancji (Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Brzegu - wyrok z dnia 27 listopada 1997

r. [...]) wynika, iż po sprecyzowaniu żądania powódka dochodziła odszkodowania z

tytułu nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę na podstawie art. 52 KP. Co

ważniejsze jednak, przedmiotem postępowania apelacyjnego była sprawa o odszkodowanie zasądzone na jej rzecz przez Sąd pierwszej instancji, zaskarżeniu zaś kasacją podlega wyrok Sądu drugiej instancji, co oznacza, iż pojęcie wartości przedmiotu zaskarżenia z art. 393 pkt 1 KPC oraz „sprawy, w których przysługuje kasacja”

należy odnosić właśnie do tego wyroku. Nie jest więc oparte na prawdzie twierdzenie

zażalenia, iż przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu (drugiej instancji) było żądanie

„uznania za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę w trybie art. 52” (pomijając

już to, że w razie rozwiązania stosunku pracy na podstawie art. 52 KP, a więc w trybie niezwłocznym, stronie nie przysługuje roszczenie „o uznanie wypowiedzenia za

bezskuteczne”), chyba żeby uznać, iż skarżącej idzie - co także w świetle wyroku

Sądu Pracy jest nie do przyjęcia - o wyrok wydany w pierwszej instancji. Kasacja jest

jednakże środkiem zaskarżenia wyroku Sądu drugiej instancji i wobec tego przy

ocenie jej dopuszczalności oceny należy odnosić do tego przedmiotu, o którym rozstrzygał ten sąd, a nie sąd pierwszej instancji.

Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji.