I PZ 31/97 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 5 września 1997 r.

I PZ 31/97

Jeżeli zasądzone zostało odszkodowanie, a nie przywrócenie do pracy, to

kasacja jest dopuszczalna tylko wtedy, gdy wartość przedmiotu zaskarżenia jest

wyższa niż pięć tysięcy zł.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Roman Kuczyński,

Jadwiga Skibińska-Adamowicz (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września

1997 r. sprawy z powództwa Marii P., Daniela T., Marii F., Władysławy K., Marii S.

przeciwko Spółdzielni Mieszkaniowej "W." w K. o ustalenie i zapłatę, na skutek

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 5 marca 1997 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d d a l i ć zażalenie.

Uzasadnienie

Strona pozwana - Spółdzielnia Mieszkaniowa "W." w K. wniosła zażalenie na

postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z dnia 5 marca 1997 r. odrzucające jej

kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w

Krakowie z dnia 12 grudnia 1996 r. [...], którym Sąd ten, zmieniając wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa Nowej Huty z dnia 28 sierpnia 1996 r. [...], zasądził od strony

pozwanej na rzecz powodów następujące kwoty:

- na rzecz Daniela T. - 1.173,00 zł

- Marii P. - 1.086,75 zł

- Marii F. - 1.104,00 zł

- Władysławy K. - 1.483,50 zł oraz na rzecz

- 2 - Marii S. - 1.052,25 zł.

Sąd Wojewódzki odrzucając kasację podniósł, że w myśl art. 393 pkt 1 KPC

przysługuje ona w sprawach, w których wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi co

najmniej 5.000 zł. Tymczasem w wyroku zaskarżonym kasacją, Sąd Wojewódzki jako

Sąd II instancji, orzekając co do istoty sprawy, zasądził na rzecz powodów kwoty nie

przekraczające 5.000 zł, przy czym przedmiotem zaskarżenia nie jest ustalenie istnienia

między stronami stosunku pracy, lecz odszkodowanie.

W zażaleniu strona pozwana stwierdziła, że pozew i wyrok Sądu Rejonowego

dotyczyły roszczenia niemajątkowego, jakim było roszczenie o ustalenie istnienia stosunku pracy. Zasądzenie przez Sąd Wojewódzki odszkodowania w miejsce ustalenia

oznacza, że sprawa pozostała w części nadal sprawą o ustalenie, a w części sprawą o

świadczenie. Tylko zaś w sprawie, w której przedmiotem jest wyłącznie świadczenie

pieniężne, dopuszczalność kasacji zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia.

Przytaczając powyższe stanowisko strona pozwana wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i nadanie biegu kasacji.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Wojewódzki, zasądzając na rzecz powodów wymienione wyżej kwoty tytułem

odszkodowania przewidzianego w art. 45 § 2 KP, przyjął, że strona pozwana rozwiązała

z nimi umowy o pracę, wobec czego żądanie ustalenia, że są nadal jej pracownikami,

nie odpowiada stanowi faktycznemu i roszczeniom przysługującym w razie rozwiązania

umowy o pracę określonym w Kodeksie pracy. W takim bowiem przypadku pracownik

może

żądać przywrócenia

do

pracy lub

zapłaty odszkodowania z tytułu

nieuzasadnionego lub niezgodnego z przepisami wypowiedzenia umowy o pracę.

Wobec tego że u strony pozwanej nastąpiła likwidacja zespołu do spraw utrzymania

czystości i tym samym likwidacja stanowisk powodów, a jednocześnie strona pozwana

nie rozwiązała umów we właściwej formie (wypowiedzenie lub porozumienie stron), Sąd

Wojewódzki uznał, że powodom należy się odszkodowanie na podstawie art. 45 § 2 KP.

Na rozprawie przed Sądem Wojewódzkim w Krakowie dnia 14 listopada 1996 r.

powodowie oświadczyli, że "jeżeli nie jest możliwe dalsze wykonywanie pracy u strony

pozwanej, to powinny im być wypłacone odprawy z przyczyn ekonomicznych", zaś po

- 3 wydaniu wyroku zasądzającego odszkodowanie, nie kwestionowali go.

W świetle tych okoliczności należy przyjąć, że zasądzenie odszkodowań było

zgodne z wolą powodów, zatem mimo iż przesłanką rozstrzygnięcia było uznanie, że

rozwiązanie umów o pracę nastąpiło z naruszeniem przepisów Kodeksu pracy, to

przedmiotem zaskarżenia kasacją było świadczenie, a nie ustalenie. W tej sytuacji

dopuszczalność wniesienia kasacji przez stronę pozwaną podlegała ocenie z punktu

widzenia art. 393 pkt 1 KPC. Przepis ten stanowi, że kasacja nie przysługuje w sprawach o świadczenia, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa niż 5.000 zł.

Słuszne jest więc stanowisko Sądu Wojewódzkiego, że ze względu na wartość

przedmiotu zaskarżenia kasacja w sprawie jest niedopuszczalna. Pogląd strony pozwanej, że ograniczenie skargi kasacyjnej przewidziane ze względu na wartość przedmiotu

zaskarżenia nie dotyczy spraw, których przedmiotem są roszczenia niemajątkowe i

łącznie z nim dochodzone roszczenie majątkowe jest trafny, ale taka sytuacja nie

występuje w rozpoznawanej sprawie. Ostatecznie bowiem Sąd Wojewódzki zasądził na

rzecz powodów świadczenia pieniężne i tego rozstrzygnięcia powodowie nie

kwestionowali. Strona pozwana natomiast nie twierdzi, że w miejsce odszkodowań

powodowie powinni uzyskać wyrok ustalający istnienie stosunku pracy lub też wyrok

przywracający ich do pracy.

Z tych względów i stosownie do art. 385 w związku z art. 397 i art. 39319 KPC Sąd

Najwyższy oddalił zażalenie jako bezzasadne.