I PZ 28/11 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 6 października 2011 r.

I PZ 28/11

W razie złożenia apelacji osobiście przez stronę, brak jest podstaw stosowania do odpowiedzi na apelację trybu z art. 132 § 1 k.p.c.

Przewodniczący SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Zbigniew Hajn, Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2011 r. sprawy z powództwa Magdaleny M. przeciwko Zespołowi Szkół Ogólnokształcących […] w Z. o odszkodowanie, na skutek zażalenia strony pozwanej na

postanowienie Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 10 czerwca 2011 r. […]

u c h y l i ł zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 czerwca 2011 r. […] Sąd Okręgowy w Krakowie

oddalił wniosek pozwanego z dnia 2 czerwca 2011 r. o uzupełnienie wyroku w

przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego. We wniosku tym pełnomocnik strony

podniósł, że sąd zaniechał orzeczenia o kosztach mimo stosownego żądania złożonego w odpowiedzi na apelację.

Sąd Okręgowy wskazał, że jego zdaniem wniosek o zwrot kosztów nie został

złożony w wymaganym przez art. 109 § 1 k.p.c. terminie. Odpowiedź na apelację

wniesiona przez stronę została zwrócona zarządzeniem z dnia 12 kwietnia 2011 r. na

podstawie art. 132 § 1 k.p.c. Ponowne przesłanie odpowiedzi na apelację nastąpiło w

dniu 30 kwietnia 2011 r. Nastąpiło to z uchybieniem terminu, wynikającego z art. 327

k.p.c. w związku z art. 167 k.p.c. Sąd potraktował tę czynność także jako bezskuteczną w całości, w tym we wszystkich zawartych w niej wnioskach.

Zażalenie na to postanowienie wniósł pełnomocnik pozwanego, zarzucając

naruszenie art. 132 § 1 k.p.c. w związku z art. 109 § 1 k.p.c. w związku z art. 372

k.p.c. w związku z art. 167 k.p.c., przez przyjęcie, że pozwany w przewidzianym terminie nie zgłosił wniosku o zwrot kosztów postępowania a także naruszenie art. 372

k.p.c. w związku z art. 391 k.p.c. w związku z art. 127 k.p.c., przez błędne przyjęcie,

że odpowiedź na apelację wniesiona po upływie przewidzianego terminu nie może

być traktowana jak zwykłe pismo procesowe. W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik

podniósł, że apelacja w sprawie została wniesiona przez samą powódkę. Nie było

zatem przesłanek dla zastosowania art. 132 § 1 k.p.c. i wymagania, by pozwany

przesłał odpowiedź na apelację do samej powódki. W jego ocenie art. 132 § 1 k.p.c.

dotyczy jedynie sytuacji, w których obie strony reprezentowane są przez profesjonalnych pełnomocników.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest oczywiście zasadne, co prowadzi do uchylenia zaskarżonego

postanowienia. Wniosek o uzasadnienie wyroku złożyła w sprawie powódka samodzielnie. Uzasadnienie wyroku zostało doręczone samej powódce, a nie jej pełnomocnikowi. Apelację w sprawie wniosła także sama powódka.

Mimo tego Sąd Okręgowy odpowiedź na apelację pozwanego potraktował

jako złożoną wbrew dyspozycji art. 132 § 1 k.p.c. Pełną rację ma skarżący podnosząc, że wobec złożenia apelacji przez samą powódkę, nie istniała przesłanka do

nadania odpowiedzi na apelację trybu opisanego w art. 132 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy

rozpatrujący niniejszą sprawę podziela pogląd, że użyte w tej normie stwierdzenie

„doręczają nawzajem” dotyczy tylko tych sytuacji, w których w sprawie po obu stronach występują profesjonalni pełnomocnicy.

W niniejszej sprawie w postępowaniu po wydaniu orzeczenia Sąd Rejonowy

doręczył uzasadnienie wyroku samej powódce. Sam Sąd nie uważał zatem, że należy doręczyć odpis uzasadnienia jej pełnomocnikowi. Nie ma zatem żadnych przesłanek, by pełnomocnik drugiej strony - otrzymując apelację podpisaną przez samą

powódkę - czuł się zobligowany do działania zgodnie z art. 132 § 1 k.p.c. W tym stanie rzeczy nie było powodów dla uznania odpowiedzi na apelację wniesioną bezpośrednio do sądu za bezskuteczną, co implikowałoby także bezskuteczność wniosku o

przyznanie kosztów postępowania. Wobec powyższego nie ma przesłanek dla odmowy rozpoznania wniosku o uzupełnienie wyroku w przedmiocie kosztów procesu.

Mając na uwadze powyższe Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.