Supreme Court dismisses appeal on legal costs for wrongful termination compensation cases, applying minimum rates.

Sygn. akt I PZ 28/10

POSTANOWIENIE

Dnia 26 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący)

SSN Bogusław Cudowski

SSN Małgorzata Gersdorf (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa M. E.

przeciwko Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w S.

o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez

wypowiedzenia z winy pracownika,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 26 lipca 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w O.

z dnia 28 czerwca 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z 28 czerwca 2010 r., Sąd Okręgowy w O. oddalił apelację

pozwanego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w sprawie z powództwa M. E.

od wyroku Sądu Rejonowego w S. z 26 marca 2010 r. Sąd Rejonowy w miejsce

żądania przywrócenia do pracy zasądził odszkodowanie.

Sąd Okręgowy przyznał pełnomocnikowi powódki kwotę 60 zł tytułem

wynagrodzenia za prowadzenie sprawy w II instancji. Sąd uznał, powołując się na

uchwałę SN z 7 sierpnia 2002 r., sygn. III PZP 15/02, że w sprawie toczącej się na

skutek odwołania od wypowiedzenia należy przyjmować jednolitą podstawę

zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego, niezależnie od wyboru żądania.

Rozstrzygnięcie to zaskarżył zażaleniem pełnomocnik powódki, zarzucając

naruszenie § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1349 ze zm.) przez jego

zastosowanie w miejsce § 11 ust. 1 pkt 2 wymienionego rozporządzenia. Podniósł,

że na zasadzie § 4 ust. 2 tego aktu w razie zmiany w toku postępowania wartości

stanowiącej podstawę obliczenia opłat, bierze się pod uwagę wartość zmienioną

poczynając od następnej instancji. Zmiana taka zdaniem pełnomocnika nastąpiła.

Sąd w miejsce orzekania o o przywróceniu do pracy wyrokował w przedmiocie

odszkodowania. Uzasadnia to zastosowanie stawki proporcjonalnej od wartości

przedmiotu sporu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw i wymagało oddalenia.

W uchwale siedmiu sędziów SN z 24 lutego 2011 r., sygn. I PZP 6/10

przyjęto, że podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata z tytułu

zastępstwa w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie o którym mowa w art.

56 § 1 k.p. w zw. z art. 58 k.p. stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1

pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w

sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa

kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.

1348 ze zm.). Uchwała tak uzyskała moc zasady prawnej. Przepis § 12 tego

rozporządzenia idealnie odpowiada treści § 11 rozporządzenia powołanego w

zażaleniu. Odszkodowanie w przypadku wadliwego rozwiązania stosunku pracy

bez wypowiedzenia stanowi roszczenie alternatywne identycznie jak w przypadku

wadliwego wypowiedzenia. Zachodzi zatem tożsamość obu sytuacji prawnych,

uzasadniająca stosowanie przyjętego w uchwale poglądu także w przypadku

zastępstwa przez radcę prawnego w sprawie na tle wadliwego wypowiedzenia.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.