I PZ 26/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 26/10

POSTANOWIENIE

Dnia 29 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Katarzyna Gonera (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Małgorzata Gersdorf

SSN Halina Kiryło

w sprawie z powództwa E. Z.

przeciwko Powiatowemu Centrum Medycznemu Spółce z ograniczoną

odpowiedzialnością NZOZ Szpitalowi Powiatowemu w W.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 października 2010 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w S.

z dnia 28 maja 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy w W. - Sąd Pracy wyrokiem z 25 sierpnia 2009 r., zasądził od

pozwanego Powiatowego Centrum Medycznego Spółki z o.o. NZOZ Szpitala

Powiatowego w W. na rzecz powódki E. Z. kwotę 6.000 złotych tytułem

odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę. Powódka

pierwotnie wniosła o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę, a

następnie zmodyfikowała powództwo, domagając się zasądzenia na jej rzecz

odszkodowania w kwocie 6.000 złotych w miejsce przywrócenia do pracy.

W wyniku apelacji strony pozwanej Sąd Okręgowy w S. - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 26 listopada 2009 r., zmienił zaskarżony

wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że oddalił powództwo. Powódka nie

wnosiła apelacji od wyroku Sądu Rejonowego.

Od wyroku Sądu Okręgowego skargę kasacyjną wniósł w imieniu powódki jej

pełnomocnik. W skardze oznaczono wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę

15.600 złotych.

Postanowieniem z 14 kwietnia 2010 r., I PK 48/10, Sąd Najwyższy zwrócił

skargę kasacyjną Sądowi Okręgowemu, celem zbadania prawidłowości oznaczenia

wartości przedmiotu zaskarżenia.

Postanowieniem z 28 maja 2010 r. Sąd Okręgowy ustalił wartość przedmiotu

zaskarżenia na kwotę 6.000 złotych, w związku z czym odrzucił skargę kasacyjną

jako niedopuszczalną.

Sąd Okręgowy ustalił, że 25 sierpnia 2009 r. na rozprawie przed Sądem

Rejonowym pełnomocnik powódki, precyzując rozmiar żądanego odszkodowania,

określił jego wysokość na kwotę 6.000 złotych. W skardze kasacyjnej jako wartość

przedmiotu zaskarżenia podał natomiast kwotę 15.600 złotych. Sąd Okręgowy

uznał kwotę oznaczoną w skardze kasacyjnej za nieodpowiadającą rzeczywistej

wartości przedmiotu zaskarżenia. Ponieważ zgodnie z treścią art. 398 2 § 1 k.p.c.

skarga kasacyjna jest niedopuszczalna w sprawach z zakresu prawa pracy i

ubezpieczeń społecznych, w których wartość przedmiotu zaskarżenia jest niższa

niż dziesięć tysięcy złotych, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 398 6 §

2 k.p.c.

Zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego wniósł w imieniu powódki jej

pełnomocnik, zarzucając naruszenie art. 25 § 1 i 2 k.p. oraz art. 26 k.p.c. poprzez:

sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia przez Sąd drugiej instancji w

sytuacji, gdy Sąd pierwszej instancji nie sprawdził wartości przedmiotu sporu;

sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia dopiero na etapie kontroli skargi

kasacyjnej; sprawdzenie wartości przedmiotu zaskarżenia bez zarzutu błędnego

wskazania wartości przedmiotu sporu zgłoszonego przez pozwanego jeszcze przed

wdaniem się w spór w przedmiotowej sprawie; dokonanie kontroli wartości

przedmiotu sporu, a tym samym przedmiotu zaskarżenia, po wdaniu się w spór

przez pozwanego, mimo że w dalszym toku postępowania wartość przedmiotu

sporu, a tym samym przedmiotu zaskarżenia, nie podlega ponownemu badaniu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej wartość przedmiotu sporu, a tym samym

przedmiotu zaskarżenia, jeżeli wyrok jest zaskarżony w całości, nie ulega zmianie i

wiąże sąd orzekający w danej sprawie w każdej instancji. Sąd traci uprawnienie do

badania z urzędu wartości przedmiotu sprawy po dostarczeniu pozwanemu odpisu

pozwu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie jest nieuzasadnione.

Zarzut, że niedopuszczalne było w postępowaniu kasacyjnym sprawdzenie

wartości przedmiotu zaskarżenia oraz dokonanie kontroli oznaczenia przez

skarżącego wartości przedmiotu zaskarżenia pod kątem dopuszczalności skargi

kasacyjnej, jest niesłuszny. Sąd Najwyższy w licznych orzeczeniach stwierdził, że

oznaczenie w apelacji wartości przedmiotu zaskarżenia podlega w uzasadnionych

przypadkach sprawdzeniu przez sąd na podstawie art. 25 § 1 k.p.c. w związku z

art. 368 § 2 k.p.c. Również sąd, do którego wniesiono skargę kasacyjną (sąd

drugiej instancji oraz Sąd Najwyższy), jest zobowiązany do kontroli jej

dopuszczalności (art. 3982 k.p.c.), w związku z czym może z urzędu sprawdzić

podaną wartość przedmiotu zaskarżenia. Wartość przedmiotu zaskarżenia

określona przez wnoszącego skargę kasacyjną z naruszeniem reguł wynikających

z art. 19-24 k.p.c. nie jest wiążąca dla oceny dopuszczalności skargi i podlega

sprawdzeniu, zarówno przez sąd drugiej instancji, jak i przez Sąd Najwyższy (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z 2 kwietnia 1998 r., II UZ 24/98, OSNAPiUS

1999, nr 8, poz. 291; z 6 kwietnia 2007 r., II PZ 12/07, OSNP 2008 nr 11-12, poz.

169). Jak stwierdził Sąd Najwyższy w postanowieniu z 27 lutego 2002 r., I PKN

305/01 (OSNP 2004, nr 4, poz. 65), wartość przedmiotu zaskarżenia oznaczona

przez pełnomocnika skarżącego w uzupełnieniu braków formalnych kasacji

(obecnie skargi kasacyjnej) podlega kontroli i sprawdzeniu przez sąd na podstawie

art. 25 k.p.c. według reguł określonych w art. 19-24 k.p.c.

Do takiej właśnie kontroli był uprawniony i zobowiązany Sąd Okręgowy,

decydujący o nadaniu biegu skardze kasacyjnej, albowiem art. 398 2 k.p.c. ma

charakter bezwzględny i wyklucza dowolność stron przy oznaczeniu wartości

przedmiotu zaskarżenia tylko w celu uzyskania dostępu do Sądu Najwyższego (por.

uzasadnienie postanowienia Sądu Najwyższego z 13 czerwca 1997 r., I CKN

46/97, PS 1999 nr 10 s. 61, Palestra 1998 nr 1-2, s. 216, postanowienie Sądu

Najwyższego z 18 października 2000 r., II UZ 124/00, OSNAPiUS 2002 nr 12, poz.

294). Wartość przedmiotu zaskarżenia określona przez wnoszącego skargę

kasacyjną z naruszeniem reguł art. 19-24 k.p.c. nie jest wiążąca dla oceny jej

dopuszczalności (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z 6 czerwca 1997 r.,

II CKN 47/97, OSNC 1997, nr 11, poz. 180; z 20 czerwca 1997 r., II CKN 245/97,

niepublik.; z 9 czerwca 1998 r., III CZ 75/98, niepublik.; z 25 czerwca 1999 r., II CZ

59/99, niepublik; z 27 października 2004 r., IV CZ 125/04, niepublik.; z 3 marca

1997 r., III CZ 5/97, LEX nr 33951; z 7 kwietnia 1997 r., III CKN 71/97, LEX nr

29586). Orzecznictwo Sądu Najwyższego dotyczące kasacji pozostaje aktualne

również w obecnym stanie prawnym w zakresie możliwości dokonania sprawdzenia

wartości przedmiotu zaskarżenia wskazanej w skardze kasacyjnej - zarówno przez

sąd drugiej instancji jak i przez Sąd Najwyższy. Wartość przedmiotu zaskarżenia

określona przez wnoszącego skargę kasacyjną z naruszeniem zasad wynikających

z art. 19-24 k.p.c. podlega sprawdzeniu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 6

kwietnia 2007 r., II PZ 12/07, OSNP 2008, nr 11-12, poz. 169, z 10 listopada 2009

r., II PZ 13/09, LEX nr 574535) i jeżeli okaże się - w wyniku tego sprawdzenia - że

wartość ta jest niższa od kwoty granicznej wyznaczającej dopuszczalność skargi

kasacyjnej, podlega ona odrzuceniu. Przyjęcie punktu widzenia skarżącej, że

wartość przedmiotu sporu, determinująca wartość przedmiotu zaskarżenia, podlega

sprawdzeniu tylko na zarzut pozwanego zgłoszony na bardzo wstępnym etapie

postępowania (przed wdaniem się w spór co do istoty sprawy), oznaczałoby, że w

razie niezgłoszenia takiego zarzutu przez pozwanego sprawa miałaby formalnie

charakter sprawy kasacyjnej (w której skarga kasacyjna formalnie byłaby

dopuszczalna), pomimo minimalnej rzeczywistej wartości zaskarżenia.

Skarżąca domagała się ostatecznie zasądzenia odszkodowania w wysokości

trzymiesięcznego wynagrodzenia. Podczas rozprawy poprzedzającej wydanie

wyroku przez Sąd Rejonowy pełnomocnik powódki sprecyzował żądanie, określając

wysokość dochodzonego odszkodowania na kwotę 6.000 zł (k. 115), które zostało

zasądzone przez Sąd Rejonowy wyrokiem z 25 sierpnia 2009 r. (k. 116). Wartość

przedmiotu sporu została potwierdzona w apelacji pozwanego, który zaskarżył

wyrok Sądu Rejonowego w całości - co do zasądzenia na rzecz powódki kwoty

6.000 zł (k. 129). Ogłaszając wyrok Sąd Okręgowy prawidłowo poinformował

strony, że nie przysługuje od niego skarga kasacyjna do Sądu Najwyższego (k.

161).

Zgodnie z art. 19 k.p.c. wartość przedmiotu sporu stanowi dochodzona w

tym

postępowaniu

kwota

pieniężna.

Wartość

przedmiotu

zaskarżenia

w

postępowaniu apelacyjnym (art. 368 § 2 k.p.c.) i odpowiednio kasacyjnym (art.

3984 § 3 i art. 39821 k.p.c.) nie może być wyższa od wartości przedmiotu sporu.

Wartość ta pozostaje ściśle powiązana z przedmiotem postępowania sądowego

jako wypadkowa wartości dochodzonego roszczenia. W rozpoznawanej sprawie

wartość przedmiotu zaskarżenia została właściwie ustalona przez Sąd Okręgowy

na kwotę 6.000 zł. W tych okolicznościach trafnie Sąd Okręgowy zaskarżonym

postanowieniem odrzucił skargę kasacyjną uznając, że wartość przedmiotu

zaskarżenia nie przekracza dziesięciu tysięcy złotych, a zatem skarga jest

niedopuszczalna (art. 3982 § 1 k.p.c.).

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w związku z

art. 39814 k.p.c. Sąd Najwyższy oddalił zażalenie.