I PZ 25/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 25/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn (przewodniczący)

.SSN Beata Gudowska

SSN Roman Kuczyński (sprawozdawca)

w sprawie z powództwa A. R.

przeciwko Instytutowi Centrum Zdrowia Matki Polki w Ł.

o przywrócenie do pracy, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 8 grudnia 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie zawarte w wyroku Sądu Okręgowego - Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł.

z dnia 19 maja 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Zawartym w wyroku z dnia 19 maja 2011 r. - w sprawie o: 1. przywrócenie do

pracy oraz 2. wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy - postanowieniem

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Ł. zasądził od A. R. na

rzecz pozwanej kwotę 1.410 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za

drugą instancję.

Powyższe

postanowienie

powód

zaskarżył

zażaleniem

zarzucając

naruszenie przepisów prawa materialnego § 13 ust. 1 w związku z § 12 ust. 1 pkt 1

i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie

opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), w związku z

art. 98 § 1 i 2 oraz art. 99 k.p.c., poprzez jego błędne zastosowanie, pomimo braku

przesłanek. Powód wnosi o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez

obniżenie zasądzonych od powoda na rzecz pozwanego zwrotu kosztów

zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym z kwoty 1.410 zł do kwoty

60 zł oraz zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów

postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według

norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie powód pozwem dochodził dwóch roszczeń, o

przywrócenie do pracy oraz o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.

Wyrokiem z dnia 30 grudnia 2010 r. Sąd Rejonowy - Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Ł. oddalił powództwo. Na skutek apelacji powoda Sąd Okręgowy –

Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ł. wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. oddalił

apelację.

Z brzmienia interpretowanych przepisów (§ 12 ust. 1 pkt 1 i § 12 ust. 1 pkt 2

rozporządzenia) wynika rozdzielność i zakres przedmiotowej regulacji. W § 12 ust.

1 pkt 1 rozporządzenia określone zostały stawki minimalne opłaty za prowadzenie

spraw o „nawiązanie umowy o pracę, uznanie wypowiedzenia umowy o pracę za

bezskuteczne, przywrócenie do pracy lub ustalenie sposobu ustania stosunku

pracy”. Od kategorii spraw z zakresu prawa pracy określonych w § 12 ust. 1 pkt 1

rozporządzenia z 28 września 2002 r., w odrębnych uregulowaniach, zostały

wyłączone sprawy o wynagrodzenie za pracę i sprawy o odszkodowanie.

Mając na uwadze, że powód dochodził dwóch roszczeń, pierwszego z art. 56

§ 1 k.p. (o przywrócenie do pracy), co do którego, zgodnie z powołanym

rozporządzeniem ma zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 1 oraz drugiego z art. 57 k.p. (o

wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy), co do którego, zgodnie z

powołanym rozporządzenia ma zastosowanie § 12 ust. 1 pkt 2 - Sąd Najwyższy

doszedł do wniosku, że nie zachodziła sytuacja przedstawiona przez powoda w

zażaleniu, a polegająca na przyznaniu stawek minimalnych za prowadzenie spraw,

w których pracownik dochodzi przywrócenia do pracy (§ 12 ust 1 pkt 1

rozporządzenia) i zarazem potraktowanie takiego samego rodzaju spraw

odmiennie, ze względu na możliwość zasadzenia alternatywnego roszczenia w

postaci odszkodowania (§ 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia). W niniejszej sprawie

drugie roszczenie o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy nie było

roszczeniem alternatywnym w stosunku do roszczenia o przywrócenie do pracy.

Roszczenie to przewidziane w art. 57 k.p. aktualizuje się po przywróceniu do pracy

i podjęciu jej przez pracownika. W niniejszej sprawie powód takie roszczenie

skonkretyzował obok roszczenia o przywrócenie do pracy w tym samym pozwie.

Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy prawidłowo zasądził kwotę 60 zł

odnośnie roszczenia o przywrócenie do pracy oraz kwotę 1.350 zł odnośnie

roszczenia o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Kwota 1.350 zł

stanowiąca 75% stawki obliczonej na podstawie § 6 pkt 6 rozporządzenia od

wartości wynagrodzenia będącego przedmiotem sprawy (3.600zł/75%=2.700),

następnie pomniejszona zgodnie z § 13 ust. 1 o 50% (2.700/50%=1.350). Z kolei

suma zasądzanych przez Sąd Okręgowy kwot, od wskazanych w pozwie roszczeń,

czyniła kwotę 1.410 zł.

Z powyższych względów nie było uzasadnione w niniejszej sprawie ustalenie

wysokości przedmiotowej opłaty na innych zasadach niż wskazane w § 12 ust. 1

pkt 1 i 2 powołanego rozporządzenia, zatem na podstawie art. 394 1 § 3 k.p.c. w

związku z art. 39814 k.p.c. należało orzec jak w sentencji postanowienia.