I PZ 2/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 2/05

POSTANOWIENIE

Dnia 21 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Herbert Szurgacz (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Maria Tyszel

SSN Katarzyna Gonera

w sprawie z powództwa D. K.

przeciwko Urzędowi Miejskiemu w B.

o przywrócenie do pracy i zapłatę wynagrodzenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 21 kwietnia 2005 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w B.

z dnia 13 października 2004 r., sygn. akt VI Pa …/04,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 października 2004 r. Sąd Okręgowy w B. VI

Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odrzucił kasację wnioskodawcy D. K. od

wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 16 października 2003 r. (V P …/03) z

uzasadnieniem, że kasacja nie spełnia wymagania przewidzianego art. 393 3 § 1 pkt

2 i 3 k.p.c. Kasacja taka dotknięta jest brakiem nieusuwalnym i na mocy art. 393 5

k.p.c. podlega odrzuceniu.

W zażaleniu na to postanowienie powód wniósł o jego uchylenie i

uwzględnienie kasacji wskazując, że nie podziela stanowiska Sądu Apelacyjnego,

iż kasacja nie spełnia wymogów formalnych. W ocenie pełnomocnika złożona

kasacja spełnia wymogi przepisu art. 3933 k.p.c. Strona powodowa wskazała

bowiem naruszenie przez Sąd Okręgowy prawa materialnego przez błędną jego

wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskazała również na naruszenie przepisów

proceduralnych, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i wydanie

orzeczenia zgodnie z żądaniem pozwu.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

Ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - kodeks postępowania

cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach

sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji

(Dz. U. Nr 48, poz.554) zreformowano instytucję kasacji. Znowelizowany przepis

art. 3933 § 1 k.p.c. określa rygory, którym obecnie powinna odpowiadać kasacja

jako szczególny środek odwoławczy. Oprócz dotychczasowych wymagań w postaci

wskazania podstaw kasacji i ich uzasadnienia konieczne jest przedstawienie

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, przy czym należy to uczynić w

sposób nawiązujący do treści art. 393 k.p.c., w którym określone zostały przesłanki

odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania. Warunki, jakim powinna odpowiadać

kasacja, określone w przepisie art. 3933

§ 1 k.p.c. odmiennie niż wymagania

przewidziane dla niej jako pisma procesowego, o którym mowa w art. 393 3 § 2

k.p.c. - nie są traktowane jako formalne i podlegające ewentualnemu uzupełnieniu

w trybie art. 130 k.p.c. Ich brak stanowi zatem istotną wadę, która mogłaby zostać

usunięta jedynie w terminie przewidzianym do wniesienia kasacji (art. 393 4 § 1

k.p.c.), który w przedmiotowej sprawie już upłynął. Kasacja nie respektująca

powyższych wymagań należy do kategorii kasacji niedopuszczalnych w rozumieniu

art. 3935 k.p.c. W postanowieniu z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSN

2001, z. 3, poz. 51 Sąd Najwyższy wyjaśnił, że brak polegający na

nieprzedstawieniu okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji powoduje

odrzucenie kasacji bez wzywania o jego uzupełnienie.

Dokonując oceny, czy w kasacji wnioskodawca przedstawił okoliczności

uzasadniające jej rozpoznanie należy wskazać, że w tym zakresie istnieje już

bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 22 marca 2001

r. V CZ 131/01, OSNC 2001/10/156; postanowienie z dnia 12 grudnia 2000 r. V

CKN 1780/00, OSNC 2001/3/52; postanowienie z dnia 11 maja 2001 r. III CZ 28/01,

OSNC 2002 r./2/22; postanowienie z dnia 17 października 2001 r. III CZ 98/01,

OSNC 2002 r./5/71; postanowienie z dnia 5 czerwca 2001 r. IV CZ 45/01, OSNC

2001 r./lO/157; postanowienie z dnia 10 maja 2001 r., CZ 35/01, OSNC 2002

r./1/11). W pewnym uogólnieniu można przyjąć, że przedstawienie okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji (spełnienie wymagania z art. 393 3 § 1 pkt 3

k.p.c.) powinno być wyraźne, przede wszystkim w tym znaczeniu, że nie może być

ono wyinterpretowane z przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, lecz

powinno przybrać formę wyodrębnionego wywodu prawnego, w którym skarżący

wskaże,

jakie

konkretnie

występujące

w

sprawie

okoliczności

pozwalają

zakwalifikować kasację do rozpoznania, i jednocześnie uzasadni, dlaczego

odpowiadają

one

ustawowemu

katalogowi

przesłanek

usprawiedliwiających

przyjęcie kasacji (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 października

2001 r., III CZ 98/01, OSNC 2002, nr 5 poz. 71, z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01,

OSNC 2002, nr 1, poz. 11). Skarżący powinien wypełnić formułę art. 393 k.p.c.

odpowiednią treścią, przytaczając szczegółową argumentację prawną, wykazującą,

że w przyjętych ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę zaskarżonego

orzeczenia, zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych w art. 393 k.p.c.

przesłanek.

W

przypadku

kasacji

powoda,

kasacja

nie

wskazuje

okoliczności

uzasadniających jej rozpoznanie w znaczeniu wyżej przedstawionym. Uzasadnienie

kasacji stanowi polemikę z ustaleniami Sądu drugiej instancji oraz ich oceną

prawną.

Powyższe nie spełnia wymagań art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. przytoczenia

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. Przedstawienie okoliczności,

które uzasadniałyby rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie

istotne zagadnienie prawne, polega na przedstawieniu tego zagadnienia przez jego

sformułowanie z przytoczeniem argumentów prawnych, które prowadzą do

rozbieżnych ocen prawnych albo uzasadnienia, że istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie.

Kwestia,

czy

wskazywane

przez

skarżącego

zagadnienie

prawne

rzeczywiście nim jest i czy jest na tyle istotne, by sprawa została rozpoznana przez

najwyższą instancję sądową, należy do Sądu Najwyższego, a rzeczą sądu drugiej

instancji jest jedynie formalne stwierdzenie, czy skarżący przedstawił okoliczności

uzasadniające rozpoznanie kasacji, nawiązujące do treści art. 393 k.p.c. (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2002 r., IV CZ 104/02). W

rozpoznawanej sprawie Sąd Okręgowy nie wykroczył poza granice wyznaczone art.

3935

k.p.c.,

ponieważ

skarżący

w

ogóle

nie

przedstawił

okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji.

Z przytoczonych motywów, w oparciu o art. 39318, 39319 w związku z art. 385

k.p.c. orzeczono jak w sentencji postanowienia.