I PZ 15/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 15/09

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza (przewodniczący,

sprawozdawca)

SSN Zbigniew Korzeniowski

SSN Herbert Szurgacz

w sprawie z powództwa S. W. i E. R.

przeciwko Sanatorium "E."

o zadośćuczynienie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 28 października 2009 r.,

zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych […]

z dnia 8 lipca 2009 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 10 lutego 2009 r., Sąd Rejonowy - Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w pkt. I zasądził na rzecz powódki E. R. od pozwanego

Sanatorium „E.” kwotę 10.000 zł. tytułem zadośćuczynienia za krzywdę

spowodowaną mobbingiem; w pkt. II zasądził na rzecz powódki S. W. od

pozwanego Sanatorium „E.” kwotę 10.000 zł. tytułem zadośćuczynienia za krzywdę

spowodowaną mobbingiem; w pkt III w pozostałym zakresie oddalił powództwo; w

pkt IV zasądził na rzecz powódki E. R. od pozwanego Sanatorium „E.” kwotę 1800

zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego; w pkt V zasądził na rzecz

powódki S. W. od pozwanego Sanatorium „E.” kwotę 1800 zł tytułem zwrotu

kosztów zastępstwa procesowego; VI wyrokowi nadał rygor natychmiastowej

wykonalności do kwoty 2240 zł w stosunku do S. W. i do kwoty 2240 zł. w stosunku

do E. R.

Od

powyższego

wyroku

strona

pozwana,

reprezentowana

przez

pełnomocnika, wywiodła apelację, która została wniesiona w dniu 18 marca 2009r.

Apelacja została opłacona w kwocie 30 zł.

Druga apelacja została złożona przez dyrektor strony pozwanej D. K. w dniu

20 marca 2009 r.

Postanowieniem z dnia 24 marca 2009 r. Sąd Rejonowy odrzucił apelację

strony pozwanej wniesioną w dniu 20 marca 2009 r.

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z

dnia 8 lipca 2009 r., odrzucił apelację pozwanego Sanatorium „E.” w stosunku do

powódki S. W.

Sąd Okręgowy stwierdził, że w przedmiotowej sprawie po stronie powódek

zachodzi współuczestnictwo formalne, a zatem pozwana wnosząc apelację

zobowiązana była do uiszczenia opłaty podstawowej w wysokości 60 zł. (dwóch

opłat podstawowych).

Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że jeżeli przedmiotem sprawy są

roszczenia lub zobowiązania jednego rodzaju i oparte na jednakowej podstawie

faktycznej i prawnej (współuczestnictwo formalne), każdy współuczestnik uiszcza

opłatę oddzielnie, stosownie do swojego roszczenia lub zobowiązania. Dotyczy to

również uiszczania opłat przez stronę przeciwną.

W ocenie Sądu Okręgowego nie można było przyjąć, zgodnie z wnioskiem

strony pozwanej, że strona pozwana winna być wezwana do uzupełnienia apelacji,

gdyż została opłacona częściowo. Sąd Okręgowy stanął na stanowisku, że nie

wzywa

się

do

należytego

opłacenia

wniesionego

pisma

we

wszystkich

przypadkach, w których pismo nie zostało należycie opłacone, a więc zarówno

wtedy gdy w ogóle nie zostało opłacone, jak również wówczas, gdy nie zostały

wniesione opłaty w pełnej wysokości. Taka wykładnia prowadzi do wniosku, że

przewodniczący nie wzywa do należytego opłacenia pisma wniesionego do sądu

gdy uczynił to pełnomocnik profesjonalny i podlega ono opłacie stałej lub

stosunkowej obliczanej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu sporu –

wtedy wydaje zarządzenie o zwrocie wniesionego pisma.

W

związku

z

powyższym,

apelacja

pozwanej

wniesiona

przez

profesjonalnego pełnomocnika nie została należycie opłacona i podlegała

odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 1302 § 3 k.p.c.

Powyższe postanowienie zostało w całości zaskarżone zażaleniem przez

stronę pozwaną, w którym wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w

całości i przekazanie Sądowi właściwemu celem nadania sprawie dalszego biegu.

Pozwana stoi na stanowisku, że art. 1302 § 3 k.p.c. nie określa w jakim

wypadku Sąd odrzuca środek odwoławczy. A zatem w jego interpretacji należy

posiłkować się art. 1302 § 1 i 2 oraz art. 370 k.p.c. Przepisy te operują dwoma

kategoriami znaczeniowymi pism procesowych: „należycie opłaconych” i „nie

opłaconych”. Nie są to tożsame kategorie znaczeniowe. Pismo należycie opłacone

to takie, za które zapłacono powinną stawkę, natomiast pismo nie opłacone, to

takie za które nie dokonano zapłaty. A zatem, w ocenie skarżącego, tylko w

przypadku nie opłacenia w jakiejkolwiek postaci środka odwoławczego (apelacji),

następuje jej odrzucenie po myśli art. 1302 § 3 k.p.c. w zw. z art. 370 k.p.c. Jeśli

natomiast apelacja została opłacona w jakiejkolwiek wysokości poniżej stawki

należnej, apelacja powinna zostać zwrócona.

Sąd Najwyższy, zważył co następuje:

Zaskarżonym postanowieniem została odrzucona apelacja strony pozwanej

wniesiona od wyroku uwzględniającego roszczenia dwóch powódek. Odrzucenie to

obejmuje apelację w stosunku do jednej z nich. Podstawą tego rozstrzygnięcia był

art. 1302 § 3 k.p.c. Przepis ten został wprawdzie uchylony przez ustawę z dnia 5

grudnia 2008 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz

niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 234, poz. 1571) z dniem 30 czerwca 2009 r.

jednakże zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, jej przepisy mają zastosowanie do

postępowań wszczętych po dniu jej wejścia w życie.

Wnoszący zażalenie bezpodstawnie kwestionuje przyjęcie nieopłacenia

apelacji w stosunku do jednej z powódek. Rygor odrzucenia apelacji z powodu jej

nieopłacenia

dotyczy takiej sytuacji, gdy nie została wniesiona opłata w

odpowiedniej

wysokości.

W

przypadku

wniesienia

apelacji

obejmującej

rozstrzygnięcie zapadłe w stosunku do dwóch podmiotów, które łączyło

współuczestnictwo formalne a opłata została wniesiona w pojedynczej wysokości

mamy do czynienia

z nieopłaceniem jednej z apelacji. W

przypadku

współuczestnictwa formalnego, gdy wyrok dotyczy dwóch osób, zaskarżenie go w

całości oznacza wniesienie dwóch apelacji aczkolwiek ujętych w jednym piśmie

procesowym. W sytuacji opłacenia tylko jednej z nich wymagane jest wyjaśnienie ,

której apelacji (której z powódek) dotyczy wniesiona opłata. Tego wyjaśnienia nie

dokonał Sąd pierwszej instancji a dopiero uczynił to Sąd Okręgowy. Nieopłacenie

jednej z apelacji uzasadniało odrzucenie drugiej z nich. Wnoszący zażalenie

bezpodstawnie utrzymuje, że apelacja nie była należycie opłacona. Jedna z

apelacji połączonych we wspólnym piśmie nie była w ogóle opłacona.

Zażalenie okazało się zatem nieuzasadnione i podlegało oddaleniu na

podstawie art. 39814 k.p.c. związku z art. 3941 § 3 k.p.c.