I PZ 14/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 14/11

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Małgorzata Gersdorf (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Roman Kuczyński

SSN Maciej Pacuda

w sprawie z powództwa W. D.

przeciwko Przedsiębiorstwu Usług Wodociągowych H. Spółce z o. o. w D. o

odszkodowanie,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 13 lipca 2011 r.,

zażalenia powoda na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 21 marca 2011 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z 21 marca 2011 r., Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

kasacyjną pełnomocnika powoda W. D. w sprawie przeciwko Przedsiębiorstwu

Usług Wodociągowych H. Sp. z o.o. w D.

Sąd wskazał, że zarządzeniem z 8 lutego 2011 r. pełnomocnik powoda

został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej przez

dołączenie pełnomocnictwa procesowego udzielonego celem sporządzenia i

wniesienia skargi kasacyjnej oraz podpisania odpisu skargi w terminie 7 dni pod

rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało uznane za doręczone w dniu 28

lutego 2011 r., termin upłynął 7 marca 2011 r. i do tej daty pełnomocnik nie

uzupełnił wymienionych braków. Skutkowało to odrzuceniem skargi kasacyjnej.

W zażaleniu od tego postanowienia pełnomocnik skarżącego zarzucił

naruszenie art. 139 § 1 k.p.c. przez uznanie zarządzenia za doręczone, choć nie

zachodziły po temu przesłanki. Wskazał, że nie miał możliwości zapoznania się z

treścią zarządzenia, nie miał bowiem wiedzy co do obu awizo. Wniósł o

przeprowadzenie dowodu z formularza wypełnionego przez doręczyciela co do

sposobu pozostawienia awizo przesyłki.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje uzasadnionych podstaw i wymaga oddalenia.

W

pierwszej

kolejności

Sąd

Najwyższy

nie

uznał

za

stosowne

przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę. Zmierzał on bowiem do

dowiedzenia okoliczności już wykazanej. Druk potwierdzenia odbioru (k. 363 akt

sprawy) zawiera bowiem adnotację, że przesyłkę pozostawiono w skrzynce

odbiorczej.

Przesyłkę doręczał ten sam doręczyciel, który dostarczał pełnomocnikowi

skarżącego inne, wcześniejsze przesyłki, które były przez pełnomocnika lub osobę

upoważnioną odbierane przy pierwszym doręczeniu a także po awizowaniu. Strona

nie zaoferowała innych dowodów, które mogłyby zmierzać do wykazania tezy, że

awizo nie zostało pozostawione we właściwej skrzynce odbiorczej ani, że istniała

możliwość doręczenia bezpośrednio zamiast pozostawienia zawiadomienia. W

szczególności nie wykazano, by biuro pełnomocnika funkcjonowało w taki sposób,

że pozostawienie zawiadomienia stanowiło naruszenie obowiązków doręczyciela

(zawiadomienie zamiast doręczenia). Mając natomiast na uwadze inne przypadki

doręczenia nie ma przesłanek, by wątpić akurat w skuteczność doręczenia

przedmiotowego zarządzenia. Zatem na zasadzie art. 233 § 1 k.p.c., dokonując

oceny całokształtu materiału dowodowego w sprawie nie sposób uznać za

udowodnione twierdzenia, że pełnomocnik nie otrzymał zawiadomienia o próbie

doręczenia przesyłki.

Warto przypomnieć, że o zgodności art. 139 k.p.c. z art. 45 i 177 Konstytucji

wypowiadał się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 października 2002 r., sygn.

SK 6/02. W uzasadnieniu wskazał na mniejszą ochronę, jakiej wymaga strona w

związku z kolejnymi doręczeniami w sprawie w porównaniu do pierwszego

doręczenia, w szczególności ze względu na to, czy adresat miał – czy nie miał –

obowiązek liczenia się z nadejściem przesyłki. Zachowanie pełnomocnika

skarżącego, który złożył skargę kasacyjną w odpisie niezupełnym (brak podpisu)

oraz bez pełnomocnictwa, uzasadnia twierdzenie, że powinien był się spodziewać

wezwania do uzupełnienia braków. Jak wskazano wyżej nie udowodniono, że nie

doręczono

pełnomocnikowi

zawiadomienia

o

zarządzeniu

wzywającym

uzupełnienia braków.

Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

do