I PZ 13/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PZ 13/11

.

POSTANOWIENIE

Dnia 15 lipca 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski (przewodniczący)

SSN Józef Iwulski (sprawozdawca)

SSN Romualda Spyt

w sprawie z powództwa M. S.

przeciwko Zarządowi Budynków Miejskich - I Towarzystwu Budownictwa

Społecznego Spółce z o. o. w G.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 15 lipca 2011 r.,

zażalenia powódki na postanowienie Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w G.

z dnia 8 lutego 2011 r.,

odrzuca zażalenie.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. postanowieniem

z dnia 8 lutego 2011 r., oddalił zażalenie powódki M. S. od postanowienia Sądu

Rejonowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. z dnia 4 listopada 2010

r., którym odrzucono pozew wniesiony przeciwko Zarządowi Budynków Miejskich I

Towarzystwu Budownictwa Społecznego Spółce z o.o. w G. o przywrócenie do

pracy.

W uzasadnieniu postanowienia oddalającego zażalenie Sąd Okręgowy

podniósł, że wniesiony w dniu 26 maja 2010 r. przez powódkę w niniejszym

postępowaniu pozew został prawidłowo odrzucony przez Sąd pierwszej instancji

bowiem sprawa o przywrócenie powódki do pracy w pozwanej Spółce została już

prawomocnie osądzona (powództwo w tym zakresie zostało prawomocnie

oddalone w dniu 20 maja 2010 r. z uwagi na jego wytoczenie z przekroczeniem

ustawowego terminu).

Od postanowienia Sądu Okręgowego powódka wniosła zażalenie do Sądu

Najwyższego, zarzucając w nim obrazę : 1) art. 265 § 1 k.p. polegającą na

niewłaściwej interpretacji wskutek nierozróżnienia pojęć "pracownik" i "pełnomocnik

strony procesowej" oraz na uznaniu przez Sąd Okręgowy odrzucenia pozwu

dokonanego przez Sąd Rejonowy na podstawie art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. za

prawidłowe; 2) art. 378 § 1 w związku z art. 397 § 2 k.p.c. wskutek nierozpoznania

przez Sąd Okręgowy zarzutu zażalenia w przedmiocie nierozpatrzenia wniosku o

wznowienie postępowania sądowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego

postanowienia i o "merytoryczne rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu i

pozwu (odwołania)", a ponadto o zasądzenie na rzecz powódki kosztów

postępowania zażaleniowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesione przez powódkę zażalenie na postanowienie Sądu Okręgowego

jest niedopuszczalne i dlatego podniesione w nim zarzuty nie mogą być poddane

merytorycznej ocenie Sądu Najwyższego. Zażalenie do Sądu Najwyższego,

będące szczególnym środkiem zaskarżenia orzeczeń sądu drugiej instancji,

przysługuje jedynie w sprawach wymienionych w Kodeksie postępowania

cywilnego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2010 r., II PZ

44/10, LEX nr 784928). Zgodnie z art. 3941 § 1 k.p.c. przysługuje ono na

postanowienie sądu drugiej instancji: 1) odrzucające skargę kasacyjną oraz skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia oraz 2)

dotyczące tych kosztów procesu, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu

pierwszej instancji. Ponadto w sprawach, w których przysługuje skarga kasacyjna,

zażalenie może być wniesione także na postanowienie sądu drugiej instancji

kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień, o których mowa w

art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku rozpoznania zażalenia na

postanowienie sądu pierwszej instancji (art. 3941 § 2 k.p.c.).

Zaskarżone zażaleniem powódki postanowienie Sądu drugiej instancji

oddalające jej zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji odrzucające

pozew nie mieści się w katalogu orzeczeń wymienionych w art. 3941 § 1 k.p.c. Jest

ono niewątpliwie orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie (skoro

prawomocne odrzucenie pozwu zamyka powódce prawo do merytorycznego

rozstrzygnięcia sprawy), jednakże zostało ono wydane w wyniku rozpoznania

zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji, a ponadto mieści się w

katalogu postanowień wymienionych w art. 3981 § 1 k.p.c. Zaskarżonego

postanowienia Sądu drugiej instancji nie dotyczy więc też art. 394 1 § 2 k.p.c.

Postanowienie to jako oddalające zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej

instancji o odrzuceniu pozwu jest postanowieniem w przedmiocie odrzucenia

pozwu, o którym mowa w art. 3981 § 1 k.p.c., a więc przysługuje od niego skarga

kasacyjna, a nie zażalenie.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy odrzucił zażalenie na podstawie art. 370

w związku z art. 39821 i art. 3941 § 3 k.p.c.