I PSK 31/25 · Sąd Najwyższy

I PSK 31/25 POSTANOWIENIE Dnia 17 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Prusinowski w sprawie z powództwa R.P.‎przeciwko J. Spółce Akcyjnej w J.‎o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy za bezskuteczne, przywrócenie do pracy i wynagrodzenie,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 17 czerwca 2025 r.,‎skargi kasacyjnej powódki od wyroku Sądu Okręgowego w Rybniku‎z dnia 24 października 2024 r., sygn. akt IV Pa 120/24, I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. zasądza od powódki na rzecz pozwanej 915 zł (dziewięćset pietnaście) z odsetkami z art. 98 § 11 k.p.c. tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 24 lipca 2023 r. R.P. wniosła o uznanie wypowiedzenia warunków pracy i płacy z dnia 24 stycznia 2023 r. za bezskuteczne, a w razie upływu okresu wypowiedzenia o przywrócenie do pracy na dotychczasowych warunkach pracy i płacy. Dodatkowo domagała się zasądzenia od pozwanej J. S.A. w J. dwumiesięcznego wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy.Sąd Rejonowy w Jastrzębiu-Zdroju wyrokiem z dnia 18 czerwca 2024 r. oddalił powództwo. Powódka wniosła apelację, która wyrokiem Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 24 października 2024 r. została oddalona.Powódka zaskarżyła wyrok Sądu odwoławczego, w skardze kasacyjnej wskazała na naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:- art. 378 § 1 k.p.c. przez nierozpoznanie przez Sąd drugiej instancji zgłoszonego w apelacji zarzutu naruszenia prawa materialnego i wskazanie w uzasadnieniu wyroku, że zarzuty powódki sprowadzają się w zasadzie do odmiennej od Sądu Rejonowego oceny materiału dowodowego, podczas gdy pierwszy z wymienionych w apelacji zarzutów dotyczył naruszenia art. 265 § 1 i 2 w związku z art. 42 § 1 k.p., co w konsekwencji doprowadziło do powielenia przez Sąd drugiej instancji błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie ustalenia przyczyn niezłożenia przez powódkę w terminie pozwu o przywrócenie do pracy i odszkodowanie;- art. 368 § 1 pkt 4 w związku z art. 381 w związku z art. 2352 § 2 w związku z art. 391 § 1 k.p.c. przez bezzasadnie pominięcie przez Sąd drugiej instancji - wskazanych w apelacji wniosków dowodowych powódki i niewskazanie podstawy prawnej pominięcia, mimo wykazania przez powódkę, iż potrzeba ich powołania wyniknęła po wydaniu przez Sąd pierwszej instancji wyroku, co w konsekwencji doprowadziło do powielenia przez Sąd drugiej instancji błędnych ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji w zakresie ustalenia przyczyn niezłożenia przez powódkę w terminie pozwu o przywrócenie do pracy i odszkodowanie.W ocenie powódki, zważywszy na zgłoszone podstawy, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, co pozwala na jej przyjęcie do rozpoznania merytorycznego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej nie wskazano okoliczności dających podstawę do jej przyjęcia do rozpoznania. Staje się to zrozumiałe, jeśli uwzględni się, że stosownie do art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. skargę można oprzeć na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący musi zatem wykazać, że następstwa wytkniętej w skardze wadliwości postępowania i orzekania były tego rodzaju (bądź skali), iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 10 lutego 1997 r., I CKN 57/96, OSNC 1997 nr 6-7, poz. 82; z dnia 24 października 2006 r., II PK 38/06, LEX nr 950620 oraz wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 17 marca 2006 r., I CSK 63/05, LEX nr 179971; z dnia 5 grudnia 2007 r., II PK 103/07, LEX nr 863973; z dnia 16 czerwca 2011 r., III UK 213/10, LEX nr 950436).

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 lipca 2014 r., I PK 316/13 (LEX nr 1511811), wyraził trafny pogląd, że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna nie zarzuca obrazy jakiegokolwiek przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę wyrokowania sądu odwoławczego, to w konsekwencji nie jest możliwa ocena, czy naruszenie przepisów prawa procesowego wskazanych przez nią w podstawie kasacyjnej mogło mieć - rzeczywiście - istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. Nie chodzi przy tym o czysto teoretyczną możliwość takiego wpływu, lecz o wykazanie, że w okolicznościach danej sprawy ten wpływ był (mógł być) realny, a można to stwierdzić dopiero wówczas, gdy w skardze zostanie podniesiony adekwatny w konkretnych okolicznościach faktycznych zarzut obrazy prawa materialnego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2014 r., I PK 208/13;

LEX nr 16460590). Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego.W rezultacie, jeśli strona w skardze kasacyjnej zarzuca wyłącznie naruszenie przepisów postępowania, to z uwagi na niespełnienie wymogu określonego w art. 3983 § 1 pkt 2 k.p.c. nie sposób twierdzić, że skarga ta jest oczywiście uzasadniona w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Należy wręcz powiedzieć, że jej przyjmowanie do rozpoznania jest oczywiście bezcelowe, gdyż w trakcie merytorycznej oceny zgłoszone zarzuty nie będą mogły zostać uwzględnione.Niezależnie od powyższego, trzeba przypomnieć, że podstawą skargi kasacyjnej nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów (art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy związany jest ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego orzeczenia (art. 39813 § 2 k.p.c.).

Wymóg ten ma znaczenie, jeśli weźmie się pod uwagę, że powódka w zgłoszonych podstawach koncentruje uwagę na ustaleniach faktycznych. Zwalczanie uznanych za miarodajne przez Sąd odwoławczy faktów jest w postepowaniu kasacyjnym niedopuszczalne, a to oznacza, że skarga kasacyjna zmierzająca w tym kierunku nie może być oczywiście uzasadniona.Dlatego Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. i art. 98 § 1 k.p.c. w związku z art. 99 k.p.c. orzekł jak w sentencji.[SOP] ‎