I PSK 237/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PSK 237/21 POSTANOWIENIE Dnia 23 czerwca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Zbigniew Korzeniowski w sprawie z powództwa D. W. ‎przeciwko Uniwersytetowi (…) w K. ‎o przywrócenie do pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 23 czerwca 2022 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. ‎z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt V Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego strony pozwanej.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z 6 października 2020 r. oddalił apelację powoda D. W. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z 4 lutego 2020 r., który oddalił jego powództwo o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na „istotne zagadnienie dotyczące normy prawa materialnego, tj. art. 120 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (w brzmieniu nadanym nowelizacją z dnia 18 marca 2011 r., która weszła w życie 1 października 2013 r.), a mianowicie dotyczące oceny od którego momentu należy liczyć okres zatrudnienia osób zatrudnionych na stanowisku adiunktów w obliczu nowelizacji ww. przepisu, nadto zagadnienie dotyczące czy do nowego prawa (ww. art. 120) można stosować ocenę i zdarzenia prawne i ich skutki, jeżeli miały miejsce i skończyły się przed jej wejściem w życie w rozumieniu art. 3 k.c.”.Ponadto zachodzi rozbieżność w orzecznictwie, gdyż Sąd Okręgowy w K. w analogicznych sprawach wydał dwa odmienne – sprzeczne ze sobą orzeczenia.

W sprawie S. S. uwzględnił powództwo. Inne stanowisko zajął w odniesieniu do powództwa D. W., które jest też odmienne od poglądu przedstawionego w wyroku Sądu Najwyższego z 10 stycznia 2017 r., II PK 342/15, a także w wyroku z 25 kwietnia 2017 r., II PK 78/16.Skarga kasacyjna jest też „oczywiście uzasadniona, wobec naruszenia przepisów prawa procesowego, w związku, m.in. z: nierozpoznaniem i nieodniesieniem się przez Sąd Odwoławczy do wszelkich zarzutów apelacyjnych Powoda”.Pozwany wniósł o nieprzyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie przedstawia zasadnej podstawy przedsądu i dlatego nie został uwzględniony.Sąd Najwyższy wyrokiem z 17 maja 2022 r., w sprawie o sygn. I PSKP 66/21, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej pozwanego Uniwersytetu, uchylił wyrok Sądu Okręgowego w K. z 1 października 2019 r. i oddalił apelację powoda S. S. od wyroku Sąd Rejonowego w K. z 26 października 2018 r., który oddalił jego powództwo przeciwko pozwanemu.Nie można zatem stwierdzić rozbieżności w wyrokach Sądu Okręgowego w K., jako że powództwa S. S. i D.

W. nie zostały uwzględnione. Nie spełnia się więc przesłanka dotycząca rozbieżności w orzecznictwie. Jej źródłem jest kwalifikowana potrzeba wykładni przepisów wynikająca z poważnych wątpliwości w wykładni.W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwala się wykładnia, którą za podstawę orzekania przyjął Sąd Okręgowy w sprawie skarżącego D. W..Jeżeli w okresie vacatio legis art. 120, uczelnia skorzystała ze swej autonomii i zawarła w swoim statucie (jako wiążącym źródle prawa pracy) regulacje korzystniejsze niż te wynikające z art. 120, to nie ma podstaw, aby okres zatrudnienia adiunkta liczyć na nowo po dniu 1 października 2013 r.

– por. wyroki Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2019 r., I PK 199/17, z 23 października 2019 r., II PK 60/18, z 13 grudnia 2017 r., II PK 1/17, z 7 czerwca 2017 r., II PK 163/16.Na tym tle nie mogą przeważyć wcześniejsze dwa wyroki Sądu Najwyższego wskazane we wniosku o przyjęcie skargi. Określona wykładnia utrwala się w orzecznictwie, którą potwierdza także ostatni wyrok Sądu Najwyższego w sprawie z powództwa S. S., co uprawnia stwierdzenie, że nie występuje stan zasadniczej rozbieżności, gdyż w przeciwnej sytuacji Sąd Najwyższy z urzędu podjąłby uchwałę w składzie powiększonym dla ujednolicenia orzecznictwa.Stanowi to jednocześnie odpowiedź na pierwszą przesłankę przedsądu wniosku.

Nie spełnia sią jako istotne zagadnienie prawne, które ma na uwadze art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., gdyż odpowiedź na sformułowane zagadnienie nie wykracza poza zwykłą wykładnię i stosowanie prawa.Zwykła wykładnia prawa nie składa się na podstawę przedsądu (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. a contrario).Nie można również stwierdzić podstawy przedsądu z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący we wniosku nie wykazuje, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Dodać należy, że na etapie przedsądu nie ocenia się zarzutów podstaw kasacyjnych (art. 3983 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), gdyż stanowią odrębną część skargi kasacyjnej i podlegają rozpoznaniu dopiero po przyjęciu jej do rozpoznania.

Nie zastępują zatem podstawy przedsądu ani jej uzasadnienia, zaś sam skarżący, we wniosku, jedynie hasłowo odwołuje się do ostatniej podstawy przedsądu.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c. zważając na wynik sprawy, niepowodzenie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania oraz dotychczasowe obciążenie powoda kosztami postępowania.