I PSK 196/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PSK 196/21 POSTANOWIENIE Dnia 22 marca 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa M. P.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Okręgowemu Inspektoratowi Służby Więziennej w Ł.‎o odwołanie od orzeczenia w postępowaniu dyscyplinarnym w związku ze skargą powoda o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 1 lipca 2019 r., sygn. akt III APa (…),‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 22 marca 2022 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III APa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z 29 października 2020 r., oddalił skargę M. P. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z 1 lipca 2019 r.W ocenie Sądu Apelacyjnego, wskazana podstawa wznowienia (art. 403 § 2 k.p.c.) nie ma znaczenia w sprawie, bowiem o ile powód dowiedział się o prawomocnym umorzeniu śledztwa po wydaniu wyroku przez Sąd Apelacyjny, o tyle postępowanie dyscyplinarne jest bytem samodzielnym i niezależnym od postępowania karnego. Oznacza to, że odpowiedzialność dyscyplinarna funkcjonariusza nie jest powiązana z odpowiedzialnością na gruncie prawa karnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z 16 kwietnia 2018 r., SNO 16/18, LEX nr 2552012).

Tym samym należy przypomnieć, że powód został ukarany za czyn polegający na samowolnym skopiowaniu i potwierdzeniu za zgodność z oryginałem dokumentacji służbowej w celu innym niż służbowy oraz bezprawnym jej wyniesieniu poza teren jednostki. Z tych przyczyn Sąd Apelacyjny orzekł z mocy art. 412 § 2 k.p.c.Wyrok Sądu Apelacyjnego zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik powoda. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał się na podstawę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W jego ocenie, skoro zachowanie powoda zostało ocenione przez prokuratora i Sąd Rejonowy za nienaruszające powszechnie obowiązujących przepisów prawa, to niezasadnie uznano, że czyn powoda wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego.Skarb Państwa, zastępowany przez Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej, w odpowiedzi na skargę kasacyjną powoda wniósł o wydanie orzeczenia odmawiającego przyjęcia jej do rozpoznania i orzeczenie o kosztach procesu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na przyjęcie do rozpoznania, lecz wbrew stanowisku pozwanego nie jest możliwe jej odrzucenie. Ma rację pozwany, że wniesiona skarga kasacyjna nie została zbudowana modelowo. Niemniej w jej uzasadnieniu znalazł się akapit dotyczący podstawy z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. W większości powtarza on wypracowane w doktrynie zakresy znaczeniowe terminu „skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona”. Z tego względu spełnia na poziomie dostatecznym warunki pozwalające na stwierdzenie, że wszelkie wymogi formalne zostały zachowane.

Inna rzecz, czy one pozwolą na przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.W tym kolejnym wątku można się zgodzić ze skarżącym, że nie chodzi tylko o naruszenie konkretnego przepisu, lecz wydanie orzeczenia oczywiście niesprawiedliwego. Tak jednak nie jest, bowiem skarżący opiera się na odmiennej optyce, kontestuje ustalenia faktyczne - a to nie dodaje skardze powagi jurydycznej – i ostatecznie uznaje, że brak znamion czynu zabronionego winien mieć wpływ na ocenę zachowania powoda. Traci przy tym z pola widzenia, to co zresztą dokładnie omówił Sąd Apelacyjny, że postępowanie dyscyplinarne i karne to dwa odrębne tryby, a brak „skazania” nie stanowi przesłanki wykluczającej możliwość przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego.

Jego wynik podlega autonomicznej wykładni na gruncie prawa materialnego, tu na podstawie art. 230 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 631 ze zm.). W tej sytuacji dokonana ocena zachowania powoda w konfrontacji z argumentacją zawartą w skardze kasacyjnej wyklucza możliwość ziszczenia się podstawy uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. Stąd Sąd Najwyższy orzekł z mocy art. 3989 § 2 i art. 108 § 1 w związku z art. 39821 k.p.c.