I PSK 138/21 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PSK 138/21 POSTANOWIENIE Dnia 6 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa S.K.‎przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w S.‎o zwrot kosztów przejazdu,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń ‎Społecznych w dniu 6 października 2021 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy ‎i Ubezpieczeń Społecznych w C. ‎z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt IV Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. zasądza od powoda na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej kwotę 1.350 (tysiąc trzysta pięćdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w C., wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r., zmienił zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 28 stycznia 2020 r. i oddalił powództwo S.K. skierowane przeciwko Skarbowi Państwa - Zakładowi Karnemu w S. o zwrot kosztów przejazdu.Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżył w całości skargą kasacyjną pełnomocnik powoda. We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołano się na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne, a mianowicie: czy brak faktycznej zmiany miejsca pełnienia służby uniemożliwia funkcjonariuszowi służby więziennej uzyskanie świadczenia, o którym mowa w art. 73 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (jednolity tekst:

Dz.U. z 2021 r., poz. 1064), w sytuacji gdy został on formalnie przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej i dojeżdża do tej jednostki z innej miejscowości niż miejscowość, w której pełni służbę, a jego rodzina pozostała w dotychczasowym miejscu zamieszkania?Zdaniem pełnomocnika powoda, brak zmiany miejsca pełnienia służby nie pozbawia powoda (funkcjonariusza) uprawnień do świadczenia w postaci zwrotu kosztów przejazdu do miejsca pełnienia służby i z powrotem, w sytuacji, gdy został formalnie przeniesiony do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej, do której dojeżdża z innej miejscowości, a jego rodzina pozostaje w dotychczasowym miejscu zamieszkania.

Jednocześnie, skoro orzekające sądy odmiennie rozstrzygnęły żądanie powoda, to powstaje problem prawny, który powinien rozstrzygnąć Sąd Najwyższy, zwłaszcza że dotąd nie zajmował się tym zagadnieniem.W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwany wniósł o wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia jej do rozpoznania i orzeczenie o kosztach postępowania kasacyjnego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie może być przyjęta do rozpoznania. W sprawie powołano się na podstawę z art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. W takim wypadku obowiązkiem wnoszącego skargę jest wykazanie, że: (-) po pierwsze, przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy; (-) po drugie, musi to być zagadnienie dotyczące wykładni przepisów prawa, których wyjaśnienie ma nie tylko znaczenie dla rozstrzygnięcia konkretnej sprawy, ale także dla rozstrzygnięcia innych podobnych spraw; (-) po trzecie, skarżący powinien sformułować problem prawny, określić przepisy prawa i wskazać argumenty, które prowadzą do rozbieżnych ocen; (-) po czwarte winien przeprowadzić stosowny wywód prawny, zbieżny do pytania prawnego, o którym mowa w art. 390 k.p.c., tak by uchwycić istotę i wagę formułowanego problemu.Dopiero łączne wydobycie wymienionych parametrów pozwala na stwierdzenie istnienia istotnego zagadnienia prawnego.

O ile faktycznie do tej pory Sąd Najwyższy nie wypowiadał się na tle art. 73 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, a problem może dotyczyć większego grona funkcjonariuszy, o tyle problem zwrotu kosztów przejazdu nie jest tylko zagadnieniem wynikającym z tej pragmatyki. Koszty przejazdu przysługują także innym podmiotom, w tym pracownikom służby cywilnej (na tym tle wypowiadał się już Sąd Najwyższy). Istnieją zatem adekwatne mechanizmy, które pozwalają na jurydyczne rozważania tożsamości obu regulacji i ewentualnego wydobycia różnić i wątpliwości, jakie wiążą się z rozwiązaniem przyjętym w analizowanym sporze.Tymczasem uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania gubi ustalenie faktyczne Sądu Okręgowego, a mianowicie nie rozwija aspektu związanego z reorganizacją Służby Więziennej (znoszenie jednej jednostki i utworzenie w to miejsce drugiej).

Ten zaś wątek był impulsem do korekty rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Posługiwanie się zwrotem „formalnego przeniesienia” nie zamyka się w obrębie treści art. 73 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej, skoro ten przepis posługuje się terminem „funkcjonariuszowi przeniesionemu z urzędu do pełnienia służby w innej miejscowości”.W końcu należy też dodać, że nie chodzi o jakiekolwiek zagadnienie prawne, jakie może powstać przy rozpoznawaniu problemu prawnego, zwłaszcza gdy jest możliwa odpowiedź z wykorzystaniem zwyklej wykładni prawa, w tym wyboru jednego z możliwych mechanizmów interpretacyjnych.

One zawsze towarzyszą procesowi stosowania prawa i tym samym nie prowadzą do wniosku, że wykładnia konkretnego przepisu składa się na istotne zagadnienie prawne.Per saldo, skarżący w sprawie nie wykreował istotnego zagadnienia prawnego, co obliguje do rozstrzygnięcia w myśl art. 3989 § 2 k.p.c.O kosztach procesu orzeczono w myśl art. 39821 w związku z art. 108 § 1 k.p.c.as