I PO 6/96 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 24 maja 1996 r.

I PO 6/96

Sąd Najwyższy umarza postępowanie w razie cofnięcia przez Ministra

Zdrowia i Opieki Społecznej wniosku o stwierdzenie nieważności uchwał Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych (art. 355 § 1 k.p.c.).

Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie

SN: Józef Iwulski, Jerzy Kuźniar,

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 24 maja 1996 r., sprawy z wniosku

Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej [...] o stwierdzenie nieważności uchwał Naczelnej

Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia 24 stycznia 1996 r.

p o s t a n o w i ł:

postępowanie umorzyć

Uzasadnienie

Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w piśmie z dnia 26 marca 1996 r. zaskarżył

do Sądu Najwyższego cztery uchwały Naczelnej Rady Pielęgniarek i Położnych z dnia

24 stycznia 1996 r. podnosząc ich sprzeczność z prawem i wnosząc o "stwierdzenie ich

nieważności."

Następnie złożył wniosek datowany 10 kwietnia 1996 r. o "wycofanie" wniosku o

stwierdzenie nieważności tych uchwał.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o samorządzie pielęgniarek i

położnych (Dz.U. Nr 41, poz. 178 ze zm.) stanowi, że Minister Zdrowia i Opieki Społecznej może zaskarżyć do Sądu Najwyższego pod zarzutem sprzeczności z prawem

uchwały organu izby w ciągu 2 miesięcy od dnia otrzymania uchwały. Sąd Najwyższy

utrzymuje zaskarżoną uchwałę w mocy lub ją uchyla. Przepis ten nie reguluje procedury

rozpoznawania wniosków czy też "skarg" Ministra w nim opisanych. Zachodzi zatem

potrzeba odpowiedniego zastosowania przepisów postępowania przed Sądem

Najwyższym zawartych w jednym z Kodeksów postępowania.

Podobnie jak to miało miejsce w innych sprawach dotyczących zaskarżania

uchwał samorządów zawodowych (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24 maja 1994 r. - I

PO 7/94 OSNAPiUS 1994 nr 6 poz. 106) i w tej sprawie Sąd Najwyższy uznał za

najbardziej odpowiednie zastosowanie przepisu kodeksu postępowania cywilnego i w

związku z opisaną wyżej sytuacją postępowanie umorzył na podstawie art. 355 § 1

k.p.c. z uwagi na zbędność wydania merytorycznego orzeczenia.