I PO 2/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PO 2/04

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Roman Kuczyński (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Krystyna Bednarczyk

SSN Małgorzata Wrębiakowska-Marzec

w sprawie ze skargi M.R.

przeciwko W. F. i M.F.

o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2001 r.,

sygn. akt I PKN 283/00,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 20 lutego 2006 r.,

wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 27 lipca 2004 r.

oddala wniosek.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 lipca 2004 r. Sąd Najwyższy odrzucił skargę M. R.

o wznowienie postępowania w sprawie I PKN 283/00 Sądu Najwyższego.

W dniu 6 września 2004 r. pełnomocnik powoda z urzędu adw. M. K. złożyła

wniosek o uzupełnienie powołanego wyżej postanowienia przez przyznanie jej

kosztów

zastępstwa

procesowego

udzielonego

z

urzędu

według

norm

przepisanych.

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Zgodnie z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września

2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163,

poz. 1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej

powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały opłacone w całości lub w

części. Przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania nie zawierała takiego

oświadczenia, w pkt 4 żądała ona tylko zasądzenia od pozwanych na rzecz powoda

kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm

przepisanych. Nie zawiera także takiego wniosku wniosek o uzupełnienie

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 lipca 2004 r.

W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że wniosek

zamieszczony w skardze o wznowienie postępowania oraz wniosek o uzupełnienie

postanowienia Sądu Najwyższego odrzucające skargę o wznowienie postępowania

nie czynią zadość wymaganiu z § 20 powołanego rozporządzenia Ministra

Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., co nie pozwala na uwzględnienie

wniosku o uzupełnienie wymienionego wyżej postanowienia.

Z powyższych motywów Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.