I PO 14/94 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 17 stycznia 1995 r.

I PO 14/94

Zarzut wadliwej oceny, że popełniony przez powoda czyn wyczerpuje

znamiona "ciężkiego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych" nie

stanowi ustawowej podstawy wznowienia postępowania.

Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędziowie SN: Antoni Filcek,

Walerian Sanetra (sprawozdawca),

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 1995 r. sprawy ze skargi

Włodzimierza R. przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Energetyki Cieplnej Spółka

z o.o. w B. o wznowienie postępowania, na skutek skargi powoda od wyroku Sądu

Najwyższego z dnia 9 listopada 1993 r., [...]

postanawił:

skargę odrzucić.

Uzasadnienie

Powód Włodzimierz R. pismem z dnia 2 grudnia 1994 r. wniósł do Sądu Najwyższego skargę o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Najwyższego (Izba

Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych) z dnia 9 listopada 1993 r., [...],

kwestionując w niej przyjętą przez ten Sąd wykładnię przepisów obowiązującego prawa,

jak i ocenę oraz kwalifikację prawną ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Skarżący

nie wskazał przy tym podstawy prawnej żądania przez niego wznowienia postępowania

i nie powołał przepisu, który, jego zdaniem, mógłby tę skargę uzasadniać. Skargę swoją

uzasadnia tym, iż wyrok Sądu Najwyższego "narusza interes Rzeczypospolitej Polskiej,

w sposób rażący godzi w praworządność Państwa". Kwestionuje on ustalenia Sądów,

że czyn przez niego popełniony wyczerpuje znamiona "ciężkiego naruszenia

podstawowych obowiązków pracowniczych", nie podważając jednakże w tym zakresie

istnienia faktów, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia lecz jedynie ocenę, która na

ich podstawie została sformułowana.

W myśl art. 401 k.p.c. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności (jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy oraz jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana), z tym jednakże, iż od wyroku Sądu Najwyższego nie przysługuje skarga o wznowienie z powodu nieważności postępowania (art. 402 k.p.c.).

Według art. 403 k.p.c. można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1. wyrok został

oparty na dokumencie podrobionym lub przerobionym, albo na skazującym wyroku

karnym, następnie uchylonym; 2. wyrok został uzyskany za pomocą przestępstwa.

Ponadto można żądać wznowienia również w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku, dotyczącego tego samego stosunku prawnego, albo wykrycia takich

okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik

sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Z uzasadnienia wniesionej przez powoda skargi wynika, iż podnoszone przez

niego zarzuty i zastrzeżenia, dotyczące uchybień, które - jego zdaniem - wystąpiły w

toku postępowania (mylne wskazanie daty wpływu pozwu do Sądu Rejonowego w

Bełchatowie, dostarczenie wyroku z opóźnieniem, "wielogodzinne przesłuchiwanie

powoda" itp.), nie mieszczą się wśród tych, które jako podstawa wznowienia postępowania zostały wykazane w przytoczonych wyżej przepisach art. 401 i 403 k.p.c. W

szczególności zarzuty sformułowane przez powoda nie dotyczą wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik

sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 403

§ 2 k.p.c.). Oznacza to, że skarga powoda nie opiera się na ustawowej podstawie

wznowienia.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 410 § 1 k.p.c. orzekł,

jak w sentencji.