I PO 1/96 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 21 lutego 1996 r.

I PO 1/96

Skarga o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym

orzeczeniem nie jest dopuszczalna na podstawie zarzutu

sprzeczności orzecznictwa z innymi wyrokami w podobnych

sprawach.

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski (sprawozdawca),

Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Janusz Łętowski,

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 1996 r.

sprawy ze skargi Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego

Policjantów w W. przeciwko Ministrowi Sprawiedliwości o

wznowienie postępowania, na skutek skargi powoda od

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1995 r.

[...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć

skargę

U z a s a d n i e n i e

Niezależny Samorządny Związek Zawodowy Policjantów w W.

wniósł skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej

postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 21 września 1995 r.,

[...]. Zaskarżonym postanowieniem Sąd Najwyższy uchylił

postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Warszawie z dnia 22 grudnia

1994 r., [...] stwierdzające reprezentatywność NSZZ

Policjantów w świetle art. 24117 § 1 pkt 2 k.p. oraz oddalił

wniosek w tym przedmiocie.

W uzasadnieniu skargi zakwestionowano prawidłowość

rozstrzygnięcia Sądu Najwyższego i wniesiono o dopuszczenie w

charakterze dowodów orzeczeń sądowych, których skarżący

wcześniej nie znał.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Dopuszczalność wniesienia skargi o wznowienie

postępowania uregulowana jest w przepisach art. 399-416 k.p.c.

Żaden z tych przepisów nie przewiduje możliwości wniesienia

skargi na podstawie zarzutu błędnej wykładni prawa. Można

przypuszczać, że skarżący opiera swoje żądanie na przepisie

art. 403 § 2 k.p.c. w tej części, w której dopuszcza on skargę

w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków

dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Orzeczenia sądowe, powołane przez skarżącego w celu

udowodnienia słuszności swojego poglądu prawnego, nie są

jednakże okolicznościami faktycznymi lub dowodami, o których

mowa w tym przepisie. Nie dotyczą one stosunku prawnego, który

był przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonym postanowieniu

Sądu Najwyższego.

Skarga nie opiera się zatem na ustawowej podstawie

wznowienia i dlatego na mocy art. 410 § 1 k.p.c. orzeczono jak

w sentencji.