I PKN 649/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 13 sierpnia 2002 r.

I PKN 649/01

Wskazanie zagadnienia prawnego uzasadniającego rozpoznanie kasacji

powinno nastąpić przez określenie przepisów prawa, w związku z którymi zostało sformułowane.

Sędzia SN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 sierpnia

2002 r. sprawy z powództwa Jana W. przeciwko Zarządowi Miasta S. i Miejskiemu

Ośrodkowi Sportu i Rekreacji w S. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie

z dnia 24 listopada 2000 r. [...]

o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Sanoku wyrokiem z dnia 26 maja 2000 r. oddalił

powództwo Jana W. przeciwko Zakładowi Miasta S. i Miejskiemu Ośrodkowi Sportu i

Rekreacji w S. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę. Ustalił, że

przyczyną wypowiedzenia powodowi umowy o pracę była zmiana treści statutu Miasta S. wprowadzająca kadencyjność na niektórych stanowiskach, między innymi na

stanowiskach kierowników gminnych jednostek organizacyjnych działających w formie zakładów i jednostek budżetowych, a także objęcie tych stanowisk w drodze

konkursu. Ponieważ powód był zatrudniony na czas nieokreślony, zmiana zawartej

przez niego umowy o pracę na umowę terminową była niedopuszczalna.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krośnie wyrokiem z

dnia 24 listopada 2000 r. oddalił apelację powoda złożoną od wyroku Sądu Rejonowego, opartą na zarzucie naruszenia art. 45 k.p. wskutek oddalenia przez ten Sąd

powództwa mimo braku zasadności wypowiedzenia umowy o pracę, oraz na zarzucie naruszenia art. 233 k.p.c., przez nierozważenie fragmentu uchwały Zarządu Mia-

sta S. z dnia 23 lutego 2000 r. dotyczącego braku możliwości zamiany powodowi

umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony na umowę o pracę na czas określony.

Sąd Okręgowy przyjął jako własne ustalenia Sądu Rejonowego, podnosząc,

że wynika z nich, iż powód podjął pracę w Miejskim Ośrodku Sportu i Rekreacji w S.

na stanowisku p.o. dyrektora od dnia 16 października 1990 r., a następnie w wyniku

przeprowadzonego konkursu został powołany na czas nieokreślony na stanowisko

dyrektora tego Ośrodka uchwałą Zarządu Miasta z dnia 5 kwietnia 1991 r. Stosownie

do art. 8 ustawy z dnia 2 lutego 1996 r. zmieniającej Kodeks pracy, stosunek pracy

powoda przekształcił się z powołania na umowę o pracę na czas nieokreślony. Pozwany Ośrodek jest zakładem budżetowym stanowiącym jednostkę organizacyjną

Miasta Sanoka i działa na podstawie statutu uchwalonego przez Radę Miasta.

Ośrodkiem tym zarządza dyrektor jednoosobowo, na podstawie pełnomocnictwa

udzielonego przez Zarząd Miasta i w granicach określonych w tym pełnomocnictwie.

Uchwałą [..] z dnia 26 października 1999 r. Rada Miasta S. dokonała zmiany § 33

statutu, polegającej na dodaniu ustępów 4 i 5, przewidujących, że zatrudnienie kierowników gminnych jednostek organizacyjnych działających w formie zakładów i jednostek budżetowych następuje na czas określony pięciu lat w drodze konkursu przeprowadzonego przez Zarząd Miasta. Zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8

marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (Dz.U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74), Zarząd

Miasta podjął w dniu 23 lutego 2000 r. uchwałę [..] o wypowiedzeniu powodowi

umowy o pracę z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia. Jednocześnie powód został poinformowany o możliwości przystąpienia do konkursu na stanowisko dyrektora Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji w S. Pismo o wypowiedzeniu

umowy o pracę otrzymał w dniu 25 lutego 2000 r., po uprzednim uzyskaniu przez

pracodawcę od związku zawodowego NSZZ „Solidarność” odpowiedzi, że nie jest

członkiem tego związku i nie korzysta z jego ochrony.

Sąd Okręgowy potwierdził słuszność stanowiska Sądu Rejonowego co do

tego, że wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było uzasadnione, a sprawiła to

uchwała Rady Miasta S., zmieniająca statut tego Miasta i wprowadzająca zasadę

powierzania stanowisk kierowniczych w gminnych jednostkach organizacyjnych na

czas określony pięciu lat, po przeprowadzeniu konkursu. Uchwała ta weszła w życie

z dniem 20 grudnia 1999 r. Sąd Okręgowy zaznaczył również, że statut Miasta S. jest

- w myśl art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy o samorządzie gminnym - przepisem gminnym,

powszechnie obowiązującym na obszarze Gminy Miasta S. Uregulowania w nim za-

warte były zatem wiążące dla Rady Gminy i Zarządu. Celem natomiast zmiany dokonanej w statucie było stworzenie Zarządowi Miasta możliwości doboru kadry na stanowiska kierownicze w sposób zapewniający efektywne wykonywanie zadań przez

Gminę. Sąd drugiej instancji stwierdził ponadto, że konkurs na zajmowane przez

powoda stanowisko umożliwia mu zgłoszenie swojej kandydatury i przystąpienie do

tego konkursu.

W kasacji od powyższego wyroku, zaskarżającej wyrok Sądu Okręgowego w

całości, opartej na podstawach naruszenia prawa materialnego (art. 45 k.p.) oraz

przepisów postępowania (art. 233 § 1 i art. 233 § 1 w związku z art. 382 k.p.c. oraz

art. 381 k.p.c.), powód wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także

wyroku Sądu Rejonowego w Sanoku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku i wyroku Sądu pierwszej instancji i

orzeczenie w sposób zgodny z żądaniem pozwu. Jako okoliczność uzasadniającą

rozpoznanie kasacji skarżący wskazał występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego, mianowicie tego, czy uchwała organu założycielskiego, tj. Rady Miasta S., w przedmiocie zmiany statutu tego Miasta i przyjmująca określoną formę postępowania w przypadku zatrudniania kierowników jednostek budżetowych może stanowić przyczynę wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę, przy braku wyraźnej

delegacji dla zarządu Miasta do rozwiązania z pracownikiem tego stosunku pracy.

Jak skarżący zaznaczył, „w szczególności chodzi tutaj o klasyfikację przyczyny - jej

konkretność.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedstawienie przez stronę skarżącą okoliczności mających uzasadniać rozpoznanie kasacji przez Sąd Najwyższy (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) jest spełnieniem

jednego z kilku warunków, od których zależy ocena, czy kasacja odpowiada wymaganiom stawianym jej jako środkowi zaskarżania orzeczeń wydanych przez sądy

drugiej instancji. Spełnienie tego warunku ma takie znaczenie, że nie pozwala Sądowi Najwyższemu odrzucić kasacji (oczywiście wtedy, gdy kasacja odpowiada także

pozostałym wymaganiom określonym w art. 3933 § 1 k.p.c.). Nie oznacza jednak, że

w takiej sytuacji obowiązkiem Sądu Najwyższego jest rozpoznanie kasacji. Zgodnie

bowiem z art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy - w ramach tzw. przedsądu - jest po

zbadaniu sprawy uprawniony do odmowy przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w

sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, gdy nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości bądź wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów lub gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna. W myśl art.

393 § 2 k.p.c., powyższego przepisu nie stosuje się jednak wtedy, gdy zachodzi nieważność postępowania lub gdy zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza prawo.

Jak z przytoczonej regulacji wynika, przyjęcie kasacji do rozpoznania zależy od zawartych w niej racji i argumentów uwzględniających przesłanki wymienione w art.

393 k.p.c.

Odnosząc się do kasacji powoda należy stwierdzić, że wskazana przez niego

okoliczność, mająca - jego zdaniem - uzasadniać przyjęcie kasacji do rozpoznania,

jest niewystarczająca. Powód powołał się wprawdzie na występowanie w sprawie

istotnego zagadnienia prawnego, a nawet sformułował je szerzej w końcowym fragmencie kasacji, jednak nie można uznać, że owo zagadnienie ma charakter zagadnienia „prawnego”, jak tego wymaga przepis art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c. Zagadnienie

prawne występuje bowiem wówczas, gdy istotna dla rozstrzygnięcia sprawy kwestia

dotyczy wykładni lub stosowania przepisów prawa materialnego bądź procesowego.

Zatem zagadnienie prawne, aczkolwiek może także powstać w konkretnej sprawie,

powinno wskazywać przepisy prawa, w związku z którymi zostało sformułowane.

Oznacza to, że strona skarżąca powinna powołać przepisy (przepis), z których wywodzi tezę o istnieniu zagadnienia prawnego. Wówczas bowiem Sąd Najwyższy ma

dopiero podstawę do oceny, czy przedstawione zagadnienie jest rzeczywiście zagadnieniem „prawnym” oraz czy jest to zagadnienie „istotne”.

Jest w sprawie niewątpliwe, że skarżący sformułował zagadnienie, nazywając

je zagadnieniem prawnym, z pominięciem jakichkolwiek przepisów prawa odnoszących się do poruszonych przez siebie kwestii. Nie można natomiast uznać za spełnienie rozważanego warunku przytoczenie obu podstaw kasacji przewidzianych w

art. 3931 k.p.c.

Z tych względów na podstawie art. 3937 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił

przyjęcia kasacji do rozpoznania.