I PKN 550/98 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PKN 550/98

W Y R O K

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 17 lutego 2000 r.

Sąd Najwyższy – Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący SSN Walerian Sanetra

Sędziowie SN:

Katarzyna Gonera

Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca)

Protokolant Wanda Cabaj

po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2000 r.

sprawy z powództwa W. P.

przeciwko Urzędowi Miasta i Gminy Ś.

o przywrócenie do pracy

na skutek kasacji powoda

od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.

z dnia 30 lipca 1998 r., sygn. akt VI Pa […]

o d d a l a kasację.

Uzasadnienie

Rozpoznający sprawę w pierwszej instancji Sąd Rejonowy- Sąd Pracy w K.

wyrokiem z dnia 22 kwietnia 1998 r. przywrócił powoda W. P. do pracy u strony

pozwanej w Urzędzie Miasta i Gminy Ś. na poprzednich warunkach.

Na

skutek

apelacji

strony

pozwanej,

Sąd

Wojewódzki-Sąd

Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych w K. wyrokiem z dnia 30 lipca 1998 r. zmienił zaskarżony

wyrok w ten sposób, że zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda kwotę

2.933,70 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 31 lipca 1998 r. , zniósł zaś wzajemnie

między stronami koszty postępowania.

Wniesiona

od

powyższego

wyroku

w

imieniu

powoda

przez

jego

pełnomocnika będącego adwokatem kasacja powołała dwa zarzuty. Pierwszy odnosi

się do naruszenia art. 379 pkt 5 KPC przez pozbawienie powoda możności obrony

praw na skutek przeprowadzenia rozprawy, pomimo wniosku pełnomocnika powoda

o jej odroczenie. Drugi zrzut dotyczy naruszenia art. 45 § 2 KP poprzez ustalenie, że

przywrócenie powoda do pracy jest niemożliwe lub niecelowe. Kasacja, z

naruszeniem art. 3933 KPC, nie zawiera wniosku o uchylenie lub zmianę

zaskarżonego wyroku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Niezależnie od podniesionego wyżej naruszenia przez wnoszącego kasację

art. 3933 KPC, kasacja ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Rozprawa ulega odroczeniu jeżeli zachodzą określone przyczyny (por.

zwłaszcza art. 214 KPC). Jeżeli kasacja nie zarzuca naruszenia przepisów

postępowania o rozprawie, to sformułowany w niej zarzut jakoby nie odroczenie

rozprawy pozbawiło powoda możności obrony - jest bezpodstawny. Zarzut ten jest

ponadto niesłuszny w świetle konkretnej sytuacji procesowej. Z protokołu rozprawy

apelacyjnej z dnia 30 lipca 1998 r. wynika bowiem, że na rozprawę tę stawił się

powód osobiście, natomiast jego pełnomocnik nie stawił się pomimo prawidłowego

zawiadomienia. Sąd Wojewódzki rozpoznał sprawę (bez odroczenia rozprawy)

zgodnie ze stanowiskiem powoda, który oświadczył, że wyraża zgodę na

prowadzenie rozprawy pod nieobecność swego pełnomocnika.

Jeżeli chodzi o drugi z zarzutów kasacji, to w jego uzasadnieniu twierdzi się,

że nie było przesłanek ustalenia niecelowości przywrócenia powoda do pracy, Sąd

zaś błędnie przyjął, iż jakikolwiek konflikt między kierownikiem zakładu pracy a

pracownikiem uzasadnia oddalenie roszczenia o przywrócenie do pracy. Nie

wiadomo dlaczego Sąd Wojewódzki uznał, iż zachodzi taka niecelowość.

W związku z powołaną w kasacji argumentacją należy stwierdzić, że jest ona

sprzeczna z przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jego podstawą. W

kwestii przesłanek zastosowania art. 45 § 2 KP – wbrew zarzutowi kasacji - Sąd

Wojewódzki w uzasadnieniu swego wyroku powołał się na określone okoliczności, z

których wyprowadził ustalenie, że uwzględnienie żądania powoda o przywrócenie do

pracy

jest

niecelowe.

Prawidłowość

tych

ustaleń

nie

została

w

kasacji

zakwestionowana. Tak więc Sąd Wojewódzki wskazał na przeprowadzoną u

pracodawcy reorganizację z likwidacją stanowiska zajmowanego poprzednio przez

powoda oraz to, że przywrócenie powoda do pracy „nieuchronnie prowadziłoby do

dalszych konfliktów w miejscu pracy”.

Z powyższych przyczyn kasacja nie mająca usprawiedliwionych podstaw

podlegała oddaleniu stosownie do art. 39312 KPC.

aw