I PKN 519/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 22 grudnia 1998 r.

I PKN 519/98

Nie ma usprawiedliwionych podstaw kasacja, która nie kwestionując

przedawnienia dochodzonych roszczeń, zarzuca brak wyjaśnienia stosunków,

z których wynikały te roszczenia.

Przewodniczący: Prezes SN Jan Wasilewski, Sędziowie SN: Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 1998 r. sprawy z powództwa Urszuli Ł. przeciwko Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddziałowi w P.

o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu ApelacyjnegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu z dnia 30 czerwca 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 30 czerwca 1998 r. Sąd Apelacyjny w Poznaniu

oddalił apelację powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Poznaniu oddalającego powództwo Urszuli Ł. przeciwko Agencji

Własności Rolnej Skarbu Państwa Oddział w P. o roszczenia ze stosunku pracy.

Kasacja wniesiona przez będącego adwokatem pełnomocnika powódki powołała obie podstawy, o których mowa w art. 3931 KPC, określając je jak następuje:

W zakresie naruszenia prawa materialnego zarzuciła niezastosowanie i błędną wykładnię art. 231, art. 69 i art. 70 § 1 Kodeksu pracy, w zakresie zaś naruszenia przepisów postępowania kasacja zarzuciła naruszenie art. 233 § 1 KPC przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów na skutek pominięcia i oceny dowodów na

okoliczności zgłoszone przez powódkę, wykraczające poza ustalenia, że roszczenia

powódki uległy przedawnieniu.

Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy w granicach wynikających z kasacji

(art. 39311 KPC) zważył, co następuje:

W uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku Sąd Apelacyjny w Poznaniu

wskazał, że nieuwzględnienie roszczeń powódki przez Sąd pierwszej instancji oraz

oddalenie apelacji wynika wyłącznie z dokonanego ustalenia, że roszczenia te uległy

przedawnieniu, co w konsekwencji czyniło zbędne merytoryczne wyjaśnienie podstawy faktycznej powództwa w zakresie naruszenia przepisów prawa pracy przez pracodawcę. Ograniczona w ten sposób do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia

sprawy podstawa faktyczna zaskarżonego wyroku przedstawia się następująco:

Powódka była zatrudniona w pozwanej Agencji Własności Rolnej na stanowisku głównego księgowego. W dniu 21 grudnia 1990 r. pracodawca wypowiedział powódce umowę o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy. Pismo to zostało doręczone powódce w dniu 21 grudnia 1990 r. Zawierało ono pouczenie o sposobie i

terminie wniesienia odwołania do sądu pracy. Na skutek tego wypowiedzenia rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w dniu 31 marca 1991 r. Następnie powódka pobierała przez 6 miesięcy zasiłek dla bezrobotnych, pracowała w Urzędzie Miasta i

Gminy w W., a od lutego 1997 r. pracowała w Spółce „I.D.” w K. Wynikające ze stosunku pracy powódki z pozwanym pracodawcą roszczenia były wymagalne - w rozumieniu art. 291 § 1 KP - już w grudniu 1990 r. Zgodnie z art. 264 § 1 KP powódka

mogła w terminie 7 dni złożyć odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę do sądu

pracy, a pozostałych roszczeń dochodzić w ciągu 3 lat (art. 291 § 1 KP). Wszystkie te

terminy nie zostały zachowane, skoro powódka złożyła pozew dopiero w dniu 24 listopada 1997 r. ze znacznym przekroczeniem terminu przedawnienia, chociaż mogła

roszczeń określonych w pozwie bez przeszkód dochodzić od dnia ich wymagalności.

W tej sytuacji jej roszczenia są przedawnione stosownie do wskazanych przepisów

Kodeksu pracy, przy czym nie zachodziły przesłanki zastosowania przepisu art. 293

KP określającego zawieszenie biegu przedawnienia.

Jeżeli chodzi o kasację, to jej zakresem określonym przez wskazanie naruszonych przepisów prawa materialnego i procesowego nie zostały objęte podstawy

zaskarżonego wyroku i przepisy, które w związku z tymi podstawami zostały w tym

wyroku zastosowane. Nieuwzględnienie powództwa oraz apelacji wobec przedawnienia dochodzonych roszczeń czyniło bezprzedmiotowe merytoryczne rozpoznanie

tych roszczeń. Niezrozumiałe jest, dlaczego kasacja - nie kwestionując w zaskarżo-

nym wyroku ani ustaleń faktycznych dotyczących przedawnienia ani zastosowania

powołanych w wyroku przepisów Kodeksu pracy w tym zakresie - zarzuca Sądowi

niedokonanie ustaleń i niezastosowanie przepisów, które mogłyby mieć w sprawie

znaczenie, dopiero w razie skutecznego zakwestionowania podstaw wyroku, co jednak nie nastąpiło. W tej sytuacji kasacja stanowi w istocie tylko swoistą prezentację

roszczenia powódki określonego w powództwie, natomiast nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zakwestionowania rozstrzygnięcia o powództwie przez zaskarżony

wyrok.

Sąd Najwyższy z powyższych przyczyn oddalił bezzasadną kasację (art. 393 12

KPC).