I PKN 506/97 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 5 lutego 1998 r.

I PKN 506/97

Uzasadnione jest wypowiedzenie umowy o pracę na czas nie określony,

dokonane wobec pracownika, który narusza dyscyplinę pracy i pomaga firmie

konkurencyjnej.

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Teresa FlemmingKulesza (sprawozdawca), Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 1998 r. sprawy z powództwa

Edwarda B. przeciwko Zakładowi Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w G. o

przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu WojewódzkiegoSądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 19 czerwca 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Edward B. wniósł o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę

przez Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w G., nie zgadzając się z zarzutami postawionymi mu przez pracodawcę. W trakcie procesu, powód sprecyzował

żądania, domagając się przywrócenia go do pracy w pozwanym zakładzie oraz zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy w kwocie 3800 zł.

Pozwany Zakład wniósł o oddalenie powództwa, oceniając pracę wykonywaną

przez powoda, na kolejno zajmowanych stanowiskach, jako złą. Ponadto strona pozwana podniosła, iż powód nie uzupełnił swoich uprawnień budowlanych, do czego

był zobowiązany, jak również łamał dyscyplinę pracy poprzez częste opuszczanie

stanowiska pracy bez uprzedniego zawiadomienia przełożonego. Zarzucany brak

konstruktywnej współpracy powoda na rzecz Zakładów przejawiał się natomiast, między innymi, w udzielaniu pomocy i doradzaniu firmie konkurencyjnej.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Wałbrzychu wyrokiem z dnia 13 listopada 1996 r.

oddalił powództwo. Sąd ustalił, że powód był zatrudniony w Zakładzie Gospodarki

Komunalnej i Mieszkaniowej od dnia 13 października 1994 r. na stanowisku kierownika działu remontowego, a następnie z dniem 1 grudnia 1995 r. powierzono mu

obowiązki inspektora d/s budownictwa. Strona pozwana nie uzależniała powierzenia

tego stanowiska powodowi, który jest z zawodu technikiem budowlanym, od uzyskania przez niego uprawnień budowlanych. W dniu 30 lipca 1996 r. dyrektor pozwanego podjął decyzję o rozwiązaniu z powodem umowy o pracę z powodu odmowy uzupełnienia kwalifikacji na zajmowanym stanowisku, braku dyscypliny pracy i konstruktywnej współpracy na rzecz zakładu. Sąd Rejonowy stwierdził, że wypowiedzenie

dokonane przez pozwanego powodowi było uzasadnione. Zdaniem Sądu, każda z

przyczyn wymienionych przez pozwanego w piśmie zawierającym oświadczenie o

wypowiedzeniu, mogłaby stanowić podstawę do rozwiązania stosunku pracy. Sąd nie

znalazł jedynie potwierdzenia w materiale dowodowym zarzutu odmowy uzupełnienia

uprawnień budowlanych przez pozwanego. Za bezpośrednią i najpoważniejszą przyczynę rozwiązania umowy o pracę uznał utratę zaufania strony pozwanej do powoda,

co nastąpiło na skutek świadczenia przez niego pomocy na rzecz konkurencyjnego

zakładu pogrzebowego, a co zostało nazwane brakiem konstruktywnej współpracy

na rzecz Zakładu.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu wyrokiem z dnia 19 czerwca 1997 r. oddalił apelację powoda, podzielając w pełni ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy oraz uznając, że nie przekroczył on

granic swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 KPC). Podzielił również, dokonaną

przez Sad I instancji, ocenę zasadności wypowiedzenia umowy o pracę.

Powód zaskarżyła powyższy wyrok kasacją, zarzucając naruszenie prawa

materialnego w szczególności art. 32 i art. 45 § 1 KP poprzez uznanie w świetle zebranego materiału dowodowego, że pozwany mógł dokonać skutecznego wypowiedzenia umowy o pracę, oraz przepisów postępowania, w szczególności art. 208 § 1

pkt 2 i 3 KPC poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów. W kasacji zawarto

wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku II i I instancji i przywrócenie powoda do

pracy lub jego uchylenie i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona. Zarzut naruszenia art. 208 § 1 pkt 2 i 3 KPC nie

może być uznany za trafny. Przepis ten dotyczy zarządzeń przewodniczącego mających na celu przygotowanie rozprawy. W myśl art. 208 § 1 pkt 2 przewodniczący

może zażądać na rozprawę od państwowej jednostki organizacyjnej lub jednostki

organizacyjnej samorządu terytorialnego, znajdujących się u nich dowodów, jeżeli

strona sama dowodów tych otrzymać nie może, a zgodnie z punktem 3 może wezwać na rozprawę wskazanych przez stronę świadków. Przytoczone jako podstawy

kasacyjne normy nie dotyczą zasad postępowania dowodowego ani przesłanek odmowy przeprowadzenia dowodów.

W kasacji nie wskazano na czym konkretnie miało polegać naruszenie wskazanych przepisów, ani też - co trzeba szczególnie podkreślić - w jaki sposób zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wadliwość przygotowania rozprawy przed sądem II instancji zapewne tylko w wyjątkowych okolicznościach - bez powiązania z innymi uchybieniami - mogłaby wpłynąć na wynik sprawy.

Wobec niepodniesienia zarzutów dotyczących postępowania dowodowego, zarzut

naruszenia prawa materialnego należy rozpatrywać w odniesieniu do stanu faktycznego, ustalonego w zaskarżonym orzeczeniu. Zarzut ten nie został zresztą skonkretyzowany, nie wskazano na czym polegać miała błędna wykładnia lub niewłaściwe

zastosowanie wymienionych przepisów - art. 32 i 45 KP. W pierwszym z tych przepisów zawarta jest ogólna regulacja dotycząca rozwiązania za wypowiedzeniem wskazanych typów umów o pracę oraz terminu ich rozwiązania. Nie twierdzi się w kasacji,

by stosunek pracy łączący strony nie mógł być rozwiązany za wypowiedzeniem lub

że wadliwie Sąd ustalił termin jego rozwiązania. Twierdzi się w kasacji, że Sąd błędnie uznał, że pozwany miał powód wypowiedzenia, co można odnieść do interpretacji

art. 45 § 1 KP, ponieważ w tym przepisie występuje określenie nieuzasadnionego

wypowiedzenia. Zarzut nie może być uznany za trafny w świetle dokonanych i nie

zakwestionowanych ustaleń faktycznych. Nie może być uznane za nieuzasadnione

wypowiedzenie umowy o pracę, dokonane wobec pracownika, który narusza dyscyplinę pracy i pomaga konkurencyjnej firmie.

W świetle powyższego należało uznać, że kasacja nie ma usprawiedliwionych

podstaw, co skutkuje jej oddalenie na podstawie art. 393 12 KPC.