I PKN 50/96 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 19 grudnia 1996 r.

I PKN 50/96

Kasacja złożona przez stronę od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 393 8 § 1

KPC.

Przewodniczący SSN: Józef Iwulski (sprawozdawca), Sędziowie SN: Kazimierz

Jaśkowski, Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 grudnia

1996 r. sprawy z powództwa P.U.H. "A-Z" Spółki z o.o. w G. przeciwko Izbie Skarbowej

w G. o wymiar opłaty skarbowej, na skutek kasacji powoda od wyroku Naczelnego

Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku z dnia 16 lipca 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

o d r z u c i ć kasację

Uzasadnienie

Adwokat A. B., w imieniu strony oznaczonej jako "PUH A-Z Sp. z o.o.", wniósł

kasację od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek Zamiejscowy w

Gdańsku z dnia 6 marca 1996 r. [...] zarzucając mu naruszenie art. 720 KC oraz art. 1

ust. 1 pkt 1 lit. c, art. 4, art. 7 i art. 10 ustawy z dnia 31 stycznia 1989 r. o opłacie

skarbowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpatrywana kasacja nie zawiera żadnego wywodu dotyczącego dopuszczalności tego rodzaju środka zaskarżenia od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego,

tak jakby była to kwestia oczywista. Tymczasem ten problem wymaga rozważenia w

pierwszej kolejności.

Postępowanie przed NSA jest uregulowane przede wszystkim w ustawie z dnia

11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).

Dopiero w sprawach nie unormowanych w tej ustawie, zgodnie z jej przepisem art. 59,

stosuje się odpowiednio wskazane w nim przepisy Kodeksu postępowania

administracyjnego, a w pozostałym zakresie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego. Aby więc uznać możliwość skutecznego złożenia przez stronę postępowania

sądowoadministracyjnego środka zaskarżenia w postaci kasacji, należałoby w pierwszym rzędzie ustalić, czy problem prawomocności i zaskarżalności wyroków NSA nie

jest uregulowany we wskazanej ustawie o NSA. Zgodnie z przepisem art. 57 ust. 1 tej

ustawy orzeczenia NSA są prawomocne, z wyjątkiem orzeczeń, od których wniesiono

sprzeciw na podstawie art. 39 ust. 2 i art. 47 ust. 3. Minister Sprawiedliwości, Prokurator

Generalny, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego, Prezes Naczelnego Sądu

Administracyjnego, Rzecznik Praw Obywatelskich, a w sprawach z zakresu prawa pracy

i ubezpieczeń społecznych także Minister Pracy i Polityki Socjalnej mogą wnieść od

orzeczenia NSA rewizję nadzwyczajną do Sądu Najwyższego, jeżeli orzeczenie rażąco

narusza prawo lub interes Rzeczypospolitej Polskiej (art. 57 ust. 2). Ustawa o NSA nie

przewiduje więc dla samych stron żadnych środków zaskarżenia od prawomocnych

wyroków NSA, a jedynie umożliwia wniesienie od nich rewizji nadzwyczajnej przez

wskazane organy. Przepis art. 57 ust. 2 ustawy o NSA zachował moc po wejściu w

życie ustawy z dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego,

rozporządzeń Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o

postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 43,

poz. 189). Zgodnie z jej art. 10 rewizje nadzwyczajne od orzeczeń Naczelnego Sądu

Administracyjnego oraz organów pozasądowych, przewidziane w ustawach

szczególnych, rozpoznaje Sąd Najwyższy stosując odpowiednio przepisy o kasacji.

Nowelizacja Kodeksu postępowania cywilnego nie wprowadziła więc zmian do systemu

zaskarżania orzeczeń NSA w części dotyczącej podmiotów uprawnionych do składania

środków zaskarżenia. W dalszym ciągu została więc w tym zakresie utrzymana

instytucja rewizji nadzwyczajnej, do złożenia której nie jest uprawniona sama strona,

lecz określone organy. Kwestia zaskarżania orzeczeń NSA jest w całości uregulowana

w ustawie o NSA i wskazanej ustawie nowelizującej Kodeks postępowania cywilnego.

Nie ma więc żadnych podstaw, aby do zaskarżania wyroków NSA stosować przepisy

KPC o kasacji. Kasacja złożona przez stronę od prawomocnego wyroku NSA, jako

niedopuszczalna, podlega odrzuceniu na podstawie art. 3938 § 1 KPC.