I PKN 42/97 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 13 marca 1997 r.

I PKN 42/97

Kognicja sądu pracy nie obejmuje oceny zasadności wymierzenia kary

dyscyplinarnej urzędnikowi samorządowemu.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski

(sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 13 marca 1997 r. sprawy z powództwa

Bronisławy P.przeciwko Urzędowi Gminy i Miasta w G.Ś. o przywrócenie do pracy, na

skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych we Wrocławiu z dnia 5 listopada 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację

Uzasadnienie

Powódka Bronisława P. w sprawie przeciwko Urzędowi Gminy i Miasta w G.Ś. o

przywrócenie do pracy wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu z dnia 5 listopada 1996 r. [...]. Zaskarżonym

wyrokiem oddalono rewizję od wyroku Sądu I instancji, który ponownie rozpoznając

sprawę oddalił powództwo. W kasacji postawiono zarzut naruszenia prawa

materialnego, tj. art. 37 ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów

państwowych (Dz. U. Nr 31, poz. 214 ze zm.) w związku z art. 25 ustawy z dnia 22

marca 1990 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 21, poz. 124 ze zm.) przez

przyjęcie, że nie nastąpiło przedawnienie odpowiedzialności dyscyplinarnej oraz

naruszenie art.34 ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych w związku z art.

25 ustawy o pracownikach samorządowych przez uznanie, że to samo zdarzenie może

stanowić podstawę do dwukrotnego rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia.

Zarzucono także naruszenie prawa procesowego (art. 386 § 6 KPC) przez

niezastosowanie się Sądu do oceny prawnej dokonanej przez Sąd Wojewódzki

rozpoznający sprawę po raz pierwszy, według której jest dopuszczalne badanie przez

sąd zasadności orzeczenia komisji dyscyplinarnej. Kasacja wnosi o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie jest uzasadniona.

Zarzut naruszenia art. 386 § 6 KPC jest bezpodstawny, gdyż przepis ten nie ma

zastosowania w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 1 marca 1996 r.

o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego...(Dz. U. Nr 43, poz. 189) do złożenia i

rozpoznania rewizji od orzeczenia sądu pierwszej instancji, wydanego przed dniem

wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ustawa ta weszła w

życie dnia 1 lipca 1996 r., natomiast wyrok Sądu I instancji został wydany dnia 24

czerwca 1996 r. Do rozpoznania rewizji od niego były zatem właściwe przepisy sprzed

nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 1 marca 1996 r., a nie art. 386 § 6 KPC

wprowadzony przez tę nowelizację.

Nie są także uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z art. 25 ustawy o pracownikach samorządowych, w sprawach odpowiedzialności porządkowej i dyscyplinarnej pracowników samorządowych, w kwestiach nie

uregulowanych w tej ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy art. 34 ust. 1 i 3, art. 36

ust. 6 i art. 37 ustawy o pracownikach urzędów państwowych. Według przepisu art. 34

ust. 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych - który to przepis zdaniem

wnoszącej kasację został naruszony - urzędnicy państwowi mianowani ponoszą

odpowiedzialność dyscyplinarną za naruszenie obowiązków pracowniczych. Nie twierdzi się w kasacji, że powódka nie była pracownikiem mianowanym i że nie naruszyła

obowiązków pracowniczych. Zarzut obrazy tego przepisu podlega zatem oddaleniu.

Z uzasadnienia kasacji wynika, że drugi zarzut naruszenia prawa materialnego

dotyczy art. 37 ust. 1 zdanie 1 ustawy o pracownikach urzędów państwowych,

stosowanego odpowiednio na podstawie art. 25 ustawy o pracownikach samorządowych. Zgodnie z art. 37 ust. 1 zdanie 1 postępowanie dyscyplinarne nie może być

wszczęte po upływie miesiąca od dnia uzyskania wiadomości o popełnieniu czynu

uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną ani po upływie roku od dnia popełnienia takiego czynu. Powódka została zwolniona z pracy bez wypowiedzenia na

podstawie art. 52 § 1 pkt 1 KP, a następnie Sąd pracy prawomocnym wyrokiem przywrócił ją do pracy w pozwanym Urzędzie. Ponowne zwolnienie powódki - w oparciu o

ten sam zarzut - nastąpiło na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach

samorządowych. Według tego przepisu właściwy organ lub osoba rozwiązuje bez

wypowiedzenia stosunek pracy z pracownikiem samorządowym mianowanym w razie

prawomocnego skazania na karę dyscyplinarną wydalenia z pracy w urzędzie. Tego

rodzaju kara została orzeczona wobec powódki i w niniejszym procesie domaga się ona

przywrócenia do pracy twierdząc w kasacji, że postępowanie dyscyplinarne zostało

wszczęte po upływie jednego miesiąca od dnia uzyskania przez pracodawcę

wiadomości o popełnieniu czynu uzasadniającego odpowiedzialność dyscyplinarną

(odmowa wykonania polecenia) oraz że to samo przewinienie nie może być dwukrotnie

podstawą rozwiązania stosunku pracy. Oba zarzuty nie są uzasadnione, gdyż sąd pracy

nie jest instancją odwoławczą od orzeczeń komisji dyscyplinarnych dla pracowników

samorządowych. Dokonując wykładni art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach

samorządowych w wyroku z dnia 11 października 1994 r., I PRN 78/94 (OSNAPiUS

1995 Nr 8 poz. 98) Sąd Najwyższy trafnie stwierdził, że ten przepis nie daje swobody

zakładowi pracy w zakresie podjęcia decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy. W procesie

o przywrócenie do pracy pracownika zwolnionego na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2

ustawy o pracownikach samorządowych sąd pracy może badać jedynie fakt, czy

orzeczenie sądu dyscyplinarnego jest orzeczeniem istniejącym w płaszczyźnie

wymagań stawianych przez ustawę o pracownikach samorządowych (w szczególności,

czy zostało wydane przez właściwy organ). Natomiast sprawa zasadności wymierzonej

kary lub - jak w niniejszej sprawie - kwestia przedawnienia wszczęcia postępowania jest

poza kognicją sądu pracy. Ponadto należy zauważyć, że podstawą ponownego

rozwiązania z powódką stosunku pracy nie było jej zawinione naruszenie obowiązków

pracowniczych, lecz prawomocne orzeczenie kary wydalenia z pracy w urzędzie, co jak już wyżej stwierdzono - powoduje rozwiązanie stosunku pracy mianowanego

urzędnika samorządowego na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o pracownikach

samorządowych.

Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.