I PKN 40/97 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 3 kwietnia 1997 r.

I PKN 40/97

Bezasadna odmowa wykonania polecenia dotyczącego pracy może uzasadniać

rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1

KP) bez potrzeby uprzedniego stosowania kar porządkowych.

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski

(sprawozdawca), Adam Józefowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 1997 r. sprawy z powództwa

Jolanty P. przeciwko Kombinatowi "P.-H.", Spółce Akcyjnej w W. o przywrócenie do pracy,

na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych we Wrocławiu z dnia 24 września 1996 r. [...]

o d d a l i ł kasację

Uzasadnienie

Jolanta P. w sprawie o przywrócenie do pracy w pozwanym Kombinacie "P.-H." S.A.

w W. wniosła kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych we Wrocławiu z dnia 24 września 1996 r. [...] Zaskarżonym wyrokiem

zmieniono wyrok Sądu I instancji, przywracający powódkę do pracy i zasądzający

wynagrodzenie za trzy miesiące pozostawania bez pracy, w ten sposób, że oddalono

powództwo. W kasacji postawiono zarzut naruszenia art. 52 § 1 KP uzasadniony

twierdzeniem, że odmowa wykonania polecenia przez powódkę nie jest podstawą do

rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z jej winy, a pracodawca powinien

zastosować karę porządkową z art. 108 KP. Wniesiono o uchylenie wyroku Sądu II instancji i

oddalenie rewizji pozwanego, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja nie jest uzasadniona.

Jak wynika z niezakwestionowanych przez powódkę ustaleń Sądów, powódka była

osobą wywołującą liczne konflikty w zakładzie pracy, a swoje obowiązki wykonywała

przeciętnie. Dla uniknięcia tych konfliktów z innymi pracownikami pozwany stworzył dla

powódki nową placówkę zatrudnienia w oddzielnym pomieszczeniu, w którym miałaby ona

wykonywać podobną pracę do dotychczasowej, tj. zamiast wydawania rysunków

technicznych powinna wydawać z archiwum opisy technologiczne. Powódka została

pouczona przez kierownika działu kadr o skutkach odmowy wykonywania polecenia.

Związek zawodowy, którego członkiem była powódka oświadczył, że nie widzi przeszkód do

rozwiązania z nią umowy o pracę w trybie art. 52 KP. W tej sytuacji należy w pełni podzielić

pogląd Sądu II instancji, że odmowa wykonania polecenia byłą nieuzasadniona i stworzyło to

możliwość rozwiązania z powódką umowy o pracę bez wypowiedzenia z jej winy. Polecenie

wydawania innych dokumentów niż dotychczas nie wymagało wypowiedzenia warunków

pracy (art. 42 KP), gdyż nie wykraczało poza dotychczasowy rodzaj pracy. Bezzasadna

odmowa wykonania polecenia stanowi naruszenie podstawowych obowiązków

pracowniczych (art. 52 § 1 pkt 1 w związku z art. 100 § 1 KP). W okolicznościach niniejszej

sprawy tego rodzaju zachowanie stanowi zarazem naruszenie tych obowiązków noszące

znamiona znacznego stopnia winy powódki. Była ona bowiem uprzedzona przez pracodawcę

o konsekwencjach niewykonania polecenia. Nie jest zatem uzasadnione twierdzenie

wnoszącej kasację, iż pozwany powinien zastosować karę porządkową z art. 108 KP.

Powódka ciężko naruszyła podstawowy obowiązek pracowniczy polegający na wykonywaniu

poleceń przełożonych dotyczących pracy i dlatego rozwiązanie z nią stosunku pracy bez

wypowiedzenia z jej winy było uzasadnione.

Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.

Notka

Co do odmowy wykonania polecenia jako przesłanki rozwiązania umowy o pracę w trybie

art. 52 § 1 KP - patrz: wyrok z dnia 13 czerwca 1973 r., I PR 160/73 (OSNCP 1974 z. 4 poz. 75),

według którego niewykonanie polecenia służbowego zagraża w sposób szczególny porządkowi oraz

dyscyplinie pracy i uzasadnia nawet natychmiastowe rozwiązanie umowy o pracę z winy pracownika;

pracownik, który nie wykonuje bez uzasadnionej przyczyny poleceń przełożonego, nie może

powoływać się na to, że wypowiedzenie mu umowy o pracę było sprzeczne z zasadami współżycia

społecznego. Patrz także: wyrok z dnia 2 września 1982 r., I PR 78/82 (OSPiKA 1983 z. 9 poz. 184

z glosą A. Nowaka, NP 1983 nr 7-8 s. 167 z glosą M. Piekarskiego).