I PKN 377/97 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 19 listopada 1997 r.

I PKN 377/97

Odmowa dopuszczenia dowodu nie pozbawia strony możności obrony

jej praw.

Przewodniczący SSN: Kazimierz Jaśkowski, Sędziowie SN: Jadwiga

Skibińska-Adamowicz, Barbara Wagner (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 1997 r. sprawy z powództwa Elżbiety K. przeciwko [...] Bankowi Kredytowemu Spółce Akcyjnej Oddział w

Ł. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 23 kwietnia 1997 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Elżbieta K. domagała się przywrócenia do pracy w [...] Banku Kredytowym

SA w Ł. kwestionując zasadność wypowiedzenia jej umowy o pracę.

Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Łodzi wyrokiem z dnia 31 października 1996 r.

[...] oddalił powództwo. Sąd ustalił, że Elżbieta K. była zatrudniona u strony pozwanej

od 4 listopada 1985 r. na stanowisku starszego inspektora ekonomicznego, a od 18

listopada 1988 r. jako starszy specjalista w I Wydziale Kredytów. Od 1993 r. pojawiły

się zastrzeżenia do jej postępowania. W arkuszu ocen za 1993 r., którego powódka

nie podpisała, znajduje się informacja, że pracuje "zrywami", a wydajność jej pracy

znacznie odbiega od wydajności pozostałych pracowników. W maju 1994 r. kierowniczka Sali Operacyjnej Centralnego Biura Maklerskiego złożyła do dyrektor E.W.

skargę na trudności we współpracy z powódką, częste spóźnienia oraz niestosowne

zachowanie wobec współpracowników i klientów. We wrześniu 1994 r. A.W., bezpośrednia przełożona powódki, poinformowała dyrektor E.W. o niemożności współpracy

-2z powódką wobec jej konfliktowego postępowania. Z dniem 1 października 1994 r.

Elżbieta K. została przeniesiona do II Wydziału Kredytów. Oceny pracy za 1994 r.,

zawierającej krytyczne uwagi dotyczące zachowania i prawidłowości wykonywania

obowiązków, nie podpisała. W dniu 24 lutego 1995 r. udzielono powódce kary upomnienia za odmowę wykonania polecenia wydanego 20 lutego 1995 r. przez A.D. W

dniu 20 października 1995 r. Elżbieta K. otrzymała karę nagany w rezultacie skargi

klienta J.R. W dniu 21 stycznia 1996 r. [...] Bank Kredytowy w Ł. wypowiedział

Elżbiecie K. umowę o pracę.

Sąd oddalił wniosek dowodowy powódki o załączenie akt bankowych dotyczących kredytu Adama W. i Leokadii K. oraz protokołu pokontrolnego rewidenta z

Centrali na okoliczność prawidłowego załatwienia ich wniosków o kredyty. Sprawa

kredytu dla A.W., którego wniosek opiniowała powódka, nie była przyczyną wypowiedzenia jej umowy o pracę. Strona pozwana powołała tę sprawę jako przykład nagannego wykonywania przez powódkę obowiązków pracowniczych (kontrowersje między

przełożonymi a powódką w przedmiocie uzupełnienia danych, które w ocenie powódki były zbędne do przyznania kredytu ).Wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka T.Ś.-K. zmierzały do wykazania, że przyczyną wypowiedzenia umowy o

pracę było jej szykanowanie przez Z.J. W ocenie Sądu dowód ten nie miał znaczenia

w sprawie, albowiem większość zarzutów pod adresem powódki dotyczyła okresu,

gdy dyrektorem [...] Banku Kredytowego była E.W. Sąd oddalił także wniosek o

dopuszczenie dowodu z akt zawieszonej sprawy [...] o sprostowanie opinii o pracy, w

której nie przeprowadzono postępowania dowodowego.

Elżbieta K. wyrok ten zaskarżyła apelacją i podnosząc zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz

pominięcia składanych przez nią wniosków dowodowych wniosła o jego uchylenie i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji lub zmianę przez

uwzględnienie powództwa.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi, w pełni

podzielając ustalenia Sądu I instancji oraz ich ocenę i kwalifikację prawną, wyrokiem

z dnia 23 kwietnia 1997 r. [...], oddalił apelację. Sąd wywiódł, że wypowiedzenie

umowy o pracę jest uzasadnione w rozumieniu art. 45 KP, gdy spośród kilku stawianych pracownikowi zarzutów co najmniej jeden jest prawdziwy. Strona pozwana

-3wykazała, że powódka była osobą konfliktową, trudną we współpracy, naruszała

obowiązki pracownicze, odmawiając wykonywania poleceń przełożonych i spóźniając

się do pracy. Takie zachowanie uzasadnia wypowiedzenie stosunku pracy. Bez

znaczenia dla oceny zasadności rozwiązania z powódką umowy o pracę są koligacje

rodzinne obecnego dyrektora [...] Banku Kredytowego Z.J. Obsługi kredytu dla A.W. i

L.K. strona pozwana nie podała jako przyczyny wypowiedzenia, wobec czego

wyjaśnianie okoliczności dotyczących tych spraw było zbędne.

Elżbieta K. od powyższego wyroku wniosła kasację wskazując jako jej podstawę nieważność postępowania przez pozbawienie jej prawa do obrony (art. 379 pkt

5 KPC). Twierdziła, że nieuwzględnienie przez Sądy obu instancji zgłaszanych

wniosków dowodowych uniemożliwiło jej wykazanie, że faktyczną przyczyną zwolnienia była obsługa kredytów dla Adama W. i Leokadii K. oraz że była szykanowana, z

przyczyn politycznych, przez Zbigniewa J. Sąd pozbawił ją prawa do obrony także

odmawiając sprostowania protokołów rozpraw.

W odpowiedzi na kasację strona pozwana wniosła o jej odrzucenie lub oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Elżbieta K. zarzuciła nieważność postępowania przez pozbawienie jej prawa

do obrony. W świetle zebranego w sprawie materiału jest to zarzut bezzasadny.

Skarżąca była prawidłowo zawiadamiana o terminach rozpraw i czynnie w nich

uczestniczyła. O pozbawieniu strony prawa do obrony nie może świadczyć odmowa

dopuszczenia wszelkich wnioskowanych przez nią dowodów. Sąd zobowiązany jest

do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Temu celowi podporządkowane jest postępowanie dowodowe. Sąd może zatem odmówić dopuszczenia dowodu wskazanego przez stronę, jeżeli uzna, iż wszystkie okoliczności sporne

miedzy stronami zostały wyjaśnione w sposób dostateczny (art. 217 §2 KPC). W

szczegółowym i wnikliwym uzasadnieniu wyroku z dnia 31 października 1996 r. Sąd I

instancji podał motywy, którymi kierował się odmawiając przeprowadzenia dowodu z

zeznań świadka T.Ś.-K., z akt bankowych dotyczących kredytów dla A.W. i L.K. oraz

akt sądowych w innej sprawie [...]. Odniósł się do nich z pełną aprobatą Sąd II

-4instancji.

Zarzut dotyczący odmowy prostowania protokołów rozpraw nie został przez

skarżącą uzasadniony. Nie jest w tej sytuacji możliwa jego kontrola kasacyjna.

Kasacja w zasadniczej swej części jest, wynikającą z odmiennej oceny dowodów, polemiką z ustaleniami Sądu stanowiącymi faktyczną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Skarżąca nie wskazała jako podstawy kasacyjnej naruszenia art. 233 KPC. Ustalenia te, zgodnie z treścią art. 393 11 KPC,

wiążą Sąd Najwyższy w rozpoznawanej sprawie.

Kasacja Elżbiety K. nie ma usprawiedliwionych podstaw. Z tego też względu

Sąd Najwyższy, stosownie do treści art. 39312 KPC, orzekł jak w sentencji.