I PKN 341/01 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 8 marca 2002 r.

I PKN 341/01

Zaskarżone kasacją orzeczenie oczywiście narusza prawo w rozumieniu

art. 393 § 2 k.p.c., gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi różnej wykładni przepisami albo zostało wydane w wyniku błędnej

wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i

niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej.

Sędzia SN Józef Iwulski.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca

2002 r. sprawy z powództwa Krzysztofa M. przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi

Skarbu Państwa o akcje lub odszkodowanie, na skutek kasacji powoda od wyroku

Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2001 r. [...]

o d m ó w i ł przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 marca 2001 r. [...] Sąd Apelacyjny w Warszawie oddalił

apelację powoda Krzysztofa M. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie z dnia 19 lipca 2000 r. [...], oddalającego powództwo

w sprawie przeciwko Skarbowi Państwa - Ministrowi Skarbu Państwa o wydanie akcji

lub odszkodowanie.

Wyrok ten kasacją zaskarżył powód. Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji powód wskazał „fakt naruszenia prawa gwarantowanego treścią art.

64 konstytucji RP mocą której każdy ma prawo do ochrony praw majątkowych, które

w niniejszej sprawie zostało zagwarantowane treścią aktu notarialnego z dnia

23.11.90 r. Repertorium [...], a także wobec oczywistości naruszenia prawa”. Strona

pozwana w odpowiedzi na kasację wniosła o jej oddalenie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane po dniu 1 lipca 2000 r., a więc do złożenia i rozpoznania kasacji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w

brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o

kosztach sądowych w sprawach cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i

egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554) - art. 5 ust. 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 393 k.p.c., jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie

narusza prawa ani nie zachodzi nieważność postępowania (§ 2), Sąd Najwyższy

może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie występuje

istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna (§ 1). Powód nie powołuje

się na żadną z okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania wymienionych w art. 393 § 1 pkt 1-3 k.p.c. Należy uznać, że powołuje się na podstawę z

art. 393 § 2 k.p.c., choć nie chodzi w niej o naruszenie prawa, czy nawet o oczywiste

naruszenie prawa, lecz o sytuację, gdy zaskarżone orzeczenie oczywiście narusza

prawo. Można uznać, że według powoda zaskarżony wyrok Sądu drugiej instancji w

sposób oczywisty narusza art. 64 Konstytucji. Jednakże powód nie wskazuje nawet,

której z jednostek redakcyjnych tego przepisu dotyczy zarzut (art. 64 Konstytucji ma

trzy ustępy). Powód nie przeprowadza także wywodu na czym miałoby polegać naruszenie tego przepisu i to w sposób oczywisty. Zwłaszcza nie przedstawia, czy chodzi

o jego błędną wykładnię (jeżeli tak, to nie twierdzi jaka wykładnia powinna być prawidłowa), czy o nieprawidłowe zastosowanie i na czym polegające. Jako podstawy kasacji powód wskazuje naruszenie art. 23 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz.U. Nr 51, poz. 298 ze zm.) i art. 471 k.c. W uzasadnieniu kasacji jednak nie ma żadnego nawiązania do treści tych przepisów, ich

wykładni i sposobu zastosowania przez Sąd drugiej instancji. Jeżeli więc w ogóle

uznać, że w kasacji zawarto przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie, to z pewnością nie umotywowano ich w sposób pozwalający na ocenę słuszności argumentacji w tym zakresie. Oczywiste naruszenie prawa przez zaskarżony

wyrok jest możliwe do przyjęcia tylko wówczas, gdy jest ono z góry widoczne dla każdego prawnika, bez potrzeby głębszej analizy prawniczej (por. orzeczenie z dnia 8

czerwca 1934 r., C III 76/34, Zb.Urz. 1935, poz. 15); gdy jest zupełnie pewne i nie

może ulegać żadnej wątpliwości (por. orzeczenie z dnia 25 września 1934 r., C II

1532/34, Zb.Urz. 1935, poz. 98); gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i

nie podlegającymi różnej wykładni przepisami prawa (por. orzeczenie z dnia 30 stycznia 1963 r., II CZ 3/63, OSPiKA 1963 nr 11, poz. 286).

Sąd Najwyższy ocenił, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w

art. 393 § 2 k.p.c., zwłaszcza wskazane przez skarżącego. Po rozważeniu przesłanek określonych w art. 393 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy uznał za uzasadnioną odmowę

przyjęcia kasacji do rozpoznania, o czym orzekł na podstawie tych przepisów w

związku z art. 3937 § 1 k.p.c.