I PKN 34/96 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 5 grudnia 1996 r.

I PKN 34/96

1. Postanowienie sądu drugiej instancji oddalające zażalenie na postanowienie o przekazaniu sprawy innemu organowi w trybie art. 464 § 1 KPC, jako

kończące postępowanie w sprawie może być zaskarżone kasacją (art. 392 § 1

KPC). Rozpoznanie kasacji w takim przypadku stanowi szczególny przypadek

kontynuacji postępowania zażaleniowego, w którym zakaz uchylenia orzeczenia

na niekorzyść strony skarżącej nie dotyczy bezwzględnych przesłanek

procesowych - dopuszczalności drogi sądowej, powagi rzeczy osądzonej (art. 384

i 392 § 2 KPC w związku z art. 393 KPC).

2. Prawomocne uznanie wierzytelności w postępowaniu upadłościowym

wywiera taki sam skutek jak prawomocne osądzenie sprawy (art. 170 Prawa

upadłościowego i 199 § 1 pkt 2 KPC).

3. Roszczenie o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop, bez względu na to, czy chodzi o urlop bieżący czy zaległy, staje się wymagalne w dacie

rozwiązania stosunku pracy. Jeżeli następuje to po ogłoszeniu upadłości

pracodawcy, a wierzytelność ta nie została z urzędu uwzględniona w projekcie

listy wierzytelności na podstawie art. 7a ust. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy ...,

pracownik może jej dochodzić w procesie.

Przewodniczący SSN: Teresa Flemming-Kulesza, Sędzia SN: Józef Iwulski

(sprawozdawca), Sędzia SA: Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia

1996 r. sprawy z powództwa Bogusława C. przeciwko Masie Upadłości "B." Sp. z o.o. o

zapłatę, na skutek kasacji pozwanego od postanowienia Sądu Apelacyjnego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 18 września 1996 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie

Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 20

sierpnia 1996 r. [...] i przekazać sprawę temu Sądowi Wojewódzkiemu do ponownego

rozpoznania, pozostawiając temu Sądowi rozstrzygnięcie o kosztach postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Powód Bogusław Andrzej C. wniósł o zasądzenie od pozwanego Syndyka Masy

Upadłości "B." Spółka z o.o. w Ł. łącznie kwoty 55 665 zł, składającej się z:

"- 12 370 zł - za niewykorzystany urlop wypoczynkowy w 1993 r. i 1994 r.,

- 18 555 zł - za 3 miesiące odprawy pieniężnej,

- 18 555 zł - za 3 miesiące wypowiedzenia,

- 6 185 zł - poborów za miesiąc listopad 1994 r.", wszystkie z odsetkami od dnia

31 grudnia 1994 r.

Powód twierdził, że w firmie reprezentowanej obecnie przez Syndyka pracował

jako wiceprezes i w okresie zatrudnienia nie otrzymał wskazanych należności. Zwracał

się już do Syndyka o ich wypłatę, ale wystąpienia te okazały się nieskuteczne.

Pozwany wniósł o odrzucenie pozwu. Zarzucił, że postanowieniem z dnia 28

października 1994 r. [...] Sąd Rejonowy w Ł. ogłosił upadłość Spółki z o.o. "B." w Ł.

Pismem z dnia 31 stycznia 1995 r. powód zgłosił Sędziemu komisarzowi swoją wierzytelność w takiej samej kwocie jak w niniejszej sprawie. Postanowieniem z dnia 30

czerwca 1995 r. Sędzia komisarz ustalił listę wierzytelności przyjmując, że upadły jest

winny Bogusławowi Andrzejowi C. kwotę 34 646,30 zł. Postanowienie to uprawomocniło

się i stanowi rozstrzygnięcie roszczeń powoda w innym postępowaniu. Pozwany

podniósł, że zgodnie z Prawem upadłościowym orzeczeniu temu można nadać klauzulę

wykonalności i powód będzie miał możliwość dochodzenia tej należności od upadłego,

w przypadku gdyby nie została ona zaspokojona w postępowaniu upadłościowym. W tej

sytuacji odrzucenie pozwu jest uzasadnione przepisem art. 199 § 1 pkt 2 KPC.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1996 r. [...] Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku przekazał sprawę Sędziemu komisarzowi w

Sądzie Rejonowym-Sądzie Gospodarczym w Ł. do sprawy [...]. Sąd Wojewódzki uznał,

że organem właściwym do rozpoznania sprawy jest Sędzia komisarz w postępowaniu

upadłościowym. Postępowanie to nie zostało zakończone i z tego względu nie jest

możliwe kontynuowanie sprawy w procesie, gdyż oznaczałoby to dwutorowość

postępowania i możliwość zaspokojenia dwukrotnie jednej wierzytelności. Sąd

Wojewódzki powołał się na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1994 r., I

PZP 33/94. Zgodnie z tą uchwałą pozew wniesiony po ogłoszeniu upadłości dłużnika,

obejmujący powstałą po tym zdarzeniu wierzytelność stanowiącą nie zaspokojoną

należność pracowniczą, która została uwzględniona z urzędu w projekcie listy wierzytelności na podstawie art. 7a ust. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r., Nr 4, poz. 19 ze zm.) nie

podlega odrzuceniu, lecz przekazaniu sędziemu komisarzowi. Sąd Wojewódzki

stwierdził, że zgodnie z art. 169 Prawa upadłościowego w wypadku odmowy uznania

wierzytelności, powództwo przeciwko upadłemu można wytoczyć dopiero po

zakończeniu postępowania upadłościowego. Jako podstawę rozstrzygnięcia Sąd

Wojewódzki powołał art. 464 i 201 KPC.

Na postanowienie to złożył zażalenie pozwany, który zarzucił naruszenie art. 199

§ 1 pkt 2 KPC i powołując się na poprzednio wskazane argumenty wniósł o jego

uchylenie oraz odrzucenie pozwu.

Postanowieniem z dnia 18 września 1996 r. [...] Sąd Apelacyjny w Białymstoku

oddalił zażalenie. Sąd Apelacyjny wskazał, że jedną z zasad postępowania odrębnego

w sprawach z zakresu prawa pracy, zgodnie z art. 464 § 1 KPC jest, że odrzucenie

pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do

rozpoznania sprawy właściwy jest inny organ. W takim przypadku Sąd przekaże sprawę

temu organowi. Zdaniem Sądu Apelacyjnego roszczenia powoda powstały częściowo

przed ogłoszeniem upadłości pracodawcy, co nastąpiło 28 października 1994 r. Dotyczy

to ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy z 1993 r. Reszta żądań powoda powstała po

ogłoszeniu upadłości pracodawcy. Sąd Apelacyjny powołał się na uzasadnienie

uchwały Sądu Najwyższego, I PZP 33/94, zgodnie z którym uproszczonym trybem

przewidzianym w przepisach Prawa upadłościowego objęte są należności pracownicze

powstałe zarówno przed jak i po ogłoszeniu upadłości pracodawcy. Rzeczą sędziego

komisarza jest rozstrzygnięcie zapobiegające dwukrotnemu zaspokojeniu tej samej

wierzytelności pracowniczej, przez odrzucenie pozwu w sytuacji objętej art. 199 § 1 pkt

2 KPC. Sąd Apelacyjny zaznaczył, że poglądy wyrażane w tym zakresie w

orzecznictwie są rozbieżne, gdyż w uchwale z dnia 30 marca 1992 r., III CZP 22/93

(OSNCP 1992 z. 11 poz. 188) Sąd Najwyższy zajął odmienne stanowisko, lecz zostało

to zakwestionowane w uchwale z dnia 25 sierpnia 1994 r, I PZP 33/94 i w doktrynie glosa W. Broniewicza, Przegląd Sądowy 1993 nr 9 s. 109-115.

Postanowienie to zostało zaskarżone kasacją przez pozwanego, który wniósł o

jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Pozwany zarzucił naruszenie art. 199 § 1 pkt 2 KPC przez jego niezastosowanie

mimo, że sprawa została już prawomocnie osądzona oraz naruszenie art. 464 § 1 KPC

przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy sprawa została

prawomocnie osądzona i żaden inny organ nie może jej ponownie rozpoznać.

Pozwany, poza dotychczas wskazanymi argumentami, podniósł, że w postępowaniu

upadłościowym roszczenia powoda zostały uwzględnione na jego wniosek, a nie z

urzędu. Wobec tego zdaniem skarżącego, nie można uwzględniać poglądu Sądu

Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 25 sierpnia 1994 r., I PZP 33/94.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Ponieważ postępowanie w sprawie zostało wszczęte po wejściu w życie ustawy z

dnia 1 marca 1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego, rozporządzeń

Prezydenta Rzeczypospolitej - Prawo upadłościowe i Prawo o postępowaniu układowym, Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy o kosztach sądowych w

sprawach cywilnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 43, poz. 189), postanowienie Sądu Apelacyjnego, oddalające zażalenie na postanowienie o przekazaniu sprawy w trybie art. 464 § 1 KPC, mogło zostać zaskarżone kasacją, gdyż kończy ono

postępowanie w sprawie (art. 392 § 1 KPC; por. postanowienie z dnia 8 listopada 1972

r., II PZ 48/72, OSNCP 1973 z. 5 poz. 93). Sąd Najwyższy rozpoznał kasację na

posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 3938 § 2 zdanie pierwsze KPC.

Według art. 202 zdanie drugie KPC okoliczności, które uzasadniają odrzucenie

pozwu, a więc niedopuszczalność drogi sądowej i powagę rzeczy osądzonej (art. 199 §

1 pkt 1 i 2 KPC) sąd bierze pod rozwagę z urzędu w każdym stanie sprawy. Oznacza

to, że bez względu na zarzut zgłoszony w tym zakresie przez pozwanego, Sądy obu

instancji powinny rozważyć okoliczności dotyczące tych kwestii, a więc poczynić z

urzędu niezbędne ustalenia.

Sądy obu instancji rozważały i oceniały okoliczności sprawy co do dopuszczalności drogi sądowej (właściwego trybu postępowania). Tymczasem pozwany zgłosił

zarzut powagi rzeczy osądzonej. W tym aspekcie Sądy obu instancji nie dokonały ocen.

Powód zgłosił przeciwko Syndykowi masy upadłości roszczenia pracownicze.

Powód nie pozwał upadłego lecz Syndyka masy upadłości, a więc uważał, że jego

roszczenia powstały (stały się wymagalne) po ogłoszeniu upadłości. Wynika to m.in. z

tego, że powód żądał zasądzenia swoich roszczeń wraz z ustawowymi odsetkami od

dnia 31 grudnia 1994 r., podczas gdy upadłość pracodawcy została ogłoszona w dniu

28 października 1994 r. Sąd Apelacyjny dokonał w tym zakresie częściowo odmiennej

oceny, uznając że roszczenie o ekwiwalent pieniężny za 1993 r. jest roszczeniem

przeciwko upadłemu, a nie przeciwko masie upadłości. Poglądu tego nie można

podzielić. Roszczenie o ekwiwalent pieniężny za nie wykorzystany urlop, bez względu

na to czy chodzi o urlop bieżący czy zaległy (za lata poprzednie), staje się wymagalne w

dacie rozwiązania stosunku pracy. Wobec tego należy uznać, że wszystkie zgłoszone

przez powoda roszczenia zostały prawidłowo skierowane przeciwko Syndykowi masy

upadłości, a nie przeciwko upadłemu.

Rozróżnienie roszczeń przeciwko upadłemu od roszczeń przeciwko masie

upadłości ma znaczenie zarówno procesowe (wybranie właściwej drogi dochodzenia

roszczeń) jak i materialne. Pamiętać bowiem należy, że w przypadku wierzytelności

przypadających od upadłego, zgodnie z art. 33 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (jednolity tekst: Dz.U. z

1991 r., Nr 118, poz. 512 ze zm.), co do zasady, nie biegną odsetki w stosunku do

masy upadłości, począwszy od dnia jej ogłoszenia. Natomiast w zakresie wierzytelności

przypadających od masy upadłości odsetki należy liczyć na ogólnych zasadach (por.

wyrok z dnia 14 lipca 1994 r., I PRN 43/94, OSNAPiUS 1994 nr 11 poz. 177).

Rozróżnienia tych wierzytelności należy dokonać w oparciu o datę ich powstania

(wymagalności). Wierzytelności powstałe (wymagalne) przed datą ogłoszenia upadłości

są wierzytelnościami skierowanymi przeciwko upadłemu, a powstałe po tej dacie - są

wierzytelnościami przeciwko masie upadłości. Co do zasady wierzytelności należne od

upadłego mogą być dochodzone przez wierzyciela, który chce uczestniczyć w

czynnościach postępowania upadłościowego, tylko w trybie art. 150 Prawa

upadłościowego, a dopiero po zakończeniu postępowania upadłościowego, zgodnie z

art. 169 tego prawa przeciwko samemu upadłemu. Ponadto, jeżeli o taką wierzytelność,

dotyczącą przedmiotu wchodzącego w skład masy upadłości w rozumieniu art. 20 i 21

Prawa upadłościowego, wytoczono proces przed ogłoszeniem upadłości i z dniem tego

zdarzenia postępowanie uległo na podstawie art. 174 § 1 pkt. 4 KPC zawieszeniu, to

zgodnie z art. 62 Prawa upadłościowego postępowanie procesowe może być podjęte

przeciwko syndykowi, gdy w postępowaniu upadłościowym sędzia komisarz nie uznał

wierzytelności albo gdy na skutek sprzeciwu sąd odmówił jej uznania. Natomiast

wierzytelności należne od masy upadłości, a więc powstałe już po ogłoszeniu

upadłości, mogą być dochodzone w drodze procesu cywilnego, bez potrzeby zgłaszania

ich do masy w trybie art. 150 Prawa upadłościowego (patrz uzasadnienia uchwały z

dnia 25 sierpnia 1994 r., I PZP 33/94, OSNAPiUS 1994 nr 10 poz. 161, OSP 1995 z. 4

poz. 83; uchwały z dnia 6 stycznia 1995 r., I PZP 53/94, OSNAPiUS 1995 nr 11 poz.

129, OSP 1995 z. 9 poz. 185; wyroku z dnia 2 czerwca 1995 r., I PRN 24/95,

OSNAPiUS 1996 nr 4 poz. 58 i uchwały z dnia 29 sierpnia 1995 r., I PZP 22/95,

OSNAPiUS 1996 nr 13 poz. 180, OSP 1996 z. 9 poz. 156).

W orzecznictwie i literaturze występuje rozbieżność w kwestii, czy dochodzenie

wierzytelności przeciwko upadłemu w drodze procesu cywilnego oznacza tylko wybranie niewłaściwego trybu postępowania (por. wyrok z dnia 29 września 1967 r., I CR

100/67, OSNCP 1968 z. 7 poz. 121), czy też niedopuszczalność drogi sądowej (por.

uchwałę z dnia 30 marca 1992 r., III CZP 22/92, OSNCP 1992 z. 11 poz. 188, Przegląd

Sądowy 1993 nr 9 s. 109 z krytyczną glosą W. Broniewicza, Palestra 1994 nr 11 s. 163

z aprobującą glosą R. Niczyporuka i W. Wawer). Próbę rozwiązania tych rozbieżności,

ale w szczególnej sytuacji, stanowi cytowana przez Sądy obu instancji uchwała Sądu

Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1994 r., I PZP 33/94 (OSNAPiUS 1994 nr 10 poz. 161,

OSP 1995 z. 4 poz. 83). Zgodnie z tą uchwałą pozew wniesiony po ogłoszeniu

upadłości dłużnika, obejmujący powstałą po tym zdarzeniu wierzytelność stanowiącą

nie zaspokojoną należność pracowniczą, która została uwzględniona z urzędu w projekcie listy wierzytelności na podstawie art. 7a ust. 5 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn

dotyczących zakładu pracy oraz zmianie niektórych ustaw (Dz.U. z 1990 r., Nr 4, poz.

19 ze zm.), nie podlega odrzuceniu lecz przekazaniu sędziemu komisarzowi. W

uzasadnieniu tej uchwały Sąd Najwyższy opowiedział się za rozwiązaniem, w myśl

którego art. 7a ust. 5 ustawy z 28 grudnia 1989 r. obejmuje wymienione w nim

należności zarówno w stosunku do upadłego pracodawcy jak i do jego masy upadłości,

a zatem bez względu na chwilę ich powstania. W rezultacie tego uznał, że nawet gdyby

podzielić stanowisko o przejściowej niedopuszczalności drogi sądowej, to zgodnie z art.

464 § 1 KPC, ze względu na przedmiot powództwa (należności pracownicze), nie

można by pozwu odrzucić, a należałoby sprawę przekazać organowi właściwemu do

rozpoznania sprawy, czyli sędziemu komisarzowi.

Podkreślenia jednak wymaga, że omawiana uchwała, wskazując na konieczność

dochodzenia roszczeń pracowniczych (zarówno przeciwko upadłemu jak i przeciwko

masie upadłości) przed sędzią komisarzem w postępowaniu upadłościowym, dotyczyła

tylko szczególnej sytuacji. Chodziło mianowicie o wierzytelności pracownicze

uwzględnione z urzędu w projekcie wierzytelności na podstawie art. 7 a ust. 5 ustawy z

dnia 28 grudnia 1989 r. W okolicznościach wynikających z akt sprawy nic nie wskazuje,

aby wierzytelności dochodzone przez powoda zostały z urzędu uwzględnione w tym

trybie. Wręcz odwrotnie, pozwany zarzuca, że zostały one zgłoszone przez powoda na

ogólnych zasadach art. 150 Prawa upadłościowego, a potwierdza to pośrednio sam

powód. Oznacza to, że pogląd wyrażony w omawianej uchwale nie mógł być w sprawie

zastosowany i roszczenia powoda powinny być dochodzone na ogólnych, wyżej

wskazanych zasadach. Jako roszczenia skierowane przeciwko masie upadłości

powinny być realizowane w procesie.

Wymaga jednakże rozważenia kwestia częściowego "uwzględnienia" roszczeń

powoda w postępowaniu upadłościowym. Postępowanie to zmierza do zaspokojenia

wierzycieli (szczególny rodzaj egzekucji uniwersalnej). Uznanie zgłoszonej w nim

wierzytelności prawomocnym postanowieniem sędziego komisarza (sądu w przypadku

zgłoszenia sprzeciwu), choć wywiera skutek w zasadzie tylko w tym postępowaniu, to

jednakże oznacza, że wierzytelność będzie w nim zaspokojona lub w razie

niezaspokojenia będzie, po ukończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego,

objęta tytułem egzekucyjnym przeciwko upadłemu (art. 170 § 1 Prawa upadłościowego). Upadłemu w tej ostatniej sytuacji będzie przysługiwało w ciągu roku od

ukończenia lub umorzenia postępowania upadłościowego szczególne powództwo o

uchylenie mocy obowiązującej tytułu egzekucyjnego (art. 170 § 2 Prawa

upadłościowego). Oznacza to, że prawomocne uznanie wierzytelności w postępowaniu

upadłościowym prowadzi do zaspokojenia wierzytelności lub objęcia jej tytułem

egzekucyjnym. Ma więc skutki takie same jak prawomocne osądzenie sprawy. Tym

samym w zakresie, w jakim wierzytelność dochodzona przez powoda została

prawomocnie uznana w postępowaniu upadłościowym, zachodzi powaga rzeczy

osądzonej, która zgodnie z art. 199 § 1 pkt 2 KPC powinna prowadzić do odrzucenia

pozwu i to bez względu na prawidłowość tego uznania.

W odpowiedzi na pozew pozwany twierdzi, że uznanie roszczeń powoda w

postępowaniu upadłościowym dotyczy kwoty 34 646,30 zł. Z odpisu postanowienia

Sędziego komisarza z dnia 30 czerwca 1995 r. [...] wynika natomiast, że w stosunku do

Andrzeja C. w I kategorii została uznana wierzytelność w kwocie 1 619,31 zł (pkt 4), a w

stosunku do Bogusława C. w kwocie 23 940,43 zł. Być może Andrzej C. i Bogusław C.,

wymienieni w postanowieniu, to ta sama osoba, czyli powód Bogusław Andrzej C..

Kwestia ta wymaga jednak wyjaśnienia. Wyjaśnienia wymagają także rozbieżności

między kwotami wskazanymi w odpowiedzi na pozew i wynikającymi z postanowienia.

Powinno to być jednoznacznie rozstrzygnięte, gdyż dotyczy przesłanki procesowej

uwzględnianej z urzędu przez sąd w każdym stanie sprawy.

Należało w tej sytuacji stwierdzić, że Sądy obu instancji nieprawidłowo zastosowały przepis art. 464 § 1 KPC, nie wyjaśniły okoliczności faktycznych i w związku z

tym, co najmniej w części, nieprawidłowo odmówiły zastosowania art. 199 § 1 pkt 2

KPC.

Kasacja okazała się więc zasadna. Jej uwzględnienie prowadzi do uchylenia

zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Sądu pierwszej

instancji i przekazania sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Wprawdzie

zgodnie z art. 39313 § 1 zdanie pierwsze KPC zasadą jest przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania Sądowi drugiej instancji (tak jak wnioskował pozwany w

kasacji), ale nie dotyczy to sytuacji, gdy Sądy nie rozpoznały istoty sprawy, czyli tak jak

w tym przypadku rozstrzygnęły sprawę formalnie, nie rozpoznając jej merytorycznie. W

takiej sytuacji zachodzi potrzeba uchylenia orzeczeń Sądów obu instancji (art. 393 13 § 1

zdanie drugie w związku z art. 378 § 2 i 39319 KPC).

Rozstrzygnięcie to nie narusza zakazu z art. 384 w związku z art. 393 19 KPC.

Zważyć bowiem należy, że w sprawie kasacja dotyczyła postanowienia. Stanowiła więc

szczególny przypadek kontynuacji postępowania zażaleniowego. Odpowiednie

stosowanie do tego postępowania zasad dotyczących apelacji (art. 39319 w związku z

art. 397 § 2 KPC) prowadzi do wniosku, że zakaz uchylenia postanowień na niekorzyść

strony wnoszącej środek zaskarżenia nie może dotyczyć bezwzględnych przesłanek

procesowych. Nadto orzeczenia Sądów obu instancji dotyczyły przekazania sprawy do

rozpoznania Sędziemu komisarzowi. Rozstrzygnięcie polegające na przekazaniu

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a w konsekwencji do

częściowego odrzucenia pozwu i częściowego rozpoznania sprawy przez Sąd, nie

pogarsza sytuacji procesowej pozwanego, zmierzającego do odrzucenia pozwu w

całości.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd Wojewódzki ustali w jakim zakresie

żądanie powoda zostało prawomocnie uznane w postępowaniu upadłościowym i w tej

części odrzuci pozew. W pozostałym zakresie Sąd rozpozna sprawę merytorycznie, a

dotyczyć to będzie także żądania odsetek od roszczeń uznanych w postępowaniu

upadłościowym.