I PKN 270/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 25 sierpnia 1998 r.

I PKN 270/98

Choroba może stanowić okoliczność wyłączającą winę pracownika w

uchybieniu terminu z art. 264 § 1 KP.

Przewodniczący SSN: Maria Mańkowska (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Adam Józefowicz, Zbigniew Myszka.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 1998 r. sprawy z powództwa Zofii N. przeciwko Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej w B. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 14 listopada 1997 r. [...]

1) z m i e n i ł zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił apelację strony

pozwanej,

2) zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę złotych 750 - kosztów

postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Białymstoku wyrokiem z dnia 26 czerwca 1997 r.

zasądził na rzecz powódki Zofii N. od pozwanego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. kwotę 5.683,60 zł. tytułem odszkodowania na podstawie art. 45 § 2 KP

wobec naruszenia art. 41 KP i oddalił powództwo o przywrócenie powódki do pracy.

Sąd ustalił, że powódka była zatrudniona w pozwanym Ośrodku na podstawie

umowy o pracę na czas nie określony od 1 sierpnia 1990 r. jako zastępca dyrektora,

a od 17 maja 1996 r. do 26 sierpnia 1996 r. pełniła obowiązki dyrektora. W dniu 29

stycznia 1997 r. powódka otrzymała zwolnienie lekarskie od pracy i zgłosiła się do

pracy w godzinach rannych, powiadamiając swoją przełożoną Z.S. o swojej niezdolności do pracy. Powódka nie wykonywała pracy i odmówiła przyjęcia wręczanego jej

wypowiedzenia umowy o pracę, które jeszcze tego samego dnia zostało jej wysłane

na adres domowy. Odwołanie od powyższego wypowiedzenia powódka złożyła dopiero w dniu 13 marca 1997 r., gdyż do tego dnia przebywała nieprzerwanie na

zwolnieniu lekarskim od pracy, włącznie z pobytem w szpitalu. Sąd uznał, że jakkolwiek wypowiedzenie powódce umowy o pracę było uzasadnione, to strona pozwana

dokonała go w dniu 29 stycznia 1997 r. z naruszeniem art. 41 KP i dlatego na mocy

art. 45 § 2 KP przysługuje powódce jedynie odszkodowanie.

Rozpoznając apelację obu stron, Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w Białymstoku zmienił zaskarżony wyrok w punktach I i II, to jest w zakresie zasądzonego odszkodowania i nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności do kwoty 1.923,60 zł, oddalając powództwo oraz apelację powódki. Zdaniem

Sądu, powódka nie udowodniła, że zaistniały okoliczności uniemożliwiające jej złożenie odwołania w terminie z art.264 § 1 KP. Sam fakt choroby powódki nie stanowi

takiej okoliczności, tym bardziej że w szpitalu przebywała tylko od 2 marca 1997 do 6

marca 1997 r.

Pełnomocnik powódki zaskarżył powyższy wyrok w drodze kasacji, zarzucając

naruszenie art. 41 KP poprzez przyjęcie, że pracodawca mógł skutecznie wypowiedzieć umowę o pracę w czasie zwolnienia lekarskiego pracownika, art. 264 § 1 KP

poprzez przyjęcie, że doręczenie wypowiedzenia nastąpiło w czasie zwolnienia lekarskiego a nie poprzez podjęcie przesyłki pocztowej oraz pominięcie treści art. 265

§ 1 KP. Powódka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpatrzenia Sądowi drugiej instancji, bądź utrzymanie w mocy wyroku

Sądu Rejonowego z dnia 26 czerwca 1997 r. z pominięciem wniosku zawartego w

apelacji powódki dotyczącego przywrócenia do pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest uzasadniona, co do zarzutu niezastosowania przez Sąd drugiej

instancji przepisu art. 265 § 1 KP. Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska Sądu

drugiej instancji, iż choroba pracownika nie stanowi okoliczności wyłączającej jego

winę w uchybieniu terminu przewidzianego w art. 264 § 1 KP. Ma rację powódka, iż

jej choroba od 29 stycznia 1997 r. do 13 marca 1997 r., w tym 5- dniowy pobyt w

szpitalu, stanowią przyczynę usprawiedliwiającą przekroczenie przez nią omawianego terminu. Jeżeli zatem, w sprawie doszło jedynie do naruszenia przepisu prawa

materialnego, Sąd Najwyższy zmienił zaskarżony wyrok na podstawie art.393 15 KPC.

Doręczenie powódce wypowiedzenia umowy o pracę w okresie jej niezdolności do

pracy dokonane zostało z naruszeniem art. 41 KP, bowiem stawienie się powódki,

która uzyskała zwolnienie lekarskie, do pracy w celu złożenia świadectwa lekarskiego, nie było wykonywaniem zatrudnienia.

Naruszenie przez stronę pozwaną art. 41 KP nie stanowi jednak o nieważności tej czynności prawnej , dopóki skutki prawne takiego wypowiedzenia nie zostały

skutecznie podważone w drodze odwołania, złożonego w trybie art. 264 § 1 KP, to

jest w 7-dniowym terminie od dnia doręczenia wypowiedzenia umowy o pracę.

Przytoczony w uzasadnieniu wyroku Sądu drugiej instancji wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1996 r., I PKN 41/96 (OSNAPIUS 1997 nr 15, poz. 268)

analogicznie rozstrzyga powyższe zagadnienie prawne, nie ma natomiast zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdy chodzi o odmowę przyjęcia przez pracownika

oświadczenia woli pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę, bowiem podstawą

do przywrócenia uchybionego terminu przez powódkę Zofię N. była jej choroba, a nie

ustalenie, iż nie odebrała takiej korespondencji. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że

choroba powódki stanowi jej niezawinione uchybienie terminu do wniesienia odwołania z art. 264 § 1 KP i doręczenie powódce wypowiedzenia w okresie chronionym art. 41 KP stanowi naruszenie przepisów o wypowiadaniu umów o pracę, skutkujące zasądzenie odszkodowania. Ponieważ powódka pominęła obecnie wniosek

apelacji o przywrócenie do pracy, przysługujące jej odszkodowanie nie wynika z § 2

art. 45 KP, ale z jego § 1.

Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.