I PKN 250/98 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 22 lipca 1998 r.

I PKN 250/98

Podstawy kasacji z art. 3931 pkt 1 KPC nie usprawiedliwiają zarzuty dotyczące ustalonego stanu faktycznego.

Przewodniczący SSN: Jadwiga Skibińska-Adamowicz, Sędziowie SN: Adam

Józefowicz, Jerzy Kwaśniewski (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 1998 r. sprawy z powództwa

Czesławy S. przeciwko Powszechnej Spółdzielni Spożywców „S.” w B. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powódki od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku z dnia 5 marca 1998 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Białymstoku wyrokiem z dnia 5 marca 1998 r., oddalił apelację powódki Czesławy S. od oddalającego

powództwo przeciwko Powszechnej Spółdzielni Spożywców „S.” w B. o przywrócenie

do pracy wyroku Sądu pierwszej instancji. Sąd Wojewódzki - jak to wynika z uzasadnienia powyższego wyroku - uznał, że bezzasadne były zarzuty apelacji jakoby Sąd

Rejonowy nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dokonał niewłaściwej oceny materiału dowodowego. Wbrew tym zarzutom, Sąd Rejonowy na podstawie przeprowadzonych dowodów niewadliwie ustalił wszystkie istotne okoliczności

mające znaczenie dla zasadniczej oceny, że pracodawca z uzasadnionych przyczyn

wypowiedział powódce umowę o pracę i w związku z tym roszczenie pozwu nie ma

podstawy prawnej w art. 45 § 1 KP. Podzielając ustalenia faktyczne i ich ocenę w

świetle powyższego przepisu, dokonane przez Sąd pierwszej instancji, Sąd Wojewódzki stwierdził, że wśród przyczyn wypowiedzenia znaczenie ma trwający półtora

roku konflikt powódki z jej przełożoną w miejscu pracy, utrudniający funkcjonowanie

obsługiwanego przez powódkę stoiska handlowego. Jednakże sam ten konflikt nie

stworzył bezpośredniej przyczyny wypowiedzenia powódce stosunku pracy. Istotniejsze znaczenie miało tło konfliktu i jego następstwa. Ze względu bowiem na niewłaściwą współpracę powódki z jej przełożoną stanowisko handlowe nie funkcjonowało

jak należy, gdyż powódka będąc sprzedawcą nie informowała przełożonej o ewentualnych brakach w asortymencie towarów, wymogach i gustach klientów. Sąd Wojewódzki ponadto powołał się na wyjaśnienia Sądu Najwyższego zawarte w wyroku w

sprawie I PRN 69/96, że zbytnia nerwowość i brak właściwego zainteresowania

klientami nie spełnia przymiotów, które powinny cechować sprzedawcę. W tej sytuacji wypowiedzenie umowy o pracę powódce należało uznać za skuteczne, gdyż było

podyktowane obiektywnie uzasadnionym dążeniem pracodawcy do zapewnienia

lepszej realizacji jego zadań.

Kasacja powódki oparta została na podstawie z art. 393 pkt 1 KPC. Zarzuty

zostały określone w ten sposób, że zaskarżony wyrok narusza art. 39 § 4 i art. 45 KP

przez „błędną wykładnię, a mianowicie przyjęcie, że ustalone fakty stanowią uzasadnioną przyczynę wypowiedzenia”. Wniosek kasacji dotyczył zmiany zaskarżonego wyroku i przywrócenie powódki do pracy.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę w granicach kasacji (art. 39311 KPC) Sąd Najwyższy

związany był niekwestionowaną w kasacji podstawą faktyczną zaskarżonego wyroku.

Podstawę tę - jak to wyżej przedstawiono - stanowi zasadnicze dla rozstrzygnięcia

sprawy ustalenie, że pracodawca z uzasadnionych przyczyn wypowiedział powódce

umowę o pracę oraz ustalenia szczegółowe co do okoliczności i faktów, z których

wynika przyjęta zasadność wypowiedzenia. Wszystkie te ustalenia nie mają - jak się

sugeruje w kasacji - charakteru ogólnikowego, skoro dotyczą oceny konkretnych

zachowań powódki w określonym czasie, w miejscu pracy i w odniesieniu do

skonkretyzowanych warunków pracy, stosunków z przełożonym oraz interesów pracodawcy.

Na tle ustalonych w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji, a następnie podzielonych przez Sąd Wojewódzki, „konkretnych” przyczyn uzasadniających

wypowiedzenie powódce umowy o pracę, bezzasadna jest podstawa kasacji dotycząca wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego (art. 30 § 4 i art. 45 KP).

Z uzasadnienia kasacji wynika bowiem, że jej zarzuty zupełnie pomijają podstawę

faktyczną wyroku. Wnoszący kasację, z pominięciem ustaleń Sądu, przedstawił

własną ocenę jednej z rozpatrzonych okoliczności, tj. że jego zdaniem, oświadczenie

pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę jest nazbyt ogólnikowe i z tego założenia wychodząc pośrednio wyrażał sugestię, jakoby Sąd wadliwie interpretował

wskazane przepisy prawa materialnego, zakładając, że przyczyny wypowiedzenia

umowy o pracę nie powinny być odpowiednio „skonkretyzowane”. Taki zarzut kasacji

nie ma żadnego oparcia w ustaleniach stanowiących postawę faktyczną i prawną

zaskarżonego wyroku.

Z powyższych przyczyn, skoro kasacja nie ma usprawiedliwionej podstawy,

Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 39312 KPC.