I PKN 217/00 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 25 stycznia 2001 r.

I PKN 217/00

Umowa o pracę z pracodawcą zatrudniającym pracownika skierowanego

do pracy za granicą (z "macierzystym zakładem pracy" w rozumieniu § 2 ust. 5

rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych

praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem, jednolity

tekst: Dz.U. z 1990 r. Nr 44, poz. 259 ze zm.) mogła być umową zawartą zarówno

na czas nieokreślony, jak i na czas określony.

Przewodniczący SSN Katarzyna Gonera (sprawozdawca), Sędziowie SN:

Roman Kuczyński, Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2001 r. sprawy z powództwa Czesława J. przeciwko Przedsiębiorstwu Realizacji i Koordynacji Budownictwa „R.” Spółce z o.o. w K. o ustalenie i zapłatę, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie z dnia 9

września 1999 r. [...]

o d d a l i ł kasację.

U z a s a d ni e n i e

Sąd Rejonowy dla Krakowa-Nowej Huty-Sąd Pracy wyrokiem z 24 czerwca

1998 r. oddalił powództwo Czesława J. przeciwko Przedsiębiorstwu Realizacji i Koordynacji Budownictwa „R.” Spółce z o.o. w K. o ustalenie, że strony łączy stosunek

pracy wynikający z umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony, a ponadto o zapłatę: wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy od 7 grudnia 1996 r. do 1

kwietnia 1998 r. w kwocie 12.200 złotych, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za rok 1997 w kwocie 175 złotych, odprawy emerytalnej oraz nagrody

jubileuszowej za 30 lat pracy (bez określania ich wysokości).

Sąd Rejonowy ustalił, że powód był zatrudniony do 30 czerwca 1991 r. w

Przedsiębiorstwie Wyrobów Budowlanych „D.” w Ł. Od 26 czerwca 1990 r. do 31

grudnia 1990 r. wykonywał pracę na budowie eksportowej w M. na podstawie umowy

o pracę na czas określony zawartej z jednostką kierującą - Przedsiębiorstwem Realizacji i Koordynacji Budownictwa „R.” w K. Umowa o pracę na budowie eksportowej

została przedłużona do 30 czerwca 1991 r. W tym czasie powód korzystał z urlopu

bezpłatnego w macierzystym zakładzie pracy - Przedsiębiorstwie „D.” w Ł. Wobec

zamiaru dalszego zatrudniania powoda w M. Przedsiębiorstwo „R.” wystąpiło do macierzystego zakładu pracy powoda o przedłużenie mu urlopu bezpłatnego, na co

Przedsiębiorstwo „D.” nie wyraziło zgody, sugerując przejście powoda do pracy w

Przedsiębiorstwie „R.”. Zgodnie z tą sugestią Przedsiębiorstwo „R.” wystąpiło do

Przedsiębiorstwa „D.” o przekazanie powoda do pracy w „R.” z dniem 1 lipca 1991 r.

na podstawie porozumienia zakładów pracy. Przedsiębiorstwo „D.” wyraziło na to

zgodę w piśmie z 24 czerwca 1991 r. i przesłało do „R.” akta osobowe powoda. W

tym samym czasie powód pismem z 27 czerwca 1991 r. zwrócił się do „R.” o przyjęcie go do pracy „za porozumieniem stron” na czas wykonywania budowy eksportowej

w M., wcześniej została przedłużona terminowa umowa o pracę powoda na budowie

eksportowej za granicą do 30 września 1991 r. Następnie strony - powód i „R.” - zawierały kolejne umowy o pracę za granicą na czas określony i na ich podstawie powód był zatrudniony przez stronę pozwaną aż do 7 grudnia 1996 r. W okresie od 1

do 18 kwietnia 1996 r. powód korzystał z urlopu bezpłatnego udzielonego mu przez

stronę pozwaną. W 1991 r. Przedsiębiorstwo „R.” przekształciło się w spółkę prawa

handlowego. Już jako Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością strona pozwana

poinformowała wszystkich pracowników zatrudnionych wcześniej przez Przedsiębiorstwo „R.” i przebywających na budowach eksportowych za granicą, że proponuje

przejęcie wszystkich praw i obowiązków swojego poprzednika prawnego i kontynuowanie zawartych umów o pracę. W piśmie tym pozwana zawiadomiła również, że

pracownicy, dla których Przedsiębiorstwo „R.” było macierzystym zakładem pracy,

korzystają w okresie zatrudnienia za granicą z urlopów bezpłatnych. Pismo jednakowej treści otrzymali wszyscy pracownicy zatrudnieni w M., także powód. Bezpośrednio po rozwiązaniu z pozwaną Spółką umowy o pracę na budowie eksportowej za

granicą, co nastąpiło z dniem 7 grudnia 1996 r., powód wystąpił do Rejonowego

Urzędu Pracy w Ł. o przyznanie mu statusu bezrobotnego i zasiłku dla bezrobotnych.

Zasiłek taki uzyskał decyzją Urzędu z 10 grudnia 1996 r. Biorąc pod uwagę opisany

stan rzeczy, Sąd Rejonowy ocenił, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do

przyjęcia, iż pomiędzy powodem a Przedsiębiorstwem „R.” (poprzednikiem pozwanej

Spółki) doszło z dniem 1 lipca 1991 r. do zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony, nawet przy założeniu, że Przedsiębiorstwo „D.” sugerowało przejęcie powoda

do pracy na czas nieokreślony. Istotne znaczenie ma bowiem pismo powoda do

strony pozwanej z 27 czerwca 1991 r., w którym powód zwrócił się o przyjęcie go do

pracy na budowie w M. na czas trwania tej budowy. Treść tego pisma pozwala na

przyjęcie, że po przekazaniu powoda do Przedsiębiorstwa „R.” na mocy porozumienia zakładów pomiędzy powodem i poprzednikiem prawnym strony pozwanej doszło

do zawarcia - zgodnie z wolą obu stron - umowy na czas określony. Brak jest natomiast dowodów na to, aby zgodną wolą stron po przyjęciu powoda do pracy w „R.”

było zawarcie umowy o pracę na czas nieokreślony. Sąd Rejonowy uznał za niewątpliwe rozwiązanie umowy o pracę łączącej powoda z macierzystym zakładem pracy czyli z Przedsiębiorstwem „D.” - za porozumieniem stron. Nie uzasadnia to jednak

tezy, że powód uzależnił rozwiązanie umowy z dotychczasowym pracodawcą od

podjęcia pracy u nowego pracodawcy na tych samych warunkach, co poprzednio,

zwłaszcza od zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony. Zachowanie powoda

bezpośrednio po ustaniu zatrudnienia za granicą, przede wszystkim niezwłoczne złożenie wniosku o przyznanie mu statusu bezrobotnego i natychmiastowe rozpoczęcie

pobierania zasiłku dla bezrobotnych, świadczy o tym, że powód nie traktował zatrudnienia w pozwanej Spółce jako wynikającego z umowy o pracę na czas nieokreślony.

Udzielenie powodowi przez stronę pozwaną urlopu bezpłatnego w okresie od 1 do 18

kwietnia 1996 r. nie stanowi dowodu na zawarcie umowy o pracę na czas nieokreślony, ponieważ urlop taki przysługuje również pracownikowi zatrudnionemu na czas

określony.

Sąd Okręgowy-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Krakowie wyrokiem z

9 września 1999 r. oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Pracy. W apelacji powód podniósł, że z mocy art. 231 KP stał się pracownikiem strony pozwanej bez konieczności zawierania nowej umowy o pracę, a więc pozostał w zatrudnieniu na czas

nieokreślony, a ponadto zarzucił, że Sąd nie uwzględnił, iż jego roszczenie o wynagrodzenie znajduje oparcie w art. 81 KP.

Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego co do tego, że powód

nie przedstawił przekonujących dowodów, iż pomiędzy nim a poprzednikiem prawnym strony pozwanej doszło do zawarcia umowy o pracę na czas nieokreślony. Po-

wód zgodził się na rozwiązanie umowy o pracę ze swoim ówczesnym macierzystym

zakładem pracy na mocy porozumienia stron bez zachowania okresu wypowiedzenia

oraz na niezwłoczne nawiązanie stosunku pracy z poprzednikiem prawnym strony

pozwanej na czas trwania budowy eksportowej w M., a więc na czas określony, co

jednoznacznie wynika z treści pisma powoda z 27 czerwca 1991 r. Z adnotacji znajdującej się na tym piśmie wynika ponadto, że strona pozwana przychyliła się do

wniosku powoda. Zamiarem stron w 1991 r. nie było zatem nawiązanie stosunku

pracy na czas nieokreślony i umowa tej treści nie została zawarta. Udzielenie powodowi w kwietniu 1996 r. urlopu bezpłatnego nastąpiło w ramach umowy o pracę na

czas określony zawartej od 1 kwietnia do 31 grudnia 1996 r. Nie stanowi dowodu na

fakt zawarcia przez strony umowy o pracę na czas nieokreślony zaświadczenie wydane powodowi przez pozwaną Spółkę w dniu 19 lipca 1995 r. Zaświadczenie to potwierdzające zatrudnienie powoda na czas nieokreślony - zostało wystawione na

wyraźną prośbę powoda, zawiera informacje niezgodne z prawdą, a wydano je wyłącznie dla ułatwienia mu uzyskania kredytu bankowego. W okresie zatrudnienia u

strony pozwanej powodowi nie przyzynano statusu pracownika zatrudnionego na

czas nieokreślony, czego powód był świadom, a wiedząc o tym, nie usiłował sprawy

tej uregulować, co potwierdza przyjęcie przez niego do wiadomości (jego akceptacja), iż łączy go z pozwaną umowa o pracę na czas określony. Treść pisma pozwanej Spółki z 1991 r. skierowanego do wszystkich pracowników z informacją o przejęciu praw i zobowiązań zlikwidowanego Przedsiębiorstwa „R.” nie stanowi dowodu, że

strony łączył stosunek pracy na czas nieokreślony. Gdyby powód traktował zatrudnienie u pozwanej jako stosunek pracy na czas nieokreślony, wówczas po 7 grudnia

1996 r. podjąłby odpowiednie starania o dopuszczenie go do pracy u strony pozwanej, a nie zgłosiłby się niezwłocznie do Rejonowego Urzędu Pracy z wnioskiem o

przyznanie mu statusu bezrobotnego oraz zasiłku dla bezrobotnych. Strona pozwana

wysłała powodowi świadectwo pracy dopiero po dokonanej przez niego rejestracji

jako bezrobotnego. Stanowisko powoda, iż jego zdaniem na podstawie art. 23 1 KP

stał się pracownikiem strony pozwanej, może znajdować uzasadnienie jedynie w odniesieniu do umowy o pracę zawartej na czas określony od 1 września 1991 r. do 30

października 1992 r. Ustalenie, że pomiędzy stronami doszło do zawarcia umowy o

pracę na czas określony, która rozwiązała się z upływem okresu, na jaki została zawarta, prowadzi do wniosku, że pozostałe roszczenia powoda - o zapłatę wynagro-

dzenia, nagrody jublileuszowej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i odprawy nie mogły zostać uwzględnione.

Kasację od wyroku Sądu Okręgowego - oraz od wyroku Sądu Rejonowego wniósł powód, zaskarżając „oba wyroki” w całości. Jako podstawy kasacyjne wskazał: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a

mianowicie art. 233 KPC przez odstąpienie od obowiązku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i niezgodną z zasadami logicznego rozumowania oraz

doświadczenia życiowego ocenę zgromadzonych dowodów, oraz art. 316 § 1 KPC i

art. 321 § 1 KPC przez ograniczenie zakresu rozpoznanych roszczeń powoda o wynagrodzenie jedynie do odszkodowania za okres styczeń - marzec 1997 r., podczas

gdy pełnomocnik powoda popierał żądanie w wymiarze takim, jak w pozwie, 2) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 231 KP i art. 81 KP oraz „§ 2,

§ 3 i § 4 Rozporządzenia Ministra Pracy i Spraw Socjalnych z dnia 27 grudnia 1974 r.

w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników kierowanych do pracy zagranicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem

(jedn. tekst z dn. 21 maja 1986 r. Dz.U. nr 19 poz. 101 ze zm.)”, polegające na uznaniu, że w następstwie porozumienia między zainteresowanymi zakładami i po przekazaniu akt osobowych powoda pomiędzy „D.” i „R.” nie doszło do zawarcia umowy

na czas nieokreślony (art. 231 KP), błędnym potraktowaniu pisma powoda z 27

czerwca 1991 r. o przyjęcie go do pracy w „R.” na czas trwania budowy eksportowej

jako dowodu na rzeczywisty charakter umowy łączącej strony, podczas gdy wszyscy

pracownicy urlopowani do takich prac za każdym razem musieli zawierać umowy

dodatkowe na czas określony, które miały swój niezależny byt od umowy „właściwej”

(§ 2, § 3 i § 4 rozporządzenia), błędnym odczytaniu roszczeń powoda wywodzących

się nie z art. 45 i następnych KP, lecz z art. 81 KP, co wynikało ze stanowiska powoda, że strona pozwana nie rozwiązała z nim umowy o pracę na czas nieokreślony,

lecz nie dopuściła go do jej wykonywania. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie

zaskarżonych wyroków i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi

Rejonowemu.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zarzuty procesowe obejmujące

naruszenie art. 233 § 1 KPC, art. 316 § 1 KPC i art. 321 § 1 KPC, bądź nie zostały w

kasacji skutecznie i przekonująco uzasadnione (co dotyczy art. 233 § 1 KPC), bądź

kasacja w ogóle nie zawiera ich uzasadnienia (co dotyczy art. 316 § 1 KPC i art. 321

§ 1 KPC).

Uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 KPC sprowadza się do tego, że

Sąd Okręgowy nie uwzględnił faktu przesłania akt osobowych powoda z Przedsiębiorstwa „D.” do Przedsiębiorstwa „R.”, a fakt ten oznacza - zdaniem skarżącego - że

musiała zostać zawarta przez strony umowa o pracę na czas nie określony, bo tylko

do zawarcia takiej umowy akta te były niezbędne. Dalej skarżący argumentuje, że

niezrozumiałe byłoby jego zachowanie polegające na rezygnującji z wszelkich

uprawnień wynikających z umowy zawartej na czas nie określony z „D.” i pozbawiającego się w ten sposób poczucia bezpieczeństwa i pewności co do przyszłości

swojej i rodziny, gdyby miał się ograniczyć do zawarcia z poprzednikiem prawnym

pozwanej Spółki jedynie umowy na czas określony, nie dającej żadnych realnych

perspektyw dobrze płatnego stabilnego zatrudnienia. Wreszcie skarżący kwestionuje

ocenę treści pisma pozwanego z 19 lipca 1995 r., które - jego zdaniem - nie pozostawia wątpliwości, jakiego rodzaju umowę powód zawarł z „R.”. Żaden z przytoczonych argumentów nie podważa skutecznie prawidłowości oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Okręgowy. Skoro powód miał zostać zatrudniony przez Przedsiębiorstwo „R.” nie jako jednostkę kierującą w rozumieniu § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia 1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do pracy za granicą w celu

realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z eksportem (jednolity tekst:

Dz.U. z 1990 r. Nr 44, poz. 259 ze zm.), lecz jako macierzysty zakład pracy w

rozumieniu § 4 tego rozporządzenia, to zrozumiałe było przekazanie akt osobowych

przez poprzedniego pracodawcę nowemu. Z faktu tego nie wynikają jednak stanowcze wnioski co do rodzaju umowy o pracę zawartej przez powoda z nowym pracodawcą, a w szczególności nie wynika, że umowa ta musiała być zawarta na czas nie

określony. Powód wyraził zgodę na rozwiązanie z nim umowy o pracę przez Przedsiębiorstwo „D.”, ponieważ praca na budowie w M. była atrakcyjna finansowo, a zatem powód musiał dokonać kalkulacji, czy bardziej opłacalna dlań jest praca świadczona na podstawie umowy o pracę zawartej na czas nie określony w „D.”, czy też

praca świadczona na podstawie umowy o pracę zawartej na czas określony w „R.” na budowie eksportowej w M. Zasady doświadczenia życiowego, na które powołuje

się skarżący w kasacji, wskazują na to, że decyzja powoda w tej materii - wybór

terminowego zatrudnienia na budowie w M. - była całkowicie racjonalna. Ocena pisma strony pozwanej z 19 lipca 1995 r. stanowiącego zaświadczenie o rodzaju zatrudnienia powoda, w szczególności stwierdzającego, że powód jest zatrudniony na

czas nie określony, została oparta na zeznaniach świadka Zbigniewa K., któremu

Sąd dał wiarę. Skarżący nie podważa w kasacji oceny zeznań tego świadka dokonanej przez Sąd, a jedynie wypowiada pogląd, że na żenującym poziomie jest argumentacja pozwanej co do przyczyn i okoliczności sporządzenia tego pisma. Przytoczone argumenty skarżącego co do naruszenia - w jego opinii - art. 233 § 1 KPC nie

podważają skutecznie oceny dowodów dokonanej przez Sądy obu instancji.

Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 316 § 1 KPC, jest on pozbawiony racji,

albowiem nie może budzić wątpliwości, że Sąd Okręgowy orzekł o wszystkich zgłoszonych roszczeniach powoda, co jasno wynika z przytoczenia na wstępie uzasadnienia zaskarżonego wyroku pełnego zakresu żądań dochodzonych przez powoda w

procesie oraz ze stwierdzenia, że Sąd Rejonowy oddalił powództwo wniesione w

rozpoznawanej sprawie co do wyszczególnionych roszczeń. Wbrew wywodom uzasadnienia kasacji Sąd Okręgowy nie ograniczył rozpoznania sprawy jedynie do roszczeń powoda o odszkodowanie za trzy miesiące od stycznia do marca 1997 r. Sąd

nie rozpoznawał sprawy o przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie w związku z

niezgodnym z prawem lub nieuzasadnionym wypowiedzeniem umowy o pracę, lecz

o ustalenie istnienia między stronami stosunku pracy oraz o zapłatę określonych

świadczeń pracowniczych, które należałyby się powodowi w razie ustalenia, że

strony nadal łączy umowa o pracę na czas nie określony. Zarzut naruszenia art. 316

§ 1 KPC oraz art. 321 § 1 KPC jest zatem nietrafny, nie mówiąc o tym, że kasacja nie

zawiera w istocie wystarczającego uzasadnienia poglądu o uchybieniu wskazanym

przepisom. Sąd Okręgowy faktycznie nie odnotował w uzasadnieniu zaskarżonego

wyroku kolejnych zmian powództwa, w szczególności tego, że powód nie wyraził

zgody na dokonane przez swojego pełnomocnika procesowego ograniczenie powództwa do odszkodowania w wysokości trzymiesięcznego wynagrodzenia, jednak z

tego faktu nie wynika, że nie rozpoznał wszystkich zgłoszonych żądań i nie orzekł o

całości powództwa.

Skoro zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione, do oceny prawidłowości wykładni i zastosowania przez Sąd Okręgowy przytoczonych w kasacji przepisów prawa materialnego miarodajny był ustalony przez ten

Sąd stan faktyczny stanowiący podstawę wydania zaskarżonego wyroku.

Do oceny charakteru prawnego zatrudnienia powoda na budowie eksportowej

w M. miały zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 grudnia

1974 r. w sprawie niektórych praw i obowiązków pracowników skierowanych do

pracy za granicą w celu realizacji budownictwa eksportowego i usług związanych z

eksportem (tekst jednolity: Dz.U. z 1990 r. Nr 44, poz. 259 ze zm.), które prawdopodobnie miał na myśli skarżący, powołując jako podstawę kasacji naruszenie przepisów § 2, § 3 i § 4 rozporządzenia. Zarzut naruszenia wskazanych przepisów powód

odnosi do tego, że Sądy obu instancji potraktowały jego pismo z 27 czerwca 1991 r.

jako ofertę nawiązania stosunku pracy z pozwanym jako z jednostką macierzystą w

rozumieniu tego rozporządzenia, podczas gdy (zdaniem powoda) pismo to było skierowane do poprzednika prawnego pozwanej Spółki jako do jednostki kierującej pracowników do pracy za granicą. W ustalonym stanie faktycznym zarzuty te są bezpodstawne, nie odnoszą się bowiem do treści przytoczonych przepisów, które dotyczą zupełnie innych kwestii.

Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 231 KP, ponieważ przepis

ten nie miał w ogóle zastosowania w rozpoznawanej sprawie do materialnoprawnej

oceny zdarzeń z czerwca 1991 r., kiedy to powód „zmieniał” pracodawcę. Przede

wszystkim należy podnieść, że przepis ten mógłby być zastosowany do ustalonych

okoliczności faktycznych jedynie w wersji obowiązującej w chwili, gdy owe okoliczności zaistniały, czyli w brzmieniu obowiązującym na przełomie czerwca i lipca 1991 r.

Przepis art. 231 KP przewidywał wówczas, że w razie połączenia zakładów pracy,

zakład powstały w wyniku połączenia staje się stroną w stosunkach pracy, których

stronami były łączone zakłady (§ 1), w razie przejęcia zakładu pracy w całości lub w

części przez inny zakład, staje się on stroną w stosunkach pracy z pracownikami

przejętego zakładu (§ 2), w razie podziału zakładu pracy zakłady powstałe w wyniku

podziału stają się stronami w stosunkach pracy z pracownikami przejętymi z tego

zakładu (§ 3). Żadna z opisanych sytuacji nie miała miejsca w odniesieniu do Przedsiębiorstw “D.” i “R.”, a zatem nie było przesłanek do zastosowania tego przepisu do

sytuacji pracowniczej powoda. Ponadto, nie doszło do przejęcia powoda przez nowego pracodawcę, lecz - jak wynika z ustaleń Sądu Okręgowego, skutecznie nie zakwestionowanych w kasacji - do rozwiązania (na mocy porozumienia stron stosunku

pracy) umowy o pracę z poprzednim pracodawcą powoda (Przedsiębiorstwem „D.”) i

zawarcia umowy z nowym pracodawcą (Przedsiębiorstwem „R.”). Słusznie wywiódł

Sąd Okręgowy, że porozumienie między zainteresowanymi zakładami pracy co do

zmiany pracodawcy i miejsca zatrudnienia powoda może być potraktowane jedynie

jako wyrażenie zgody przez dotychczasowego pracodawcę na szybkie (bez zachowania okresu wypowiedzenia) rozwiązanie z nim stosunku pracy w celu umożliwienia

pracownikowi podjęcia nowego zatrudnienia u innego pracodawcy.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 45 KP (przez jego zastosowanie)

oraz art. 81 KP (przez jego niezastosowanie). Z uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego nie wynika, aby Sąd ten potraktował którekolwiek z roszczeń powoda jako

roszczenie o uznanie wypowiedzenia mu umowy o pracę zawartej na czas nie określony za bezskuteczne. Sąd Okręgowy stwierdził bowiem - oceniając podstawę faktyczną roszczeń powoda - że skoro łącząca strony umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dniem 7 grudnia 1996 r., ze względu na upływ czasu, na jaki została zawarta, to

nie mogły zostać uwzględnione pozostałe roszczenia (o wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy, o odprawę emerytalną, o ekwiwalent za urlop i o nagrodę jubileuszową) - niezależnie od podstawy prawnej, na jakiej zostały oparte. Ze stanowiska Sądu Okręgowego wynika zatem, że roszczenie o wynagrodzenie (art. 81 KP)

lub odszkodowanie (art. 45 § 2 KP) nie może zostać uwzględnione, ponieważ doszło

do rozwiązania terminowej umowy o pracę w wyniku upływu czasu, na jaki została

zawarta, i od 7 grudnia 1996 r. powód nie pozostaje już w stosunku zatrudnienia.

Pozwana Spółka nie rozwiązała za wypowiedzeniem z powodem umowy o pracę

zawartej na czas nie określony, co mogłoby ewentualnie uzasadniać zastosowanie

art. 45 KP w rozpoznawanej sprawie, ponieważ do rozwiązania umowy o pracę doszło w ocenie Sądu Okręgowego w wyniku wyekspirowania terminu związania nią

stron (przez upływ terminu jej trwania jako umowy terminowej). Nie było również

podstaw do zasądzenia na rzecz powoda wynagrodzenia za czas pozostawania bez

pracy na podstawie art. 81 KP za okres objęty pozwem od 7 grudnia 1996 r. do 1

kwietnia 1998 r., skoro umowa o pracę wygasła (rozwiązała się) wcześniej. Przyjęcie

przez Sąd Okręgowy, że stron nie łączyła umowa o pracę na czas nie określony,

czyni wszystkie roszczenia powoda zgłoszone w rozpoznawanej sprawie bezzasadnymi.

Biorąc powyższe pod rozwagę Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji stosownie do art. 39312 KPC.