I PKN 211/97 · Sąd Najwyższy

Wyrok z dnia 12 czerwca 1997 r.

I PKN 211/97

Bezprawna i świadoma odmowa wykonania polecenia, zagrażająca istotnym interesom pracodawcy, uzasadnia rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 KP).

Przewodniczący SSN: Walerian Sanetra, Sędziowie SN: Kazimierz Jaśkowski

(sprawozdawca), Jadwiga Skibińska-Adamowicz.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 1997 r. sprawy z powództwa

Mariusza F. przeciwko Zespołowi Zakładów Opieki Zdrowotnej Zarządu Służby Zdrowia

MSW w Ł. o przywrócenie do pracy, na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu

Wojewódzkiego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 24 lutego 1997

r. [...]

o d d a l i ł kasację.

Uzasadnienie

Powód Mariusz F. wniósł kasację od wyroku Sądu Wojewódzkiego-Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi z dnia 24 lutego 1997 r. [...] w sprawie przeciwko

Zespołowi Zakładów Opieki Zdrowotnej Zarządu Służby Zdrowia MSW w Ł. o

przywrócenie do pracy. Zaskarżonym wyrokiem Sąd Wojewódzki oddalił apelację powoda od wyroku Sądu I instancji oddalającego powództwo. W kasacji postawiono zarzut naruszenia art. 52 § 1 pkt 1 KP polegającego na błędnym uznaniu, że odmowa

wykonania polecenia przez powoda stanowi ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych, mimo że polecenie wydała osoba nieuprawniona i że jego

wykonanie nie należało do zakresu obowiązków powoda. Zarzucono także naruszenie

przepisów postępowania przez oddalenie wniosku o przesłuchanie jako świadka

przełożonego powoda.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja nie jest uzasadniona.

Zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może odnieść skutku, albowiem

nie powołano podstawy kasacyjnej, tj. nie wskazano przepisu prawa procesowego,

który - zdaniem wnoszącego kasację - został naruszony. Przepis art. 3933 KPC stanowi

między innymi, że kasacja powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich

uzasadnienie. Brak tych elementów ma charakter istotny i zgodnie z ustalonym

orzecznictwem Sądu Najwyższego nie może być uzupełniany w trybie art. 130 KPC,

jako że nie jest on brakiem formalnym. Oznacza to zarazem, że skoro w niniejszej

sprawie Sąd Najwyższy nie może badać naruszenia przepisów postępowania, to orzeka

na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez Sądy obu instancji.

Zarzut naruszenia prawa materialnego (art. 52 § 1 pkt 1 KP) nie jest uzasad-

niony. Sądy trafnie przyjęły, że bezprawna odmowa wykonania polecenia dotyczącego

udzielenia pomocy w założeniu choremu kaftana obezwładniającego stanowi

naruszenie podstawowego obowiązku pracowniczego i że to naruszenie ma ciężki

charakter. Powód był sanitariuszem w zespole wyjazdowym karetki pogotowia i do jego

zakresu obowiązków należało między innymi wykonywanie na polecenie czynności

zgodnych z uprawnieniami zawodowymi. Oba Sądy trafnie przyjęły, że wykonywanie

poleceń przełożonych jest podstawowym obowiązkiem pracownika, jeżeli są one

zgodne z prawem (art. 100 § 1 KP). O ciężkości naruszenia tego obowiązku świadczy

świadomość powoda, iż polecenie wydała osoba uprawniona, a odmowa jego

wykonania nastąpiła w okolicznościach zagrożenia życia i zdrowia personelu

medycznego i pacjentów szpitala, co stanowi zarazem zagrożenie istotnych interesów

pracodawcy.

Z tych względów na podstawie art. 39312 KPC orzeczono jak w sentencji.