I PKN 140/99 · Sąd Najwyższy

Postanowienie z dnia 6 maja 1999 r.

I PKN 140/99

Przekazanie sprawy ze stosunku pracy sądowi polubownemu na podstawie art. 464 § 1 KPC jest niedopuszczalne, gdyż w takiej sprawie nie jest skuteczny zapis na sąd polubowny (art. 691 § 1 KPC).

Przewodniczący: SSN Teresa Flemming-Kulesza (sprawozdawca), Sędziowie

SN: Jerzy Kwaśniewski, Walerian Sanetra.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja

1999 r. sprawy z powództwa Ogólnopolskiego Niezależnego Związku Zawodowego

Piłkarzy Amatorów i Nieamatorów w Ł. działającego na rzecz Roberta Z. przeciwko

Robotniczemu Klubowi Sportowemu „R.” przy Hucie „C.” w C. o odszkodowanie, na

skutek kasacji strony powodowej od postanowienia Sądu Wojewódzkiego-Sądu

Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie z dnia 20 lipca 1998 r. [...]

postanowił:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie

Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w Częstochowie z dnia 2 czerwca 1998 r. [...] i przekazać sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Ogólnopolski Niezależny Związek Zawodowy Piłkarzy Amatorów i Nieamatorów działający na rzecz Roberta Z., wniósł o zasądzenie od Robotniczego Klubu

Sportowego „R.” przy Hucie „C.” w C. kwoty 5400 zł.

Sąd Rejonowy-Sąd Pracy w Częstochowie wydał postanowienie z dnia 2

czerwca 1998 r. o treści: „akta przedstawić Piłkarskiemu Sądowi Polubownemu działającemu przy Polskim Związku Piłki Nożnej w W. według właściwości”, powołując się

na art. 464 § 1 KPC.

Sąd Wojewódzki-Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Częstochowie pos-

tanowieniem z dnia 20 lipca 1998 r. oddalił zażalenie na to postanowienie. Sąd drugiej instancji stwierdził w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia, że strony w umowie o

reprezentowanie barw klubowych wszelkie sprawy powstałe na tle jej wykonywania

poddały pod właściwość Piłkarskiego Sądu Polubownego działającego przy PZPN.

Dopóki strony wiąże ta umowa, to zgodnie art. 697 § 2 KPC nie mogą żądać rozpoznania sprawy przez sąd. Wprawdzie sprawy ze stosunku pracy nie mogą być poddane pod rozstrzygnięcie sądu polubownego, jednakże strony w § 8 umowy wyłączyły

stosowanie przepisów Kodeksu pracy, a w sprawie mają zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego.

Powód wniósł kasację od tego postanowienia, podnosząc zarzut naruszenia

art. 697 § 1 KPC przez przyjęcie, iż zapis na sąd polubowny w sprawach ze stosunku

pracy jest skuteczny i powoduje niedopuszczalność drogi sądowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Kasacja jest uzasadniona. Żądanie zasądzenia kwoty 5400 zł jest wywodzone

z twierdzenia, że Roberta Z. łączył stosunek pracy z pozwanym Klubem, a umowa „o

reprezentowanie barw klubowych” w istocie rzeczy była umową o pracę na czas

określony. Zgodnie z art. 697 § 1 KPC zapis na sąd polubowny nie może dotyczyć

między innymi sporów ze stosunku pracy. O charakterze sprawy decyduje dochodzone roszczenie. Tak też potraktowały sprawę Sądy orzekające w sprawie, skoro

uznały, że należy ją przekazać właściwemu organowi na podstawie art. 464 § 1 KPC.

W sprawach cywilnych, nie będących sprawami z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń

społecznych, pozew ulega odrzuceniu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy należy do sądu

polubownego (art. 199 § 1 KPC) i nie dochodzi do przekazania sprawy temu sądowi

polubownemu. Tak więc stanowisko Sądów było nie tylko błędne, ale i niekonsekwentne.

Z tych względów należało orzec jak w postanowieniu na mocy art. 393 13 § 1

KPC.