I PK 90/18 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 90/18 POSTANOWIENIE Dnia 28 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa Ł. K. - D.‎przeciwko Syndykowi Masy Upadłości osoby fizycznej W. K. ‎w upadłości likwidacyjnej‎o ustalenie istnienia stosunku pracy,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 28 marca 2019 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.‎z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt VII Pa […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 19 października 2017 r. oddalił apelację Ł. K.-D. od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 25 października 2016 r., mocą którego oddalono jego powództwo o ustalenie istnienia stosunku pracy.W sprawie ustalono, że powód nawiązał współpracę z W. K., prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie robót inżynieryjnych oraz inżynierii budowalnej i handlu paliwami, na przełomie sierpnia i września 2012 r. Powód miał między innymi świadczyć doradztwo prawne. Miał przy tym swobodę w zakresie realizacji powierzonych czynności, również co do czasu ich wykonania.

Nie miał swojego wyznaczonego miejsca pracy. Nie był także zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i takiego zgłoszenia nie wymagał od podmiotu zatrudniającego. Powód otrzymywał od W. K. określone sumy pieniężne, które nie były opisane jako wynagrodzenie za pracę. Nie były też wypłacane w stałych kwotach ani w równych odstępach czasu.Sąd pierwszej instancji, mając na uwadze treść art. 189 k.p.c. oraz art. 11 k.p., art. 22 § 1, 11 i 12 k.p., wskazał, że nie ma podstaw do ustalenia, iż powoda łączyła z W. K. umowa o pracę, ponieważ ich współpraca nie nosiła cech stosunku pracy jak również strony nie wykazały woli jego zawarcia.Sąd Okręgowy przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd Rejonowy za poprawne i uznał za własne.

Na aprobatę zasługiwała też przedstawiona ocena prawna. W przedmiotowej sprawie cechy stosunku pracy nie dominowały nad cywilnoprawnym charakterem zawartej między stronami umowy. Analiza elementów stosunku prawnego łączącego strony wskazywała, że przeważają elementy o charakterze cywilnoprawnym. Brak było również elementu podlegania powoda kierownictwu pracodawcy.Sąd Okręgowy oddalił wnioski dowodowe zgłoszone w piśmie z dnia 19 października 2017 r., ponieważ w jego ocenie zmierzały wyłącznie do przedłużenia postępowania.Kierując się powyższymi argumentami, Sąd drugiej instancji orzekł w myśl art. 385 k.p.c.Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik powoda, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazał, że jest ona oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie kwalifikowała się do przyjęcia celem jej merytorycznego rozpoznania.Stosownie do art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne (pkt 1), istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (pkt 2), zachodzi nieważność postępowania (pkt 3) lub skarga jest oczywiście uzasadniona (pkt 4).Formułując zatem okoliczności związane z wnioskiem o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania i jego uzasadnieniem, skarżący powinien uwzględnić, że jest to szczególne i samoistne wymaganie formalne skargi kasacyjnej, którego nie można mylić z wymaganiem konstrukcyjnym dotyczącym przytoczenia podstaw kasacyjnych.

Ze względu na odmienny cel instytucji przedsądu i jej odrębne oraz kwalifikowane przesłanki, wskazanie i uzasadnienie okoliczności decydujących o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie może polegać na odwołaniu się do podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Natomiast mechanizm, który zastosował skarżący, polega na przytoczeniu jednego zdania uzasadnienia, w którym stwierdza, że fakt oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wynika z rażących uchybień Sądu drugiej instancji.W prawidłowo sporządzonej skardze kasacyjnej oba powyższe wymagania muszą pojawić się oddzielnie i autonomicznie.

Cel wymagania przewidzianego w art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać osiągnięty jedynie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia wymienionych przesłanek, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania następuje na podstawie oceny czy okoliczności powołane przez skarżącego odpowiadają przyczynom kasacyjnym wymienionym w art. 3989 § 1 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 maja 2018 r., LEX nr 2498010).Innymi słowy do spełnienia wymagania z art. 3984 § 2 k.p.c. nie wystarczy odwołanie się do podstaw kasacyjnych lub ich uzasadnienia.

Sąd Najwyższy w ramach "przedsądu" bada tylko wskazane w skardze okoliczności uzasadniające przyjęcie jej do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna powinna być w związku z tym tak zredagowana i skonstruowana, by Sąd Najwyższy nie musiał poszukiwać w jej podstawach lub ich uzasadnieniu pozostałych elementów kreatywnych skargi, ani tym bardziej się ich domyślać. Podstawy skargi kasacyjnej podlegają badaniu dopiero po przyjęciu skargi kasacyjnej do rozpoznania.Z tych motywów orzeczono jak w sentencji, stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c.