I PK 8/19 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 8/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Bohdan Bieniek w sprawie z powództwa S. K.‎przeciwko D. Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w G. ‎o wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych,‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w dniu 18 grudnia 2019 r.,‎skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w P. ‎z dnia 14 września 2018 r., sygn. akt VI Pa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. oddala wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów procesu w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w P., wyrokiem z dnia 14 września 2018 r., zmienił wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 1 lutego 2017 r., w ten sposób, że w miejsce kwoty 36.997,99 zł zasądził na rzecz S. K. kwotę 5.757,19 zł, oddalając w pozostałej części powództwo (pkt 1) oraz odrzucił apelację z w zakresie pkt II zaskarżonego wyroku (pkt 2), a w pozostałym zakresie apelację oddalił (pkt 3).S. K. był zatrudniony od dnia 28 marca 2018 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu na stanowisku kierowcy. Aneksem do umowy o pracę od dnia 1 marca 2013 r. strony ustaliły, że poza wynagrodzeniem brutto, będzie mu przysługiwał ryczałt za pracę w godzinach nadliczbowych, w porze nocnej i dyżury.

Pozostałe warunki umowy o pracę nie uległy zmianie. W dniu 30 kwietnia 2013 r., umowa o pracę z powodem uległa rozwiązaniu na mocy porozumienia stron.W ocenie Sądu pierwszej instancji, S. K. był pracownikiem delegowanym do pracy na terenie Republiki Włoch, stąd do jego wynagrodzenia za pracę, w tym wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych znajdują zastosowanie przepisy obowiązujące w Republice Włoskiej, na mocy dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług.

Pomimo zatem wypłacenia przez pracodawcę ryczałtu za godziny nadliczbowe, powód mógł skutecznie dochodzić uzupełnienia tego wynagrodzenia do czasu rzeczywiście przepracowanego.Sąd Okręgowy, rozpoznając apelację, nie podzielił ustaleń faktycznych i prawnych poczynionych przez Sąd Rejonowy w zakresie w jakim Sąd ten uznał, że S. K. był pracownikiem delegowanym do pracy za granicę w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE. W tym też zakresie Sąd odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe. W cenie tego Sądu, S. K. był zatrudniony przez polską spółkę i wykonywał pracę kierowcy międzynarodowego (pracownik mobilny) na terenie między innymi Republiki Włoskiej.

Pracę za granicą wykonywał w ramach swoich normalnych obowiązków – kierowcy międzynarodowego. Brak było zatem podstaw do odnoszenia wynagrodzenia pracownika polskiego, zatrudnionego na stanowisku kierowcy międzynarodowego, do wynagrodzenia pracownika państwa obcego zatrudnionego na analogicznym stanowisku i wykonującego pracę w tym państwie.Sąd odwoławczy w pełni zaaprobował wyliczenia godzin nadliczbowych, dokonane przez biegłego z zakresu rachunkowości i księgowości oraz wnioski płynące z opinii i przyjął je za prawidłowe i właściwe.

Sąd przyjmując, że powód wykonywał w spornym okresie pracę w godzinach nadliczbowych, wykluczył - z racji na fakt, iż powód nie był pracownikiem delegowanym - przyjęcie wynagrodzenia za pracę w godzinach nadliczbowych, według wyliczenia hipotetycznego z uwzględnieniem stawek wynagrodzeniowych obowiązujących w Republice Włoskiej.Skargę kasacyjną wywiódł pełnomocnik powoda, zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w części oddalającej powództwo ponad kwotę 5.757,19 zł oraz w punkcie 1b, 1c i 4 w całości.We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego: (-) czy pracownik delegowany do innego kraju UE (do którego zastosowanie mają przepisy dyrektywy 96/71/WE), może w okresie delegowania wykonywać podróże służbowe, poza tym krajem i czy w takim przypadku będzie mógł otrzymywać dodatkowe świadczenia przysługujące pracownikom odbywającym podróże służbowe na podstawie przepisów krajowych lub na podstawie przepisów prawa państwa przyjmującego?W odpowiedzi na skargę kasacyjną pozwana spółka wniosła o nieprzyjęcie jej do rozpoznania i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Tylko na tych przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Według ugruntowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na przesłankę istotnego zagadnienia prawnego polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen.

Musi przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej oraz innych podobnych spraw (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 33/18, LEX nr 2508114).Zagadnienie wskazane przez skarżącego nie pozostaje w związku z ustalonym w tej sprawie stanem faktycznym. Należy zauważyć, że Sąd Okręgowy nie podzielił ustaleń faktycznych, a tymi zaś Sąd Najwyższy - na mocy art. 39813 § 2 k.p.c. - jest związany, ani ustaleń prawnych poczynionych przez Sąd pierwszej instancji i stwierdził, że S. K. nie był pracownikiem delegowanym do pracy za granicę w rozumieniu dyrektywy 96/71/WE.

Tym samym nie powstaje problem możliwości odbywania podróży służbowych poza krajem delegowania.Delegowanie do innego państwa z reguły związane jest ze zmianą treści umowy o pracę w zakresie miejsca pracy, jednakże dyrektywa 96/71/WE nie ustanawia formalnego wymogu zmiany miejsca pracy określonego w umowie. W konsekwencji, jeżeli delegowanie w ramach świadczenia usług spełnia jednocześnie przesłanki zagranicznej podróży służbowej, to pracodawca zobowiązany jest nie tylko zapewnienia pracownikowi minimalnych warunków zatrudnienia obowiązujących w państwie przyjmującym, ale i wypłaty należności z tytułu zagranicznej podróży służbowej.Odnosząc się do samego pytania zawartego we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 11 lutego 1999 r., (II UKN 466/98, LEX nr 36367), przyjął, że dla pracownika zatrudnionego na zagranicznej budowie o stałej lokalizacji miejsca wykonywania pracy, podróżą służbową jest delegowanie do innej miejscowości w kraju zatrudnienia za granicą, w celu załatwienia spraw związanych z realizacją tej budowy.Kierując się przedstawionymi motywami, Sąd Najwyższy uznał, że skarżący nie zdołał wykazać potrzeby poddania jego skargi kasacyjnej merytorycznemu rozpoznaniu.

Dlatego, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., orzekł jak w sentencji swojego postanowienia.Nie jest zasadny wniosek pozwanej o zasądzenie kosztów w postępowaniu kasacyjnym, gdyż odpowiedź na skargę kasacyjną została złożona po terminie (art. 167 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 3987 k.p.c.). W konsekwencji nie wywołuje ona skutków w zakresie zawartego w niej wniosku o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym, obejmujących sporządzenie i wniesienie odpowiedzi na skargę kasacyjną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 marca 2010 r., II PK 241/09, LEX nr 589976).