I PK 668/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 668/03

POSTANOWIENIE

Dnia 29 marca 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Myszka

w sprawie z powództwa D. B.

przeciwko W. K. i T. K.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 29 marca 2004 r.,

kasacji pozwanych od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 7 sierpnia 2003 r.,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

W kasacji pozwanych W. i T. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 7 sierpnia

2003 r. pełnomocnik skarżących podniósł zarzut „niewłaściwej” wykładni art. 77 5 §

1 k.p. oraz § 1 ust. 2 rozporządzenia MPiPS z dnia 3 lipca 1998 r. w sprawie zasad

ustalania ora wysokości należności przysługujących pracownikom z tytułu podróży

służbowej poza granicami kraju i ustalenie, że wykonywana przez powoda praca

kierowcy samochodu typu BUS o ładowności do 3,5 tony w transporcie

międzynarodowym

jest

tożsama

z

odbywaniem

zagranicznych

podróży

służbowych. Na takich podstawach skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego

wyroku w całości i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego

rozpoznania oraz zasądzenia od powoda na rzecz pozwanych kosztów zastępstwa

procesowego „za wszystkie instancje” według norm przepisanych, alternatywnie

wnosili o zmianę zaskarżonego wyroku i „orzeczenie co do istoty sprawy poprzez

oddalenie powództwa”.

Zdaniem autora kasacji „okoliczności uzasadniające konieczność rozpoznania

kasacji wynikają z rażącej obrazy prawa materialnego, jakiej przy wydaniu wyroku

dopuścił się Sąd, co wymaga w interesie sprawiedliwości uchylenia negatywnych

skutków wynikających z wydanego wyroku oraz z uwagi na fakt, iż w sprawie

występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Autor kasacji przedstawił zacytowany wyżej pozór okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji, tymczasem zarzut „rażącego” naruszenia prawa nie jest taką

okolicznością, skoro takie wymaganie spełnia wyłącznie zarzut naruszenia prawa

kwalifikowany jako „oczywiste” naruszenie przepisów prawa, które jest rozumiane

jako ewidentna, tj. widoczna bez zbędnej analizy i bez wgłębiania się w szczegóły

sprawy („na pierwszy rzut oka”), sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z

jego brzmieniem lub powszechnie przyjętymi regułami interpretacji. Natomiast

powołanie się na potrzebę wykładni przepisów prawa wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie

wymagałoby

precyzyjnego

określenia,

które

przepisy

prawa

wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym polegają

związane z tym poważne wątpliwości wraz z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie, czego rozpoznawana skarga kasacyjna nie

zawiera (por. postanowienie z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC

2002 nr 12, poz. 151). Konieczne wymagania konstrukcyjne kasacji, do jakich

zalicza się obowiązek wskazania okoliczności uzasadniających rozpoznanie

kasacji, powinny być zatem precyzyjnie przytoczone, albowiem należy to do istoty

tego środka zaskarżenia, a Sąd Najwyższy nie jest uprawniony do samodzielnego

dokonywania konkretyzacji ani do ryzykowania domysłów co do wypełnienia

wymagań skargi kasacyjnej, ponieważ to obciąża wyłącznie stronę skarżącą. Autor

kasacji nie mógł zatem oczekiwać, że w koniecznym przedstawieniu (nazwaniu)

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji, polegających na sformułowaniu

konkretnego istotnego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do

rozbieżnych ocen, lub na wskazaniu przepisów prawa wymagających wykładni

Sądu Najwyższego z uwagi na występujące w orzecznictwie rozbieżności

dotyczące

interpretacji

konkretnych

norm

prawnych

(postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSN 2002 nr 1, poz. 11),

wyręczy go Sąd Najwyższy. W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że

stwierdzone braki konstrukcyjne kasacji pozbawiają ją cech tego szczególnego

środka odwoławczego, w związku z czym podlega ona odrzuceniu bez wzywania

do jej uzupełnienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 1996

r., II UKN 12/96, OSNAPiUS 1997 nr 10, poz. 173). Na tle nowego brzmienia art.

393 § 1 k.p.c. stanowisko to odnosi również do braku przedstawienia okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji (art. 3933 § 1 pkt 3 w związku z art. 393

k.p.c.), co stanowi nieusuwalną wadę kasacji, uniemożliwiającą merytoryczne

rozpoznanie takiej namiastki (pozoru) skargi kasacyjnej. Nieprzedstawienie w

kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie (art. 393 3 § 1 pkt 3 k.p.c.)

powoduje zatem odrzucenie kasacji bez wzywania do uzupełnienia tego braku (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00,

OSNC 2001 nr 3, poz. 51). Ponadto przyjmuje się, że jeżeli skarżący nie wskazał w

kasacji okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie lub wskazał jedynie ich pozór,

to obowiązek ich przedstawienia (art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c.) nie jest spełniony,

choćby dały się wywieść z uzasadnienia kasacji (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSN 2001 nr 10, poz. 156).

Ponadto czas pracy kierowców przeznaczony na wykonywanie zadań poza

granicami wymagających ponoszenia przez pracownika dodatkowych kosztów kraju

(wyżywienia lub noclegów) z natury rzeczy judykatura Sądu Najwyższego

kwalifikuje się jako odbywanie pracowniczych zagranicznych podróży służbowych,

które wymagają zrekompensowania przez pracodawcę uzasadnionych kosztów

poniesionych przez pracownika.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł stosownie do art. 393 5 k.p.c.