I PK 658/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 658/03

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 września 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Andrzej Kijowski (przewodniczący)

SSN Beata Gudowska

SSN Zbigniew Myszka (sprawozdawca)

Protokolant Anna Gryżniewska

w sprawie z powództwa A. D.

przeciwko Urzędowi Gminy J.

o ustalenie i zapłatę,

po rozpoznaniu na rozprawie w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 22 września 2004 r.,

kasacji strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w K.

z dnia 24 czerwca 2003 r.,

1. zmienia zaskarżony wyrok w pkt. I ppkt.1 w ten sposób, że

oddala apelację powódki od wyroku Sądu Rejonowego - Sądu

Pracy w L. z dnia 24 kwietnia 2002 r. w pkt. 2 w części

oddalającej powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku pracy

na stanowisku pełnomocnika do spraw profilaktyki i

rozwiązywania problemów alkoholowych i narkomanii,

2. oddala kasację w pozostałym zakresie,

3. znosi wzajemnie między stronami koszty postępowania

kasacyjnego.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w K. Wydział VI Pracy wyrokiem z dnia 24 czerwca 2003 r.

zmienił zaskarżony przez powódkę A. D. wyrok Sądu Rejonowego-Sądu Pracy w

L. z dnia 24 kwietnia 2004 r. w pkt II w ten sposób, że ustalił, iż pomiędzy nią a

Urzędem Gminy J. nie istniał stosunek pracy na stanowisku pełnomocnika do

spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i narkomanii, a także

zasądził od pozwanego Urzędu na rzecz powódki tytułem ekwiwalentów za

niewykorzystane

urlopy

wypoczynkowe;

kwotę

11.5630,79

z

ustawowymi

odsetkami od dnia 19 lutego 2001 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 2.372,50 zł z

ustawowymi

odsetkami

od

dnia

stycznia

2002

r.

do

dnia

zapłaty,

„dotychczasową treść orzeczenia w nim zawartego oznaczył pkt 3”, odrzucił

apelację powódki „na orzeczenie z pkt I wyroku”, oddalił jej apelację w pozostałym

zakresie i zniósł wzajemnie między stronami koszty postępowania apelacyjnego.

W sprawie tej ustalono, że powódka była powołana z dniem 11 kwietnia 1992 r.

na stanowisko sekretarza Gminy J. uchwałą Rady tej Gminy z dnia 10 kwietnia

1992 r. (akt powołania z dnia 24 kwietnia 1992 r.). W dniu 18 grudnia 1995 r.

powódka została wybrana na zastępcę wójta tej Gminy. Przy tym wyborze powódka

oświadczyła, że nie chce utracić stanowiska sekretarza gminy, które zawiesza na

czas pełnienia mandatu radnego, a w razie wyboru na stanowisko zastępcy wójta

będzie pełniła tę funkcję, wykonując także obowiązki p.o. sekretarza. Ponadto w

dniu 2 stycznia 1998 r. powódka zawarła z wójtem umowę o pracę na pełnienie

funkcji

pełnomocnika

do

spraw

profilaktyki

i

rozwiązywania

problemów

alkoholowych i narkomanii. W kolejnej kadencji Rady Gminy J. powódka została

ponownie wybrana na zastępcę wójta uchwałą z dnia 29 października 1998 r. Po

każdym wyborze sporządzane były umowy o pracę dotyczące warunków pracy i

płacy na tym stanowisku.

Następnie uchwałą Rady Gminy z dnia 29 grudnia 2000 r. odwołano cały

dotychczasowy zarząd Gminy. W dniu 15 stycznia 2001 r. w drodze podjętej

uchwały Rada Gminy J. stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego powódki.

Natomiast uchwałą Zarządu Gminy J. z dnia 23 stycznia 2001 r. odwołano powódkę

ze stanowiska pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych i narkomanii, a uchwałą Rady Gminy z dnia 31 stycznia 2001 r.

odwołano ją z funkcji sekretarza Gminy. Od tego dnia powódka przebywała na

długotrwałym zwolnieniu lekarskim. Dopiero w dniu 27 listopada 2001 r. strona

pozwana powiadomiła powódkę o rozwiązaniu z nią umowy o pracę na stanowisku

pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i

narkomanii. W związku z tym w dniu 7 stycznia 2002 r. wypłacono powódce

ekwiwalent pieniężny w kwocie 1.865,70 zł, za 54 dni urlopów wypoczynkowych

niewykorzystane w latach 1999-2001, a ponadto nagrodę jubileuszową za 40 lat

pracy w kwocie 2.280 zł, wyliczając te świadczenia od kwoty 760 zł brutto, która

stanowiła najniższe wynagrodzenie za pracę na stanowisku pełnomocnika do

spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i narkomanii.

Na gruncie takich ustaleń Sąd Rejonowy przyjął, że w dniu 2 stycznia 1998 r.

strony zawarły umowę o pracę na stanowisku pełnomocnika do spraw profilaktyki i

rozwiązywania problemów alkoholowych i narkomanii. W konsekwencji nawiązania

tego stosunku pracy powódka utraciła mandat radnego Gminy. Umowa ta została

rozwiązana dopiero w listopadzie 2001 r., ponieważ uchwała Zarządu Gminy J. o

odwołaniu powódki z tej funkcji ze stycznia 2001 r. nie stanowiła „właściwego trybu

rozwiązania stosunku pracy zawartego na podstawie umowy”. Żądanie powódki

zasądzenia na jej rzecz od strony pozwanej zasiłku chorobowego Sąd Pracy

przekazał do rozpoznania właściwemu organowi rentowemu. Roszczenie o

wynagrodzenie za okres wypowiedzenia Sąd ten oddalił, uznając, że

z chwilą

wyboru powódki na funkcję zastępcy wójta doszło do dorozumianego rozwiązania

stosunku pracy sekretarza Gminy, ponieważ „przepisy prawa pracy i ustaw

samorządowych nie przewidują możliwości zawieszania sobie pracy na pewnych

stanowiskach pracy na dowolny czas. W tym stanie rzeczy brak podstaw do

żądania zasądzenia wynagrodzenia za czas wypowiedzenia, bowiem do takiego

wypowiedzenia nie mogło dojść”. Ponadto Sąd ten stwierdził, że strona pozwana

prawidłowo wyliczyła kwoty wypłaconej powódce nagrody jubileuszowej oraz

ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za okres nieprzedawniony od

kwoty 760 zł brutto, uznając, że powódka była zatrudniona na stanowisku

pełnomocnika zarządu z takim wynagrodzeniem miesięcznym.

Natomiast Sąd Okręgowy uznał, że powierzenie w styczniu 1998 r. powódce

obowiązków pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych

i

narkomanii

nie

przybrało

„postaci

stosunku

prawnego

autonomicznego w relacji do stosunku pracy nawiązanego przez strony w dniu 18

grudnia 1995 roku, w związku z wyborem powódki i zatrudnieniem jej na

stanowisku zastępcy wójta Gminy J.”, ale obowiązki te powódka pełniła „w ramach

wykonywanych już obowiązków zastępcy wójta”. Z tego dodatkowego tytułu

przysługiwał powódce 10% wzrost „posiadanych poborów z tytułu zatrudnienia na

stanowisku z-cy wójta". Ta sporna umowa o pracę „powinna być traktowana jako

czynność prawna skutkująca konsensusem w sprawie warunków pracy i płacy”

powódki w ramach realizowanego stosunku pracy na stanowisku zastępcy wójta. Z

tych przyczyn Sąd orzekł reformatoryjnie o nieistnieniu stosunku pracy na

stanowisku pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych i narkomanii, uznając, że powódka miała w tym interes prawny (art.

189 k.p.c.).

Rozstrzygając o żądaniu zasądzenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop

wypoczynkowy Sąd drugiej instancji stwierdził, że roszczenie takie staje się

wymagalne z mocy art. 171 §1 k.p. w dniu rozwiązania stosunku pracy, tyle że

„między powódką i stroną pozwaną nawiązywane były i ustały trzy mające swe

niezależne byty stosunki pracy. Pierwszy z nich powstał na skutek powołania

powódki z dniem 11 września 1999 roku a drugi (18 grudnia 1995 roku) i trzeci (29

października 1998 roku) w efekcie dwukrotnie ponawianego jej wyboru przez radę

Gminy J. kolejnych dwu kadencji, na stanowisko zastępcy wójta Gminy J.”.

Równocześnie Sąd ten przyjął, iż na skutek wyboru powódki na stanowisko

zastępcy wójta Gminy J. nie doszło do rozwiązania stosunku pracy na stanowisku

sekretarza tej Gminy, ale do dorozumianego udzielenia jej urlopu bezpłatnego „na

czas pełnienia funkcji zastępcy wójta”. Po utracie mandatu członka zarządu Gminy i

z chwilą wyboru nowego zarządu „powódka przestała wykonywać mandat z-cy

wójta i mimo choroby zgłosiła pracodawcy wolę reaktywowania zatrudnienia na

stanowisku Sekretarza Gminy”, co oznaczało, że z funkcji sekretarza Gminy

powódka została odwołana dopiero w dniu 31 stycznia 2001 r. „w okolicznościach o

jakich mowa w art. 72 kp., z dniem 27 stycznia 2002 roku mimo, że po dniu

złożenia pozwu w tej sprawie powódka, efektywnie pracy nie świadczyła i

gotowości jej podjęcia nie przejawiała”. W innym miejscu uzasadnienia Sąd ten

wskazywał, że „mimo odwołania z dniem 31 stycznia 2001 roku, stosunek pracy na

tym stanowisku nie mógł zostać rozwiązany, gdyż powódka korzystała ze

świadczeń

przysługujących

pracownikowi

w

przypadku

usprawiedliwionej

nieobecności w pracy”. Dalej Sąd ten uznał, że „rozwiązanie nawiązanych

dwukrotnie przez strony z wyboru stosunków pracy na stanowisku zastępcy wójta

nastąpiło w przypadku powódki z mocy art. 73 § 2 kp w zw. z art. 28e i 29 ustawy z

dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym”. W ocenie tego Sądu „nie miały racji

strony tego procesu twierdząc, że powódce przysługiwał jeden ekwiwalent za cały

okres zatrudnienia u strony pozwanej”, chociaż ekwiwalent w związku z

rozwiązaniem stosunku pracy na stanowisku sekretarza Gminy „stał się wymagalny

w toku procesu, dopiero w dniu 27 stycznia 2002 roku”. W chwili wyrokowania

powódka miała prawo do ekwiwalentu „za niewykorzystane od 1998 roku w naturze

urlopy wypoczynkowe z tytułu zatrudnienia jej przez Urząd Gminy na podstawie

dwukrotnie ponawianego wyboru i powierzenia mandatu zastępcy wójta, a więc za

stosunki pracy wiążące w okresach 18 grudzień 1995 roku do 28 października 1998

roku i 29 października 1998 roku do 31 stycznia 2001 roku, a także z tytułu

zatrudnienia w charakterze Sekretarza Gminy”. Ostatecznie Sąd Okręgowy

zasądził na rzecz powódki ekwiwalent w kwocie 8009,14 zł za 63 dni

niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego przysługującego powódce z tytułu

zatrudnienia na stanowisku zastępcy wójta „za okres do października 1998 roku

łącznie”, a także w kwocie 3.621,65 zł za 23 dni niewykorzystanego urlopu

wypoczynkowego w ramach „stosunku pracy nawiązanego na podstawie wyboru z

dniem 29 października 1998 roku i trwającego do 31 stycznia 2001 roku”. Ponadto

zasądził 2.372,50 zł tytułem ekwiwalentu za 26 dni niewykorzystanego urlopu

wypoczynkowego na stanowisku sekretarza Gminy „jednak tylko za okres

obejmujący miesiące od lutego 2001 roku do stycznia 2002 włącznie”.

Równocześnie uznał, że „prawo do urlopu z lat poprzedzający 1995 rok uległo na

zasadzie z art. 291 § 1 kp przedawnieniu; co skutecznie zarzucił pracodawca”.

Sąd Okręgowy odrzucił niedopuszczalną, w jego ocenie, apelację w części

orzeczenia o przekazaniu roszczeń zasiłkowych do rozpoznania organowi

rentowemu, a także oddalił apelację w pozostałym zakresie, utrzymując - w

zakresie żądania zasądzenia nagrody jubileuszowej, że „powódka nie posiada 40

letniego stażu pracy”; że nie przysługiwała jej odprawa z art. 14a ustawy o

pracownikach samorządowych, ponieważ jej stosunek pracy na stanowisku

zastępcy wójta nie ustał w wyniku upływu kadencji; a także że bezpodstawne było

jej roszczenie o zasądzenie wynagrodzenia za okres wypowiedzenia stosunku

pracy, gdyż w chwili wytoczenia w dniu 19 lutego 2001 r. powództwa kategorycznie

twierdziła, że nie jest pracownikiem pozwanego.

Wyrok Sądu Okręgowego zaskarżyła wyłącznie strona pozwana, podnosząc

następujące zarzuty: 1/ naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. - wskutek poczynienia

ustaleń, że: a/ mimo zawarcia przez strony umowy o pracę na stanowisku

pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych,

powódka nie była zatrudniona na tym stanowisku przez pozwanego, b/ mimo

wyboru powódki w dwóch kadencjach na stanowisko zastępcy wójta, była

zatrudniona na podstawie powołania na stanowisku sekretarza gminy, wykonując tę

funkcję bez wynagrodzenia, c/ bez wniosku powódki pozwany udzielił jej urlopu

bezpłatnego od wykonywania obowiązków sekretarza gminy, tymczasem powódka

twierdziła, że wykonywała dalej te obowiązki bez wynagrodzenia w ramach

pełnienia funkcji zastępcy wójta, d/ powódce przysługiwał ekwiwalent za

niewykorzystany urlop wypoczynkowy „z okresu zatrudnienia z czasu pierwszej

kadencji”, e/ po odwołaniu powódki ze stanowiska zastępcy wójta „w okresie drugiej

kadencji”, pozostała ona nadal w zatrudnieniu na stanowisku sekretarza gminy i z

tytułu tego zatrudnienia nabyła prawo do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, f/

powódka miała interes prawny w ustaleniu nieistnienia stosunku pracy na

stanowisku pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych, 2/ błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania: a/ art. 11 i 22 § 1

k.p. polegającej na przyjęciu przez Sąd Okręgowy, że strony „nie zawarły umowy o

pracę na pełnomocnika zarządu gminy ds. profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych”, b/ art. 174 §1 k.p. wskutek przyjęcia, że „bez pisemnego wniosku

powódki pozwana mogła zgodnie z prawem udzielić jej urlopu bezpłatnego na

stanowisku sekretarza gminy”, c/ art. 171 § 1 k.p. „polegające na zastosowaniu

tego przepisu w niniejszej sprawie”.

Na tak wskazanych podstawach skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku

i oddalenie apelacji powódki oraz o zasądzenie od niej kosztów zastępstwa

procesowego za postępowanie apelacyjne i kasacyjne, podkreślając, że kasacja

zasługiwała na rozpoznanie ze względu na oczywiste naruszenie art. 11, 22 § 1 i

174 § 1 k.p., a także art. 189 k.p.c.

W odpowiedzi na kasację powódka wniosła o jej odrzucenie i zasądzenie

kosztów

postępowania

kasacyjnego,

podkreślając,

że

z

tytułu

pełnienia

obowiązków pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów

alkoholowych i narkomanii pobierała jedynie 10% dodatek „do pensji z-cy wójta”; że

„była bez przerwy czynnym Sekretarzem Gminy i Zastępcą Wójta”; że pozwany

stosował wobec niej mobbing i „pozbawił ją wszelkich praw”, a wyrok Sądu

Okręgowego „jest połowiczny, ale przynajmniej odzwierciedlający część prawdy”,

że zabrano jej środki z emerytury i „próbowano zabrać dom i działkę na której stoi”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 39311 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy rozpoznaje sprawę w granicach

zaskarżenia kasacją oraz jej podstaw, a ponadto nie może uchylić lub zmienić

zaskarżonego wyroku na niekorzyść strony wnoszącej kasację (art. 384 k.p.c. w

związku z art. 39319 k.p.c.), jeżeli - tak jak w rozpoznawanej sprawie - powódka nie

wniosła kasacji, a jedynie odpowiedź na kasację pozwanego. Przypomnienie tych

kardynalnych reguł postępowania kasacyjnego było ważne z tej przyczyny, że

powódka dochodziła roszczeń majątkowych z łączącego ją z pozwanym stosunku

pracy o niewątpliwie złożonym charakterze prawnym, z czego zakwestionowała

istnienie stosunku pracy na stanowisku pełnomocnika do spraw profilaktyki i

rozwiązywania problemów alkoholowych i narkomanii. Sąd Najwyższy skrępowany

granicami kasacyjnego procedowania, a ponadto mając na uwadze inne zawisłe

procesy powódki w sprawach, których ustalenia dotyczące istnienia stosunku pracy

o określonej treści będą miały niejako prejudycjalne znaczenie dla prawidłowego

orzekania, nie miał możliwości dokonywania stosownych ustaleń, ponieważ

mogłyby okazać się one sprzeczne z zakazem orzekania na niekorzyść strony

skarżącej (reformatio in peius - art. 384 k.p.c. w związku z art. 39319 k.p.c.).

Przy takich wstępnych założeniach Sąd Najwyższy uznał za zasadny zarzut

naruszenia przez Sąd Okręgowy art. 189 k.p.c., który nie miał w sprawie

zastosowania, albowiem powódka, formułującą roszczenia majątkowe, nie miała

interesu prawnego w ustaleniu nieistnienia stosunku pracy na stanowisku

pełnomocnika do spraw profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych i

narkomanii. Pracownicza natura i charakter prawny tego stosunku prawnego w

rozumieniu wskazanych w kasacji art. 11 i 22 § 1 k.p. nie powinny były budzić

jakichkolwiek wątpliwości, co podlegało jednak rozważeniu w ramach oceny

zasadności dochodzonych świadczeń pieniężnych z niewątpliwych złożonych

zobowiązaniowych więzi prawnych łączących powódkę z pozwanym, które miały

rozmaite uwarunkowania, a których Sąd Najwyższy z wyżej wskazanych przyczyn

nie może wyjaśniać ani uporządkować. W tym zakresie Sąd Najwyższy

zreformował zaskarżone orzeczenie na podstawie art. 39315 k.p.c.

Natomiast w pozostałym zakresie zaskarżenia należało wskazać, że skarżący w

kasacji nie zakwestionował ustalenia Sądu Okręgowego o istnieniu stosunku pracy

powódki na stanowisku zastępcy wójta pełniącego obowiązki sekretarza gminy, co

strony niewątpliwie uzgodniły mając na uwadze § 42 ust. 2 Statutu Gminy J., w

brzmieniu

obowiązującym do dnia 12 lutego 2001 r., który przewidywał, że

obowiązki Sekretarza może pełnić Zastępca Wójta. Ponadto, zawarty w kasacji

zarzut naruszenia art. 382 k.p.c. w związku z art. 233 § 1 k.p.c., polegający na

zakwestionowaniu przyjętego przez Sąd Okręgowy ustalenia, że „po odwołaniu

powódki w okresie drugiej kadencji ze stanowiska z-cy wójta była nadal zatrudniona

przez pozwanego jako sekretarz gminy” i z tytułu tego zatrudnienia nabyła prawo

do ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nie był usprawiedliwiony, jeżeli zważyć,

że powódka w okresie korzystania ze zwolnienia lekarskiego (od 30 stycznia 2001

r.) została odwołana z funkcji sekretarza uchwałą rady gminy z dnia 31 stycznia

2001 r., której wykonanie „zleca się Zarządowi Gminy J.”, tyle że w aktach sprawy

brakuje potwierdzenia wykonania tej uchwały w drodze pisemnego odwołania z

tego stanowiska w trybie art. 70 § 1 i 2 k.p. w związku z art. 72 § 1 k.p. Skarżący

nie podważył zatem skutecznie ustaleń Sądu Okręgowego o zatrudnieniu powódki

na stanowiskach zastępcy wójta pełniącego obowiązki sekretarza gminy, a później

na stanowisku sekretarza gminy. Tymczasem te prejudycjalne ustalenia były

podłożem i uzasadnieniem zasądzonych na rzecz powódki roszczeń z tytułu

ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe. Warto przypomnieć, że w

utrwalonej judykaturze przyjmuje się, iż brak skutecznych zarzutów naruszenia

przepisów postępowania cywilnego powoduje związanie Sądu Najwyższego

stanem faktycznym sprawy ustalonym przez Sąd drugiej instancji (por. wyrok Sądu

Najwyższego z dnia 13 lutego 1997 r., I PKN 71/96, OSNAPiUS 1997 nr 19, poz.

377).

Nie zmieniał takiej oceny sformułowany w kasacji zarzut naruszenia art. 174 § 1

k.p., skądinąd częściowo słuszny, a to wobec niezachowania wymaganej przez

normę prawną zawartą w tym przepisie formy pisemnej rzekomego wniosku

powódki o udzielenie jej urlopu bezpłatnego na stanowisku sekretarza gminy,

zważywszy że Sąd Okręgowy poczynił zupełnie odmienne ustalenia faktyczne,

które nie dawały temu Sądowi jakichkolwiek podstaw do sformułowanej koncepcji o

dorozumianym udzieleniu powódce urlopu bezpłatnego. Sąd ten bowiem wyraźnie

ustalił, że po wyborze na zastępcę wójta powódka dalej wykonywała obowiązki

sekretarza gminy, tyle że bez dodatkowego wynagrodzenia z tego tytułu. W takich

okolicznościach sprawy nie mogło być mowy, że - jak ujął to Sąd Okręgowy

„doszło, przez dorozumiane czynności stron do udzielenia powódce urlopu

bezpłatnego na czas pełnienia z wyboru funkcji zastępcy wójta”. Równocześnie

uznanie trafności zarzutu błędnej wykładni art. 174 § 1 k.p., do którego Sąd

Okręgowy nie odwołał się wprost w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,

pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy z następujących przyczyn.

Otóż, kwestionując wysokość zasądzonych na rzecz powódki roszczeń z tytułu

ekwiwalentów na niewykorzystane urlopy wypoczynkowe skarżący zarzucił

wyłącznie naruszenie art. 171 § k.p., który stanowi o przysługiwaniu ekwiwalentu

pieniężnego w razie niewykorzystania przysługującego urlopu wypoczynkowego w

całości lub w części, między innymi z powodu rozwiązania stosunku pracy.

Tymczasem co do samego faktu niewykorzystania urlopów wypoczynkowych z

tytułu zatrudnienia powódki nie było między stronami sporu. Spór taki dotyczył

wyłącznie nieprzedawnionego rozmiaru tego rodzaju roszczeń urlopowych oraz

wysokości przysługującego powódce ekwiwalentu z tego tytułu, uzależnionego od

ustalenia złożonego rodzaju i okresów trwania pracowniczego zatrudnienia

powódki. Sąd Najwyższy nie miał możliwości rozważenia potencjalnie słusznego

twierdzenia kasacji, że „brak było podstaw prawnych do zasądzenia ekwiwalentu

za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe z tytułu zatrudnienia na stanowisku z-cy

wójta pierwszej kadencji”, ponieważ w treści kasacji nie został wyartykułowany

zarzut przedawnienia tego roszczenia. Z uwagi na związanie podstawami kasacji,

Sąd Najwyższy nie mógł rozważać ewentualnego pominięcia przez Sąd Okręgowy

tego rodzaju niepowołanej, a zatem nieistniejącej przecież podstawy kasacyjnej,

jaką stanowiłby art. 291 § 1 k.p.

Skarżący nie wskazał w kasacji również żadnych okoliczności faktycznych lub

prawnych, które mogłoby uzasadniać twierdzenie o nieprzysługiwaniu powódce

prawa do ekwiwalentu z tytułu zatrudnienia na stanowisku sekretarza gminy, na

którym jakoby nie była ona zatrudniona, końcowo jedynie twierdząc, że ekwiwalent

za urlop wypoczynkowy z tytułu tego stosunku pracy, który został rozwiązany (tyle

że brak informacji, czy był rozwiązany przez podmiot uprawniony do dokonywania

czynności z zakresu prawa pracy, w trybie jakich przepisów tego prawa i z jakim

terminem ekspiracji), „również nie przysługuje”.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy oddalił kasację w zakresie

dotyczącym rozmiaru i wysokości zasądzonych przez Sąd Okręgowy roszczeń z

tytułu ekwiwalentów za niewykorzystane przez powódką urlopy wypoczynkowe (art.

39312 k.p.c.), orzekając o kosztach postępowania w zgodzie z art. 100 zdanie

pierwsze k.p.c.