I PK 63/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 63/05

POSTANOWIENIE

Dnia 27 czerwca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Flemming-Kulesza

w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości Przedsiębiorstwa ProdukcyjnoUsługowo-Handlowego "R." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w E.

przeciwko R. C.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 27 czerwca 2005 r.,

kasacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w O.

z dnia 16 listopada 2004 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy w O. wyrokiem z dnia 16 listopada 2004 r. oddalił apelację

pozwanego R. C. od wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia 26 lipca 2004 r.

zasądzającego od pozwanego kwotę 11.479,84 zł z odsetkami tytułem niedoboru.

Sąd Okręgowy podzielił ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd pierwszej

instancji i wyciągnięte z nich wnioski. Pozwany był zatrudniony u powoda na

stanowisku magazyniera i na podstawie zawartej z pracodawcą umowy przyjął na

siebie odpowiedzialność za powierzone mu mienie z obowiązkiem wyliczenia się.

Sąd Okręgowy podzielił stanowisko Sądu Rejonowego, iż fakt wyrządzenia szkody

oraz jej wysokość została przez powoda wykazana, a zgodnie z art. 124 § 3 k.p. to

na pracowniku, który pragnie uwolnić się od odpowiedzialności za szkodę w mieniu

powierzonym lub ograniczyć tę odpowiedzialność, spoczywa ciężar udowodnienia,

że ustalona szkoda powstała w całości lub części z przyczyn od niego

niezależnych. Zatem w niniejszej sprawie ciężar dowodu obciążał stronę pozwaną.

Zdaniem Sądu Okręgowego w zakresie kwestionowania podstawy swojej

odpowiedzialności pozwany przedstawił jedynie twierdzenia, które nie zostały

potwierdzone żadnymi dowodami w sprawie.

Pozwany wniósł kasację od tego wyroku.

Skarżonemu orzeczeniu zarzucał „naruszenie prawa materialnego przez

jego niewłaściwe zastosowanie, w szczególności § 19 rozp. w sprawie wspólnej

odpowiedzialności

materialnej

pracowników

za

powierzone

mienie,

przez

nieprzeprowadzenie inwentaryzacji we właściwym terminie oraz § 23 wym. rozp.

przez uniemożliwienie pozwanemu w niej udziału”.

Jako okoliczność uzasadniającą rozpoznanie kasacji wskazywał, iż wyrok

zapadł z oczywistym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu kasacji podniósł, że Sąd przyjął całkowicie dowolnie, że

pozwany wiedział o terminie inwentaryzacji, a nawet, że został o niej powiadomiony

pisemnie. W toku procesu powód nie przedstawił żadnego pisemnego dowodu na

tę okoliczność i całkowicie bezzasadne było przerzucanie ciężaru dowodu w tej

kwestii na pozwanego. Skarżący podnosił, że „Sąd Okręgowy pominął przepisy §

19 i § 23 rozp. RM o wspólnej odpowiedzialności materialnej pracowników.

Pozwanemu wypowiedziano umowę o pracę w dniu 3.10.2000 r. ze skutkiem

natychmiastowym, wobec czego inwentaryzacja powinna być przeprowadzona

najpóźniej w ciągu 7 dni, natomiast rozpoczęto ją dopiero po 11 dniach. Podstawa

rozwiązania stosunku pracy została później zmieniona na porozumienie stron (art.

30 § 1 pkt 1 k.p.), co kwalifikowało do przeprowadzenia inwentaryzacji, najpóźniej w

ostatnim dniu pracy pozwanego”.

Kasacja zawiera wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak

również o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia 26 lipca 2004 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c. jeżeli nie zachodzi nieważność postępowania albo

gdy zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa w stopniu oczywistym, Sąd

Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania, gdy w sprawie nie

występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie, a także wówczas, gdy kasacja jest oczywiście bezzasadna.

Stosownie do art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący powinien w kasacji

przedstawić okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie.

Jako

okoliczność

uzasadniającą przyjęcie kasacji do rozpoznania skarżący wskazuje, iż zaskarżony

wyrok zapadł z oczywistym naruszeniem prawa. Powołując tę okoliczność powinien

on wykazać w postaci wywodu prawnego, w czym upatruje oczywistości tego

naruszenia.

Przyjmuje

się,

iż

oczywiste

naruszenie

prawa,

jako

forma

kwalifikowana jego naruszenia, ma miejsce jedynie wówczas, gdy błąd w

interpretacji lub stosowaniu określonego przepisu jest widoczny bez potrzeby

przeprowadzania głębszej analizy przepisów, których ten zarzut dotyczy. Jest to

tym bardziej istotne, iż w fazie przedsądu Sąd Najwyższy dokonuje jedynie

wstępnej analizy zaskarżonego orzeczenia, w związku z możliwością przyjęcia

kasacji do rozpoznania. Ponadto oczywistym naruszeniem prawa jest tylko takie

uchybienie przepisom, które miało konsekwencje dla rozstrzygnięcia sprawy.

Zdaniem Sądu Najwyższego nie można przyjąć, aby w niniejszej sprawie

zachodziło oczywiste naruszenie prawa. Skarżący nie odnosi swego twierdzenia

wprost do żadnego przepisu. Podstawy kasacji są również przytoczone

niedokładnie. Można – przy liberalnym podejściu do wypełnienia obowiązku

przytoczenia podstaw – przyjąć, że chodzi o naruszenie § 19 i § 23 rozporządzenia

Rady

Ministrów

z

dnia

października

1974

r.

w

sprawie

wspólnej

odpowiedzialności materialnej pracowników za powierzone mienie (jednolity tekst:

Dz. U. z 1996 r. Nr 143, poz. 663).

Mając na uwadze powyższe i nie stwierdziwszy aby zaskarżony wyrok został

wydany w warunkach nieważności postępowania, Sąd Najwyższy na podstawie art.

3937 § 1 k.p.c. orzekł jak w postanowieniu.