I PK 622/03 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 622/03

POSTANOWIENIE

Dnia 18 marca 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa J.N., i in. przeciwko Elektrowni […]

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 18 marca 2004 r.,

kasacji powodów od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]

z dnia 14 maja 2003 r.,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Sąd Apelacyjny – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w [...] w sprawie z

powództwa J. N., M. N., K. N., I. N. przeciwko Elektrowni [...] o zapłatę, wyrokiem z

14 maja 2003 r. oddalił apelację, nie obciążając powodów kosztami postępowania

apelacyjnego. W opinii Sądu Apelacyjnego błędny jest pogląd skarżących, że samo

złożenie przez J. N. wniosku o rozwiązanie umowy o pracę i jego zaakceptowanie

przez pracodawcę spowodowało powstanie po stronie pracownika roszczenia o

wypłatę świadczeń przewidzianych Programem Dobrowolnych Odejść. Zgodnie z

tym programem pracownikowi, który rozwiąże w uzgodnionym terminie umowę o

pracę na mocy porozumienia stron z przyczyn leżących po stronie pracodawcy

przysługuje prawo do odprawy, przewidzianej w art. 8 ustawy z 28 grudnia 1989 r. o

szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z

przyczyn dotyczących zakładów pracy (Dz.U. z 1990 r. Nr 4, poz. 19 ze zm.) oraz

odszkodowania

dodatkowego

i

odpraw

dodatkowych,

przewidzianych

w

regulaminie Programu. Skoro stosunek pracy J. N. wygasł z powodu jego śmierci

przed datą rozwiązania umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie pracodawcy,

przeto nie mógł on nabyć prawa do świadczeń przysługujących w razie ustania

stosunku pracy z tychże przyczyn.

W kasacji powodowie wnieśli o uchylenie powyższego wyroku w całości oraz

uchylenie w całości wyroku Sądu Okręgowego w K.i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania, a także przyznanie im kosztów postępowania w tym

kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych. Skarżący

zarzucili naruszenie przez Sąd pierwszej i drugiej instancji prawa materialnego

przez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:

niewłaściwe zastosowanie art. 66 k.c. oraz 396 k.c. w związku z art. 300 k.p.,

poprzez pominięcie przesłanki ich zastosowania, jak również niewłaściwe

zastosowanie art. 1 - 4 ust. 3 oraz 11 ustawy z 28 grudnia 1989 r. o szczególnych

zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących

zakładu pracy poprzez powołanie się na rzeczony zapis w procesie wyrokowania

pomimo, że nie było podstaw do takiego postępowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. kasacja powinna zawierać, między innymi,

przedstawienie okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie. Obowiązek ten

spoczywa na skarżącym, który powinien przedstawić argumenty przemawiające za

rozpoznaniem

kasacji

przez

Sąd

Najwyższy.

Przedstawienie

wskazanych

okoliczności należy do istoty skargi kasacyjnej. W związku z tym w orzecznictwie

przyjmuje się jednolicie, że brak w tym zakresie jest nieusuwalny i prowadzi do

odrzucenia kasacji bez wzywania do usunięcia braków (np. postanowienia Sądu

Najwyższego z 9 listopada 2000 r. II CKN 1385/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 51; z 12

grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52; z 11 maja 2001 r., III

CZ 28/01, OSNC 2001, nr 12, poz.12; uchwała Połączonych Izb – Izby

Administracyjnej, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oraz Izby Cywilnej z dnia 17

grudnia 2002 r., III CZP 72/02, OSNC 2003, nr 7-8, poz. 92). Okoliczności

uzasadniające rozpoznanie kasacji powinny być w jej treści jednoznacznie

wyartykułowane, z odwołaniem się do właściwych przepisów procesowych - art.

3933 § 1 pkt 3 k.p.c. - oraz do przesłanek tzw. przedsądu - art. 393 k.p.c. (por.

postanowienie Sądu Najwyższego z 19 grudnia 2001, IV CZ 200/01, LEX nr

52714).

W kasacji skarżący wskazują wnioski kasacyjne oraz podstawy kasacji. Nie

wyodrębniono natomiast fragmentu dotyczącego okoliczności uzasadniających

rozpoznanie kasacji. Co prawda w części petitum kasacji dotyczącej podstaw

kasacji wyodrębniono graficznie w osobnym akapicie fragment w brzmieniu: „W

niniejszej sprawie zachodzi konieczność ustalenia kryteriów i zakresu stosowania

art. 66 KC oraz 396 KC do stosunków z zakresu prawa pracy. Co tym samym

uzasadnia rozpoznanie niniejszej kasacji.” Kasatorzy nie określają jednak tego

fragmentu jako okoliczności uzasadniające rozpoznanie kasacji, ani nie powołują

art. 3933 § 1 pkt 3, co mogłoby wskazywać, że chodzi o wskazanie tych

okoliczności. Nie określają także, o którą z okoliczności wskazanych wymienionych

w art. 393 ewentualnie im chodzi. Także uzasadnienie kasacji nie zawiera niczego,

co mogłoby pomóc w wyjaśnieniu intencji skarżących. Co więcej nie wskazują oni,

co w tej części kasacji dotyczy uzasadnienia jej podstaw, a co ewentualnych

okoliczności uzasadniających rozpoznanie kasacji. W tej sytuacji Sąd Najwyższy

musiałby się domyślać, co jest okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji.

Na marginesie można dodać, że nawet gdyby przyjąć, że wyżej przytoczony

wyodrębniony graficznie fragment petitum kasacji jest w istocie nieprofesjonalnie

sporządzonym wskazaniem okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji w

postaci wskazania istotnego zagadnienia prawnego albo potrzeby wykładni

przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w

orzecznictwie sądów, to i tak należałoby odmówić przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Problem kryteriów i zakresu stosowania art. 66 k.c. do stosunków pracy został już

bowiem wyjaśniony w doktrynie i orzecznictwie i nie występuje w tym zakresie

potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, ani nie stanowi on, przynajmniej w kontekście

okoliczności niniejszej sprawy istotnego zagadnienia prawnego. Podniesiony w

kasacji problem stosowania do stosunków pracy art. 396 k.c., z uwagi na treść tego

przepisu i okoliczności sprawy, nie wiąże się z rozpoznawaną sprawą.

Z tych względów kasacja podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 393 7 § 2

k.p.c.

kc