I PK 61/04 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 61/04

POSTANOWIENIE

Dnia 12 lipca 2004 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Zbigniew Hajn

w sprawie z powództwa M. G.

przeciwko Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w H.

o przywrócenie do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 lipca 2004 r.,

kasacji powoda od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń

Społecznych w B.

z dnia 19 listopada 2003 r.,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

Uzasadnienie

Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych , w sprawie Mirosława

Golonko przeciwko Przedsiębiorstwu Wodociągów i Kanalizacji Spółce z o.o. w H. o

przywrócenie do pracy, wyrokiem z 19 listopada 2003 r. oddalił apelację powoda.

Sąd Okręgowy podzielił w całej rozciągłości ustalenia Sądu Rejonowego, że powód

przebywał w pracy w stanie nietrzeźwym. Skarżący zarzucił powyższemu wyrokowi

naruszenie prawa materialnego, to jest art. 52 § 1 pkt 1 i art. 94 pkt 9 k.p., a także

naruszenie przepisów postępowania tj. art. 217 § 1 i 233 § 1 k.p.c., wnosząc o

uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do

ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda

kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Odnośnie do okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania jej

Autor podniósł, że „w sprawie wyłoniło się istotne zagadnienie prawne, którego Sąd

Okręgowy nie rozstrzygnął, a mianowicie, czy w sytuacji braku bezspornego

dowodu na stan nietrzeźwości powoda i pomówień tylko jednego świadka

Romualda Sierockiego – możliwa jest taka ocena zachowania się pracownika w

sytuacji udania się 15 minut przed zakończeniem pracy do ubikacji – jako należąca

do kategorii ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych i mająca wszystkie

znamiona zawinienia.” Po drugie, stwierdził on, że „w tym konkretnym przypadku

występują poważne wątpliwości, które wymagają stosowanych wykładni przez Sąd

Najwyższy, czy z uwagi na ustawowy obowiązek kierownictwa zakładu pracy

stosowania obiektywnych i sprawiedliwych kryteriów oceny pracy i zachowań

pracowników można wobec pracownika zastosować kryteria subiektywne oparte na

przypuszczeniach bez rozwagi wszystkich istotnych okoliczności sprawy.” Po

trzecie wskazał na „istotne zagadnienie prawne, czy w tej konkretnej sytuacji

zachowanie się powoda ma charakter czynności zawinionych i czy w kwadransie

czasu może być dokonana całkowicie negatywna ocena pracy pracownika.”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd Najwyższy przed rozpoznaniem sprawy dokonuje - zgodnie z art. 393 k.p.c.

wstępnego badania kasacji i może odmówić przyjęcia jej do rozpoznania, jeżeli w

sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje potrzeba wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości

lub

wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów, a ponadto, gdy kasacja jest oczywiście

bezzasadna (art. 393 § 1 k.p.c.). Wynika stąd obowiązek przedstawienia przez

pełnomocnika

strony

wnoszącej

kasację

okoliczności

uzasadniających

jej

rozpoznanie. Spełnienie tego obowiązku polega na wyjaśnieniu, jakie zagadnienie

prawne występuje w sprawie i dlaczego jest ono istotne, albo na określeniu, które

przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze wskazaniem, na czym

polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z przedstawieniem rozbieżności

występujących w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z

dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002 nr 12, poz. 151). Okoliczności

przedstawione przez Autora kasacji nie odpowiadają tym wymaganiom. Przede

wszystkim

w

całym

wywodzie

dotyczącym

przedstawienia

okoliczności

uzasadniających rozpoznanie kasacji nie powołano ani jednego przepisu prawa. W

związku z tym Sąd Najwyższy nie byłby w stanie - w razie przyjęcia kasacji do

rozpoznania - odnieść się do poruszonych kwestii, jako zagadnień prawnych lub

problemów, na których tle istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie

sądów. Skoro bowiem okolicznością uzasadniającą rozpoznanie kasacji jest

występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego lub istnienie potrzeby

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących

rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 393 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.), to nie sposób

przyjąć, że możliwe jest przedstawienia takiego zagadnienia bez powołania się na

przepis lub przepisy prawa konstruujące to zagadnienie (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z 27 lutego 2003 r., I PK 373/02, niepubl.; z 23 marca 2004 r. II UK

413/03). Poza tym pierwsza i trzecia z podniesionych okoliczności mają charakter

pytań zmierzających do dokonania przez Sąd Najwyższy oceny konkretnych i

jednostkowych kwestii niemających ogólniejszego znaczenia prawnego, co samo

przez się uniemożliwia uznanie je za okoliczności, o których mowa w art. 393 § 1

pkt 1 i 2 k.p.c. (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 18 marca 2004 r., I PK

625/03). Kasacja jest bowiem szczególnym środkiem odwoławczym, służącym

głównie interesowi publicznemu przez zapewnienie jednolitości wykładni oraz wkład

Sądu Najwyższego w rozwój prawa i jurysprudencji (np. postanowienie Sądu

Najwyższego z 4 lutego 2000 r., II CZ 178/99, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 147). Autor

kasacji nie wykazał, aby rozważenie przez Sąd Najwyższy wskazanych wyżej

kwestii mogło taką rolę spełnić. Co do drugiej z przestawionych w kasacji

okoliczności, to negatywna odpowiedź na sformułowane w związku z nią pytanie

jest oczywista i choćby z tego względu nie jest to kwestia wymagająca wyjaśnienia

Sądu Najwyższego.

Z tych względów Sąd Najwyższy, na podstawie art. 393 k.p.c. i art. 393 7 § 1

k.p.c., orzekł o odmowie przyjęcia kasacji do rozpoznania.