I PK 6/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt I PK 6/11

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Bogusław Cudowski

w sprawie z powództwa Tomasza S.

przeciwko Starostwu, Staroście, Zarządowi Powiatu S.

o przywrócenie do pracy i inne roszczenia,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 12 kwietnia 2011 r.,

skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i

Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 26 kwietnia 2010 r.,

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Powód wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu Okręgowego Wydział Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych z 26 kwietnia 2010 r. Wyrok z uzasadnieniem został

doręczony stronie skarżącej 9 sierpnia 2010 r. 15 października 2010 r. doręczono

stronie skarżącej postanowienie Sądu Okręgowego z uzasadnieniem oddalające

wniosek o powoda o zwolnienie go od opłaty od skargi kasacyjnej oraz o

ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Pełnomocnik z wyboru powoda wniósł skargę

kasacyjną 14 grudnia 2010 r., nie składając wniosku o przywrócenie terminu (art.

169 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3986 § 2 k.p.c. Sąd drugiej instancji odrzuca na posiedzeniu

niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu. Sprawdzenie

zachowania terminu do wniesienia środka zaskarżenia należy do tego sądu, za

pośrednictwem którego wnosi się ten środek. W przypadku skargi kasacyjnej

sprawdzenie zachowania terminu do jej wniesienia jest przede wszystkim

obowiązkiem sądu drugiej instancji (art. 3986 § 2 k.p.c.) – postanowienie SN z 23

sierpnia 2007 r., I UK 143/07, niepubl.

Zgodnie z art. 3986 § 3 k.p.c. Sąd Najwyższy odrzuca skargę kasacyjną,

która podlegała odrzuceniu przez sąd drugiej instancji. Termin na wniesienie skargi

kasacyjnej wynosi dwa miesiące od dnia doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem

stronie skarżącej (art. 3985 § 1 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3986 § 3 k.p.c. w związku

z art. 3986 § 2 k.p.c. w związku z art. 3985 § 1 k.p.c. orzekł jak w sentencji

postanowienia.